کسب و کار؛ ایجاد شرکتهای بزرگ صادراتی

مینا مهرنوش در روزنامه کسب و کار با عنوان ضرورت ایجاد شرکت‌های بزرگ صادراتی تاکید می کند: اندازه کوچک و غیرتخصصی بودن شرکت‌های بازرگانی و تولیدی در امر صادرات توان فعالیت حرفه‌ای را از آنان گرفته و باعث شده نتوانند به درستی قابلیت‌های خود را ارائه دهند و در چانه‌زنی و بستن قراردادهای حرفه‌ای موفق باشند. از این رو توصیه کارشناسان و همچنین سیاستگذاران دولتی در حوزه مشوق‌های صادراتی، ارائه تسهیلات به شرکت‌های بزرگ صادراتی است. ایجاد شرکت‌های بزرگ صادراتی تخصصی در هلدینگ‌های بزرگ نیز می‌تواند راهکار مناسبی در این مورد باشد. افزایش صادرات در جهت برون‌رفت از رکود و افزایش رشد اقتصادی نیاز به الزاماتی همچون تامین منابع مالی، سیاســت‌گذاری صحیح، مشوق‌های صادراتی و از همه مهم‌تر عاملان و بازیگران حرفه‌ای صادراتی دارد.

کد خبر: ۵۸۶۷۰۰

تاریخ: ۱۸ ارديبهشت ۱۳۹۵ - ۰۱:۲۳

مینا مهرنوش در روزنامه کسب و کار با عنوان ضرورت ایجاد شرکت‌های بزرگ صادراتی تاکید می کند: اندازه کوچک و غیرتخصصی بودن شرکت‌های بازرگانی و تولیدی در امر صادرات توان فعالیت حرفه‌ای را از آنان گرفته و باعث شده نتوانند به درستی قابلیت‌های خود را ارائه دهند و در چانه‌زنی و بستن قراردادهای حرفه‌ای موفق باشند. از این رو توصیه کارشناسان و همچنین سیاستگذاران دولتی در حوزه مشوق‌های صادراتی، ارائه تسهیلات به شرکت‌های بزرگ صادراتی است. ایجاد شرکت‌های بزرگ صادراتی تخصصی در هلدینگ‌های بزرگ نیز می‌تواند راهکار مناسبی در این مورد باشد.

افزایش صادرات در جهت برون‌رفت از رکود و افزایش رشد اقتصادی نیاز به الزاماتی همچون تامین منابع مالی، سیاســت‌گذاری صحیح، مشوق‌های صادراتی و از همه مهم‌تر عاملان و بازیگران حرفه‌ای صادراتی دارد.

نکته‌ای که در سال‌های قبل به دلیل وجود تحریم‌ها و دور ماندن از رقابت‌های بین‌المللی از دید کسب و کارهای ایرانی دور مانده و اکنون که عرصه برای جولان بین‌المللی بنگاه‌های ایرانی فراهم شده است به صورت نقصانی قابل توجه، نمود یافته است.

اندازه کوچک و غیرتخصصی بودن شرکت‌های بازرگانی و تولیدی در امر صادرات توان فعالیت حرفه‌ای را از آنان گرفته و باعث شده نتوانند به درستی قابلیت‌های خود را ارائه دهند و در چانه‌زنی و بستن قراردادهای حرفه‌ای موفق باشند. از این رو توصیه کارشناسان و همچنین سیاستگذاران دولتی در حوزه مشوق‌های صادراتی، ارائه تسهیلات به شرکت‌های بزرگ صادراتی است. ایجاد شرکت‌های بزرگ صادراتی تخصصی در هلدینگ‌های بزرگ نیز می‌تواند راهکار مناسبی در این مورد باشد. هرچند ایجاد کنسرسیوم‌های صادراتی و شرکت‌های مدیریت صادرات راهکارهای حرفه‌ای هستند که در سایر کشورها کارکرد دارند اما به دلیل وجود موانع حقوقی و فرهنگی در بستر‌سازی و شکل‌گیری این شرکت‌ها راه طولانی برای دستیابی به شرکت‌های حرفه‌ای در این حوزه وجود دارد. پس در حال حاضر توجه به راهکارهایی که شکل‌گیری شرکت‌های بزرگ صادراتی را مدنظر قرار می‌دهند ضروری می‌نماید. این شرکت‌ها می‌توانند با محوریت یک شرکت توانمند و بزرگ، اشتراک منابع، امکانات و ظرفیت‌های خود را در اختیار سایر شرکت‌های کوچک قرار دهند. برای این همکاری‌ها می‌توان سه سناریو را مدنظر قرار داد؛ در سناریوی اول تجمیع شرکت‌های کوچک در کنار یک شرکت توانمند صادراتی بزرگ با روش استفاده از امکانات و ظرفیت‌های صادراتی این شرکت مانند شبکه‌های توزیع، بازارهای ایجاد شده، پرسنل بازاریابی بین‌المللی و... تعریف می‌شود. در این سناریو شرکت‌های کوچک‌تر با برند خودشان و از طریق شبکه، امکانات و ظرفیت‌های شرکت بزرگ صادرات انجام می‌دهند. در سناریوی دوم شرکت‌های بزرگ‌تر محصولات شرکت‌های کوچک‌تر را می‌خرند و تحت سفارش و در قالب برند و بسته‌بندی خودشان صادر می‌کنند. در سناریوی سوم شرکتی تخصصی صادراتی با سهامداری و عضویت شرکت‌های کوچک در کنار شرکت بزرگ قرار می‌گیرد. در این حالت شرکت تخصصی صادراتی در ازای ارائه خدمات صادراتی به شرکت‌های عضو، کارمزد توافق شده را دریافت کرده و شرکت‌های سهامدار نیز علاوه بر صادرات محصولات خود در قالب این نهاد تخصصی، از منافع حاصل از کارمزد دریافتی از شرکت‌های کوچک‌تر به عنوان عضو نهاد تخصصی نیز بهره‌مند می‌شوند. در حقیقت این سناریو از روش‌های دیگر قانونمند‌تر و بهتر است اما از لحاظ فرهنگی در جامعه کسب و کار علاقه‌مندی بیشتری برای سناریوی دوم وجود دارد. به هر حال هرکدام از این روش‌ها مزایا و معایب خود را دارند اما همه آنها می‌توانند صرفه‌های ناشی از مقیاس را برای افزایش صادرات کشور ایجاد کنند.