تأملی در ماجرای شهادت جنگل‌بان فقید چمستانی؛

قانونی که چتر حمایتش بر سر قاتلان «فضل الله» وسیع تر است!

نگهبانانی که برای مراقبت از جان شیرینشان هم یارای استفاده از اسلحه را ندارند و قانون شکنانی که بی محابا دست به اسلحه می‌برند و ماشه را می چکانند؛ این چکیده تمامی درگیری هایی است که میان نگهبانان طبیعت ایران و دست اندازان به آن رخ می‌دهد.

کد خبر: ۵۹۳۳۶۲

تاریخ: ۰۹ خرداد ۱۳۹۵ - ۲۰:۵۵

به گزارش «تابناک»، پیش از ظهر امروز، پیکر پاک جنگل‌بان شهید فضل‌الله علی‌پور در حضور برخی مسئولان کشوری و استانی و با همراهی مارش نظامی تشییع و در زادگاهش به خاک سپرده شد؛ جنگل بانی اهل روستای آهودشت چمستان (استان مازندران) که سحرگاه روز جمعه در حال انجام وظیفه مورد اصابت گلوله قرار گرفت و در خون خود غلطید.

آن گونه که روایت می‌کنند، این حادثه دردناک حوالی ساعت 4 بامداد در منطقه جنگلی سالده رخ داد. به این صورت که در پی گزارش های دریافتی، فرمانده یگان منابع طبیعی نور به همراه شهید علی پور و چند تن از همکارانش سوار بر یک خودروی پیکاپ سازمانی عازم منطقه مورد نظر شده و مسیر خروجی جنگل را بستند.

پس از مدتی دو دستگاه نیسان وانت حامل چوب قاچاق قصد خروج از جنگل را داشتند که با خودروی منابع طبیعی و مسیر مسدود شده مواجه می‌شوند. در این حین، یک نفر از متخلفین از خودرو پیاده شده و با تهدید اسلحه شکاری از جنگل‌بانان می خواهد که مسیر عبور را باز کنند و وقتی با ایستادگی ایشان مواجه می شود، از فاصله بسیار کم (حدود ۳ متری) مستقیم به سمت شیشه خودروی جنگل‌بانان شلیک می‌کند؛ شلیکی مرگبار با گلوله ای مشهور به چهارپاره که برخی قسمت های آن با گردن و صورت جنگل‌بان فقید برخورد می‌کند.

البته علاوه بر این جنگل‌بان، چند ساچمه نصیب پهلوی فرمانده یگان منابع طبیعی نور که پشت فرمان خودرو نشسته بود می‌شود و دو جنگل بان دیگر نیز بر اثر برخورد شیشه های شکسته شده خودرو از ناحیه بینی و چشم آسیب می‌بینند، اما شدت جراحات وارد آمده به علی پور خیلی متفاوت بود.

پس از مجروح شدن جنگل‌بانان، خودروهای متخلف حرکت کرده و چندین بار به خودروی مأموران می‌کوبند و پس از کنار زدن آن از مسیر جاده، متواری می‌شوند. جنگل‌بانان هم تلاش می‌کنند تا همکارشان را به بیمارستان برسانند که در نیمه راه فضل الله به رحمت خدا می‌رود و تنها پیکر بی جانش به بیمارستان امام خمینی نور می‌رسد؛ همان جایی که همکاران مجروح وی در آن تحت مداوا قرار دارند.

پس از این رویداد و در ساعات ابتدایی روز بعد، چند تن دستگیر می‌شوند و ساعاتی بعد خبر می‌رسد که هر پنج متهم، از جمله ضارب اصلی دستگیر شده‌اند؛ خبری که باید خوشایند باشد اما نه برای خانواده جنگل بان 47 ساله‌ای که دست از جهان شسته و همسر و دو دخترش به سوگ وی نشسته‌اند. خانواده‌ای سوگوار که خدا می‌داند چه گلایه ها و نگرانی‌هایی در دلشان غلیان می‌کند.

البته ایشان تنها نیستند و چه بسا نگرانی های ایشان را خانواده دیگر محیط بانان و جنگ بانان هم داشته باشند؛ آنهایی که همکار شهید علی پور بوده‌اند، یا آنهایی که سرپرست خانواده شان در جای دیگری یا در سمت مشابهی مشغول به خدمت است. مثل خانواده محیط بانان؛ همان هایی که یادآوری داستان محکوم شدن محیط بانان به اعدام، سالها روحیه شان را خراشیده و هر بار که همسرشان، فرزندشان یا پسرشان به محل کار می‌رود و به گشت زنی مشغول می‌شود، بند دلشان در آستانه پاره شدن قرار می‌گیرد.

همان هایی که می‌دانند اگر قاچاقچی یا شکارچی غیرمجازی در راه عزیزشان قرار گیرد، ممکن است فاجعه ای جبران نشدنی رقم بخورد. راهی که یا به شهادت و بی سرپرست شدن ایشان منجر می‌شود و یا به حبس و محکومیت وی، چراکه یا باید سینه به گلوله بسپرند و یا برای انجام وظیفه دست به سلاح ببرند که عواقب آن پای خودشان خواهد بود.

تقابلی نابرابر که در یک سو مأموران به انجام وظیفه مشغول اند و در سوی دیگر قانون شکنانی هستند که متخلف لقب می‌گیرند. تخلفی که برایش جریمه تعیین شده نه حبس. درست مثل آنهایی که اگر به سمت جنگل بانان نور شلیک نمی‌کردند، متخلف خوانده می‌شدند و برایشان جریمه تعیین می‌شد. گویی قانون گذار از یاد برده که باید قانونش مدافع مجریانش هم باشد و این گونه به ابزاری برای تعرض قانون شکنان به مأموران تبدیل نشود!