"تذکری به قاضی‌القضات"

کد خبر: ۵۹۹۷۳

تاریخ: ۲۶ مرداد ۱۳۸۸ - ۱۱:۵۵

آقای سید کاظم شیرازی در پیام ارسالی خود به «تابناک» خطاب به رئیس جدید قوه قضاییه آورده است:

با توجه به پذیرش منصب قاضی‌القضات از سوی عالم فرزانه جناب حجت الاسلام و المسلمین آقای لاریجانی فرزند برومند مرحوم حضرت آیت الله العظمی میرزا هاشم آملی(قده)، روایت زیر را از جهت تذکر به ایشان و توضیح علل مواضع متفاوت مراجع عظام و علمای بزرگوار در خصوص وقایع قبل و بعد از انتخابات ریاست جمهوری دهم، بیان می‌کنم. امیدوارم که در کلیه احوال خدا را ناظر بر خویش دیده و رحمت و فضل الهی راهگشای همه باشد.

بیش از پنجاه سال قبل، جلسه‌ای دوستانه که در پشت بام منزل یکی از علمای بزرگ نجف اشرف تشکیل شده بود. درجو طلبگی جلسه، یکی از حضار از باب مطایبه داستانی را به این شکل بیان می‌کند: طلبه‌ای مجرد به حرم مطهر امیرالمؤمنین(ع) رفته و از وضعیت خود شکایت کرده و می‌گوید: «یا علی شما با همه سختی‌هايی که تحمل کرده‌اید، سختی تجرد و بدون همسر بودن را تحمل نکرده‌اید» و برای رفع مشکل خود از آن حضرت کمک خواسته بود.

پدر بزرگوار اینجانب (حضرت آیت الله العظمی سید محمد باقر شیرازی که در جلسه حاضر بوده‌اند) به رسم حوزه‌های علمیه و بحثهای طلبگی، حاشیه‌ای بر این مطلب در جمع فوق‌الذکر بیان می‌نمایند به این مضمون: من به حضرت امیرالمؤمنین عرض می‌کنم: «یا علی شما علاوه بر عدم تحمل سختی فوق، دو سختی دیگر را نیز تحمل نکرده‌اید:

اول اینکه با توجه به علم الهی شما و عدم نیاز به مطالعه، اختصاص اوقات شریفتان به حل مشکلات مردم خللی در احاطه شما به مباحث علمی وارد نمی‌کرد، در حالی که هریک از علمای گرانقدر در صورت رسیدگی به مشکلات مردم از تتبع در نظریات علمی باز می‌مانند و در صورت غور در دیدگاه‌های علما و پاسخگويی به تشکیک منحرفان، از رسیدگی به امور مردم باز می‌مانند و ترجیح هر یک بر دیگری و تخصیص بخشی از زمان محدود روزانه برای هر کدام، بسیار تحیرآور و مشکل است.

دوم اینکه شما یا امیرالمؤمنین با توجه به علم الهی خود، هیچگاه در تشخیص تکلیف خویش متحیر نشدید و همواره تکلیف خویش را می‌دانستید. صبر بر مصیبت رحلت پیامبر عظیم‌الشأن اسلام(ص) و شهادت حضرت زهرا (س) و سکوت چندین ساله بر اساس تکلیف الهی بوده که شما بدون لحظه‌ای تردید بدان عمل کردید. اما ما به دلیل نقص آگاهی و دانش خویش در تشخیص تکلیف جهت سکوت، سخن گفتن، تأیید کردن، اعتراض نمودن و... متحیر می‌شویم و شما با همه عظمت خویش و سختی‌های گوناگونی که تحمل کرده‌اید، سختی این تحیر را تحمل نکرده‌اید.»