جملات قصار اوتمارهیتسفلد

او به توصیف وجوه مختلف شخصیت خود می‌پردازد و مثل فیلسوف‌ها حرف می‌زند و بیش از همیشه قامت یک معلم را به خود می‌گیرد. توجه شما را به مطالعه این جملات جلب می‌کنیم. با تشکر از حمیدرضا صدر که این متن را در اختیار ما گذاشت.

کد خبر: ۵۹۲۸۱

تاریخ: ۲۱ مرداد ۱۳۸۸ - ۰۹:۴۷

یک مربی نباید هرگز بیش از حد خود را بزرگ و دست‌نیافتنی قلمداد کند. نباید روی ابرها نشسته و از آن بالا به پایین بنگرد. نباید دسترسی‌ناپذیر باشد. یک مربی در آخرش کارمند و دستمزدبگیر یک باشگاه یا یک اتحادیه فوتبال به شمار می‌رود؛ نه بیشتر.

به نوشته وطن امروز؛ اوتمار هیتسفلد، سرمربي فعلي تيم ملي سوئيس و پيشين بايرن‌مونيخ و بورسيا دورتموند، در مصاحبه‌ای نامتعارف با نشریه اشپیگل وجه انسانی‌اش را عرضه می‌کند. او به توصیف وجوه مختلف شخصیت خود می‌پردازد و مثل فیلسوف‌ها حرف می‌زند و بیش از همیشه قامت یک معلم را به خود می‌گیرد. توجه شما را به مطالعه این جملات جلب می‌کنیم. با تشکر از حمیدرضا صدر که این متن را در اختیار ما گذاشت.

اهمیت ایمان
داشتن ایمان بسیار‌بسیار مهم است. در حقیقت ایمان یکی از جنبه‌های برجسته زندگی آدم است. من هر روز دست به دعا برداشته و شکرگزار خداوندم. خدا به من این زندگی و سلامت را بخشیده و
سپاسگزارش هستم.

تنش؛ محصول مدرنیسم
تنش و خستگی مفرط بیش از آنچه تصور می‌کنید رایج است. اینها پدیده‌های جامعه صنعتی این عصر محسوب می‌شوند، فرزند آنچه مدرنیسم هم خوانده می‌شود. کسی را نمی‌شناسم که در این عصر بدون تنش روزگارش را سپری کند. شما می‌شناسید؟ زمانی فرارسید که خستگی و تنش مرا به مرز نابودی کشاند، بله! نابودی اما توانستم بار دیگر خود را پیدا کنم. گاهی دیر این پدیده را درک کرده و نمی‌توانید خود را جمع کنید که نتایجش بسیار تاسف‌بار است.

منگنه زمان
آخرین دقایق بازی، سخت‌ترین لحظه‌های زندگی مربیان فوتبال است. زمانی که هیجان آمیخته به دلشوره و تنش، فشار شگرفی به شمار می‌رود. وقتی که عقربه ساعت برای شما یا جلو نمی‌رود یا بیش از حد تند شده. در آن لحظات هر ثانیه اهمیت بسیاری دارد چرا که نتیجه دیدار می‌تواند هر لحظه تغییر یابد.

جادوی فینال‌ها
دیدارهای نهایی از یک‌سو سرچشمه شادی هستند و از سوی دیگر منبع آشفتگی و فشار بی‌حصر. فینال‌ها همیشه دیدارهای ویژه‌ای به شمار می‌روند. در وهله اول راهیابی به فینال به خودی خود اهمیت دارد و از سوی دیگر با شکست در همان دیدار هر آنچه انجام داده‌اید را از دست می‌دهید. در کنار همه اینها چه کسی می‌خواهد در فینال ببازد و دوم شود؟!

ریاضیات و فوتبال
فوتبال ارتباط ویژه‌ای با ریاضیات دارد. من همیشه ریاضیات را دنبال کرده‌ام، همیشه اگر به ریاضیات با قلب بنگرید خیلی چیز‌ها دستگیرتان می‌شود. حل پازل‌های فوتبال، چه در خارج و چه داخل زمین به مدد ریاضیات ساده‌تر است. یادتان باشد در ریاضیات چیزی تحت عنوان «کانون احتمالات» هم وجود دارد.

فاصله گرفتن بازیکنان
مربیان و بازیکنان، رفیق هم نیستند. به این نکته اعتقاد راسخی دارم. واژه رفاقت را درباره نزدیکی مربی و بازیکنش به کار نمی‌برم. مسأله مهم حفظ احترام متقابل و کمک به یکدیگر برای دستیابی به اهداف تعیین شده است؛ چیزی که با رفاقت یا ادای رفاقت کسب نمی‌شود.

جایگاه خود را بشناسید
هر مربی باید به جایگاه خود و وظایفش اشراف داشته باشد. حرکات، رفتار، کلام و ظاهر هر مربی، الگویی برای دیگران است. یک مربی نباید هرگز بیش از حد خود را بزرگ و دست‌نیافتنی قلمداد کند. نباید روی ابرها نشسته و از آن بالا به پایین بنگرد. نباید دسترسی‌ناپذیر باشد. یک مربی در آخرش کارمند و دستمزدبگیر یک باشگاه یا یک اتحادیه فوتبال به شمار می‌رود؛ نه بیشتر.

به ریشه‌هایت بازگرد
کاملا به این ضرب‌المثل‌ كه: «به ریشه‌هایت رجوع کن» اعتقاد دارم. همیشه به ریشه‌هایم بازگشته‌ام. به زادگاهم سفر می‌کنم و دوستان قدیمی‌ام را می‌بینم. به خانه پدری‌‌ام سر می‌زنم و از اقوامم دلجویی می‌کنم. انسان بدون ریشه خود را دیر یا زود گم می‌کند یا حداقل در برهه‌هایی شبیه گمشده‌ها می‌شود.

در ستایش بخشش
خود را آدم بخشنده‌ای می‌دانم، یعنی هر‌آنچه گفته و انجام شده را فراموش کرده و به آینده می‌نگرم. همیشه به کسانی که به نوعی در حقم بدی کرده‌اند فرصت دوباره‌ای برای بازگشت داده‌ام. هرگز نخواسته‌ام درها را برای همیشه ببندم.

هیچ‌کس کامل نیست
همه ما اشتباه می‌کنیم. نکته کلیدی بازنگری خود از پرده همان اشتباه و لغزش است. هیچ‌کس کامل نیست، هیچ‌کس! در فوتبال می‌توانید از مسیرهای متفاوتی به توفیق دست یابید، ولی هرگز نمی‌توانید دیداری به دیدار دیگر را با اقتدار فتح کنید. چرا؟ چون کامل نیستید، مثل دیگران.

همه احساساتی هستیم
همه ما احساساتی هستیم، ولی احساساتمان در اشکال مختلف بروز می‌کند. گاهی در انظار اشک ریخته‌ام. در روز وداع با بایرن‌مونیخ و طرفدارانش گریه کردم. نمی‌توانستم احساساتم را مهار کنم. حضور در آلیانس آرنا در آن روز آخر مرا منقلب کرد. خودم را بیرون ریختم. همه آن خاطره‌ها بسرعت در ذهنم تداعی می‌شدند؛ پیروزی‌ها، شکست‌ها، خنده‌ها، گریه‌ها، روز‌ها، هفته‌ها و ماه‌ها. در آن روز احساساتم را با تمام وجود بروز دادم.