روانخواه: براى ستاره شدن ساخته نشدم

احساس خاصى نبود. مثل هميشه خوشحال بودم. برايم مهم نيست به چه تيمى گل مى زنم... اين مهم است كه براى استقلال گلزنى كرده ام. باور كنيد اصلاً به اينكه اميرخان روى نيمكت حريف نشسته فكر نكردم. ما از قبل هم مى دانستيم سپاهان بازنده است! فقط خوشحالم كه گل پيروزى را من زدم. فكر مى كنم امير خان انتظار نداشت مرا در تركيب استقلال ببيند، شايد براى همين من غافلگيرشان كردم!

کد خبر: ۵۹۲۲۷

تاریخ: ۲۰ مرداد ۱۳۸۸ - ۲۱:۱۹

مى توانست همين امروز محبوب ترين ستاره استقلال باشد. مى توانست ميان هواداران استقلال، شعارى ويژه خود داشته باشد كه در پيش و پس هر بازى برايش در ورزشگاه ها بخوانند.

به نوشته جوان جوان؛ مى‏توانست به جاى اينكه هر سال نگاه هواداران را متوجه جبارى و برهانى و اكبرپور و عنايتى ببيند، همين نگاه را جلب شده به سوى خود احساس كند اما اينكه چرا هنوز در استقلال فقط به عنوان يك مهره جانشين معرفى مى شود، سؤالى است كه تا حدودى ذهن خودش را هم مشغول كرده است. مى‏خواهيم با همين سؤالات به عمق وجود اميد روانخواه برويم؛ پسرى كه هميشه گل هاى حساس می‏زند و البته كمتر به چشم مى آيد.

مى گويند محسن خليلى متخصص گل زدن به استقلال است. چون دو بار با پيراهن پرسپوليس دروازه استقلال را باز كرده است. تو هم اين كار را كردى. دو بار براى استقلال به پرسپوليس گل زدى، ولى آن قدر كه محسن خليلى بين پرسپوليسى ها به محبوبيت رسيده تو روى سكوهاى استقلال محبوب نيستى.

يعنى مى گوييد استقلالى ها مرا دوست ندارند؟ من اين جورى فكر نمى كنم. هواداران استقلال هميشه به من لطف داشتند.

ولى به آن مقبوليتى كه خليلى بين پرسپوليسى ها رسيد تو نرسيدى.

خب چون محسن آقاى گل پرسپوليس بود. فقط به استقلال كه گل نزد... محسن مهاجم است و من هافبك. شما هر چقدر بيشتر به دروازه حريف نزديك تر باشى، هواداران بيشتر دوستت دارند!

استدلالت تا حدودى درست است اما نه در همه موارد. به تيم خودتان نگاه كن. تو محبوب ترى يا سياوش اكبرپور؟ تو را بيشتر زير نظر دارند يا مجتبى جبارى را؟

اينها از من قديمى تر هستند.

ولى اگر مجتبى مى خواست از استقلال برود، برايش سرو صداى زيادى درست مى شد. تو چطور؟ اگر ناز مى كردى، همان اول مى گفتند تو را نمى خواهيم!

اين جورى هم نيست. استقلال براى ساخته هايش احترام قائل است. من هم يكى از بچه‏هاى استقلال هستم و اين درست كه در فجر سپاسى رو آمدم، ولى به هر حال مطمئن باشيد استقلالى ها حاضر نمى شوند داشته هايشان را راحت از دست بدهند. اگر براى جبارى صبر مى كنند، دليلش همين است.

براى همين بود كه قلعه نويى را به راحتى كنار گذاشتند؟!

(مى خندد) انگار من هر چيزى بگويم شما يك جوابى برايش درست مى كنيد. ماجراى اميرخان و استقلال يك مساله مديريتى بود كه به من ربطى ندارد. سعى مى كنم در مورد مسائلى صحبت كنم كه به من ربط دارد، نه چيزهايى كه در شرح وظايفم نيست.

در مورد خودت اين سؤال را داريم كه چرا هنوز بين استقلالى ها ستاره درجه اول نشدى.

من فكر مى كنم براى ستاره بودن، فقط نبايد بازيكن خوبى باشى. ستاره ها رفتارهاى خاصى دارند، تيپ خاصى دارند، حرف هاى خاصى مى زنند و در كل همه جا زير ذره بين مى روند. من اين جورى نيستم. شما به كريستين رونالدو نگاه كنيد... او يك شومن به تمام عيار است. همه چيز را كامل دارد. وقتى توپ زير پايش مى‏افتد خيلى خوب تيمش را حركت مى‏دهد و وقتى توپ از دست رفت، تبديل به يك شومن مى شود اما ماكلله اين طور نبود. پاتريك ويرا هم كه مطرح شد، به خاطر رفتارهاى خشنش به چشم آمد. من زياد دنبال ستاره شدن نيستم.

چرا؟
خب ساده است... من براى ستاره شدن تربيت نشدم! ياد نگرفتم جورى زندگى كنم كه همه به رفتارهايم بيرون از زمين دقت كنند البته از اين بايت ناراحتى هم ندارم. من به خواست خودم زندگى مى كنم.

از مدل هاى خارجى نمونه آوردى كه در مورد هم تيمى هاى خودت حرف نزنى؟

نه... من فقط كلى گويى كردم.

اميد روانخواه رفت و برگشت به پرسپوليس گل مى زند، در حساس ترين بازى هفته هاى اول دروازه تيمى را باز مى كند كه امير قلعه نويى سرمربى اش شده است. با همان يك گل سپاهانى شكست مى خورد كه سال ها در تهران به استقلال نباخته بود. خب. . . اين عجيب نيست؟

نه نيست. شما بايد دقت كنيد كه من در فصلى رفت و برگشت به پرسپوليس گل زدم كه استقلال تيم سيزدهم جدول شد يعنى شما نمى توانيد در چنين تيمى دنبال ستاره ها بگرديد. هوادار در تيم سيزدهم بازيكنى را مثل ستاره تيم قهرمان دوست ندارد. من يك تازه وارد بودم كه داشتم يك فصل وحشتناك را تجربه مى كردم. وقتى هم تيم جان گرفت، مصدوم شدم و يك سال خانه نشين بودم پس نبايد انتظار داشت خيلى در ياد هواداران بمانم.

دوست هم ندارى چنين اتفاقى برايت بيفتد.

دوست ندارم مشهور باشم. می‏خواهم به محبوبيت برسم. اينكه مردم به تو احترام بگذارند لذت بخش تر از اين است كه همه جا تو را بشناسند و اما جواب سلامت را هم ندهند. خدا را شكر در مدتى كه مصدوم بودم، هواداران استقلال واقعاً به من لطف داشتند. در كوچه و خيابان هم وقتى يك هوادار پرسپوليس مرا مى بيند، برايم احترام قائل مى شود. خدا را شكر... همين كه كارى نكردم، حرفى نزدم، جورى برخورد نداشتم كه كسى از دستم برنجد و مقابلم واكنش نشان دهد برايم كافى است.

ليگ را خيلى خوب شروع كردى. يك گل و يك پيروزى. فكر مى كنى اين سال نكوى اميد روانخواه بود يا بايد جوجه هاى تو را هم آخر پاييز شمرد؟!

(كمى فكر مى كند) من تصور مى كنم اين را فقط خدا مى داند. يك بخش كار دست من است. مى توانم خيلى خوب تمرين كنم، زندگى سالمى داشته باشم و براى تيم هر كارى از دستم برمى آيد انجام دهم اما اين همه چيز نيست. آن كسى كه بالا نشسته، اگر نخواهد، من به هيچ جايى نمى رسم.

هدف گذارى كه دارى؟

فكر مى كنم هنوز جوان هستم. پس بايد به تيم ملى فكر كنم. بايد بهتر از اين باشم و بيشتر در تركيب تيم بازى كنم. اگر بتوانم در استقلال جايى براى خودم دست و پا كنم، مى توانم اميدوار باشم به تيم ملى هم برسم ولى چشمم هم ترسيده است. من بازيكنى نبودم كه زياد از آينده بترسم ولى با چشم هاى خودم ديدم كه يك اتفاق چقدر زندگى آدم را عقب مى اندازد. مصدوميت لعنتى خيلى عذابم داد. براى همين مى گويم همه چيز دست خداست. مى توانيد بهترين بازيكن دنيا باشيد و در يك لحظه پاى تان بپيچد! همه چيز تمام مى شود. . . يك سال تمرين در يك ثانيه تمام است.

مى خواهيم كم كم بحث را جمع كنيم. تو از جمله بازيكنانى بودى كه بدون حاشيه و سرو صدا با استقلال ادامه دادى. فكر مى كنى امسال تيم صمد مرفاوى چقدر موفق مى شود؟

از ابتداى ليگ برتر تا امروز طلسم سنگينى روى تيم هاى قهرمان مى افتد. هيچ وقت تيم هاى قهرمان در سال بعد موفق نشده اند. فكر مى كنم هر طلسمى بايد يك روز شكسته شود و البته احساسم به من مى گويد امسال اين طلسم را استقلال مى شكند.

يعنى قهرمانيد؟!

اصلاً شك نكنيد. تيم خيلى خوبى داريم. واقعاً آماده و با انگيزه هستيم. جو خيلى خوبى در تيم حاكم است و هيچ دليلى براى نرسيدن به موفقيت هم وجود ندارد.

. . . و يك سؤال ويژه. وقتى دروازه تيمى كه امير قلعه نويى مربى اش بود را باز كردى چه احساسى داشتى؟