انتظارات بي جا از کريم باقري؛

کاپيتان در نقش سوپرمن

اين از مصاديق بي فکري و سطحي بودن فوتبالي است که «متغير» بودن شرايط بازيکنان را نپذيرفته است و نگاهي «تخت» به مسائل عميق دارد. به نظر مي رسد در اين فصل هم کريم باقري بايد شرايطي مشابه و حتي سخت تر از فصل گذشته داشته باشد، چه اينکه با سهل انگاري عباس انصاري فرد در تيم بستن و جدايي پژمان نوري و مازيار زارع، کريم باقري بايد جاي آنها را در خط دوم سيستم 1 - 3 - 2 - 4 پر کند؛ کاري که در کرمان انجام داد.

کد خبر: ۵۹۰۰۲

تاریخ: ۱۹ مرداد ۱۳۸۸ - ۱۴:۵۲

کريم باقري در فوتبال ايرن تبديل به يک غلط مصطلح عجيب شده است؛ بازيکني که هر چه سنش بالاتر مي رود، نقش پررنگ تري در پرسپوليس پيدا مي کند و تازه سرمربي تيم ملي هم او را در ترکيب اصلي مقابل کره جنوبي قرار مي دهد و وقتي سرمربي ايران برکنار مي شود، جانشين او از کريم خواهش مي کند که به تيم ملي کمک کند.

به نوشته قدس؛ بررسي دقيق کارکرد بازيکني به نام کريم باقري در فوتبال ايران، ضعفهاي سيستم را به خوبي نشان مي دهد. پل اسکولز و رايان گيگز هنوز در منچستريونايتد عناصر فعال در طول فصل هستند و پاول ندود هم در پروژه هاي يوونتوس نقش دارد، اما «چگونگي» نقش بازيکنان با توجه به سن و پست و جزييات ديگر تغيير مي کند. نه پل اسکولز نقشي مشابه آنچه در مرز سي سالگي براي يونايتد داشت را امروز دارد و نه ندود 35 ساله همان مهره ديناميک چند سال قبل است و نوع تمرينات اين بازيکنان هم بايد متفاوت از مهره هاي جوان باشد.

در فوتبال ايران اما کريم باقري را در يک فصل طولاني، تبديل به ليدر پرسپوليس مي کنند. منظور فصل قبل است که کريم در سيستم 1 - 3 - 2 - 4 پرسپوليس، پشت تک مهاجم بازي مي کرد و بايد گلزني مي کرد. کريم هر سه يا چهار روز يک بار نود دقيقه براي تيم باشگاهي اش بازي مي کرد و بعد به تيم ملي هم دعوت شد و در مهمترين بازيهاي چند سال اخير ايران که به جام جهاني منتهي مي شد، فيکس بازي مي کرد، تا جايي که توان ذهني و جسمي کريم را به حداقل رساندند و او ديگر نه در پرسپوليس مهره خوبي بود و نه در تيم ملي کارش را ادامه داد.

جالب است که در ليگ هفتم، قطبي، کريم را در همين پست کنار الونگ بازي مي داد، اما در يک چهارم پاياني فصل به اين نتيجه رسيد که کاپيتانش در 33 سالگي نمي تواند بار دفاعي چنداني را تحمل کند و او را به محسن خليلي نزديک کرد و وظايف دفاعي اش را به حداقل رساند.

حالا چه اتفاقي افتاده که پس از دو فصل، باقري 35 ساله را به خط دوم برمي گردانند و از او مي خواهند فضاي جلوي خط دفاع را جارو کند؟ تازه با توجه به قحطي هافبک دفاعي در پرسپوليس، باز هم بايد شاهد حضور نود دقيقه اي کريم در بازيهاي چهار روز يک بار باشيم؛ تصميمي که احتمال مصدوميت کريم را افزايش مي دهد و استهلاک او را آن قدر بالا مي برد که احتمالاً در نيم فصل دوم نخواهد توانست نمايش کم نوسان و مناسبي داشته باشد.

هرچه سن بازيکن بالا مي رود، نياز به «استفاده رژيمي» از او بيشتر و مهمتر مي شود. تحت تأثير همين نکته ساده است که پل اسکولز در هر هفته يک بازي انجام مي دهد و از يک چهارم نهايي ليگ قهرمانان تا فينال مسابقات نيز روي نيمکت مي نشيند. کريم باقري هر چه سنش بالاتر مي رود، انتظارات فني و رواني بيشتري هم از او پيدا مي کنند. اين رويکرد، از هر زاويه اي ناقص و خالي از تفکر است؛ فني، اخلاقي، رواني، بدني.