قلعه نويي: از محبوبيتم مي ترسند

اما ديگر نمي توانستم سکوت کنم. سکوت يعني خيانت. سکوت يعني ناگفته ماندن حقايق. حقايقي که من مي بينم و ممکن است هواداران استقلال نبينند. پس چرا بايد سکوت کنم. چرا بايد اين همه هجمه را تحمل کنم. چرا بايد بايستم و آنها هرچه مي خواهند به من بگويند... نه دوست من ديگر سکوت جايز نيست. سکوت يعني خيانت. سکوت يعني نا گفته ماندن حقايق. باور کن ديگر خسته شدم. باور کن ديگر نمي توانم تحمل کنم. شما بگوييد من بايد چه کار مي کردم؟

کد خبر: ۵۸۳۱۰

تاریخ: ۱۳ مرداد ۱۳۸۸ - ۱۸:۲۱

ديگر نمي خواست سکوت کند و شايد اين همان چيزي بود که واعظ آشتياني و همکارانش مي خواستند.

به نوشته قدس؛ پس از جدايي تاريخي و تلخ اين اولين بار بود که صداي اعتراضش را مي شنيديم. امير قلعه نويي نمي تواند ديگر سکوت کند و مي خواهد هر عملي را با يک عکس العمل پاسخ دهد. نگران آينده نيست، چون چنين مي پندارد که سکوت کردن نوعي خيانت به هواداراني محسوب مي شود که هنوز هم او را دوست دارند، براي همين شمشير بر مي دارد تا از جنگ تن به تن پس نيفتد.

حتي برايش تفاوتي نمي کند که بازي بزرگ آرام آرام نزديک مي شود چون اين بار ديگر سکوت کردن گناهي نا بخشودني محسوب مي شود. بي پروا حرف مي زند، اما در لا به لاي حرفهايش همچنان مي توان نوعي دلبستگي بي آلايش نسبت به استقلال را فهميد...

امير قلعه نويي از آن دسته مرداني است که شايد خصوصيات اخلاقي اش براي بينندگان بد تصوير شده است. خيلي ها او را آدمي زيرک مي دانند؛ البته از اين حيث که همواره به دنبال اقدامهاي نامتعارف و آن چناني است. براي مثال همواره امير با اين تهمت رو به رو بوده که مي خواهد بساط نابودي مربياني که پس از او در استقلال سکان هدايت اين تيم را به عهده مي گيرند، فراهم کند يا او هر از گاهي با اين تهمت رو به روست که بازيکنان حريف را با وعده هاي آن چناني تحت امر خود در مي آورد.

در واقع امير قلعه نويي شايد به واسطه لحن گفتاري اش اين چنين در اذهان متبادر مي شود و البته نبايد کمکهاي عده اي را در جا افتادن چهره غير واقعي امير ميان افکار عمومي ناديده گرفت.

اگر چه امير خود با لحن حرفهايش به اين سناريو ياري رساند تا وجهه اش به خصوص براي مخالفان بد جا بيفتد، اما عده اي هم بودند که از بدو تولد امير در محدوده مربيان ايران سعي کردند او را بد نام کرده و همواره مهر تأييد بزنند. به جرأت مي توان گفت، امير از روزي که پايش را از تشکيلات استقلال بيرون گذاشت تا اين لحظه که مي بينيم چند روز مانده به بازي با استقلال لحظه اي درباره استقلال، حرف نزد.

همه واکنش امير قلعه نويي پس از خروج از استقلال به همان بيانيه معني دار ختم مي شد، اما به يک باره طوفان امير وزيدن گرفت تا دوباره چشمها را آزار دهد. امير چرا به سکوت خود ادامه نداد؟ چرا او در آستانه اين بازي بزرگ سعي نکرد به نوعي آن سياست ماهرانه اش را تداوم ببخشد؟ البته براي آنها که مصاحبه هاي امير را در روز هاي گذشته خواندند شايد تا حدودي روشن شده باشد که چرا امير قفل سکوت را شکسته است.

اما حرفهاي امير تنها به اين چند جمله تاريخي ختم نمي شود: دو ماه سکوت کردم. دو ماه حرف نزدم. دو ماه نشستم و به حرفها و تهمتهايشان گوش دادم. دو ماه هر چه نامربوط به من نسبت دادند، اما ديگر نمي توانستم سکوت کنم. سکوت يعني خيانت. سکوت يعني ناگفته ماندن حقايق. حقايقي که من مي بينم و ممکن است هواداران استقلال نبينند. پس چرا بايد سکوت کنم. چرا بايد اين همه هجمه را تحمل کنم. چرا بايد بايستم و آنها هرچه مي خواهند به من بگويند... نه دوست من ديگر سکوت جايز نيست. سکوت يعني خيانت. سکوت يعني نا گفته ماندن حقايق. باور کن ديگر خسته شدم. باور کن ديگر نمي توانم تحمل کنم. شما بگوييد من بايد چه کار مي کردم؟

امير با بغض حرف مي زند و شايد اين براي شنونده اي که همواره او را محکم مي ديد باور کردني نباشد. چرا امير قلعه نويي که مثل کوه مي مانست حالامي شکند؟ او انگار يک ناراحتي عميق تر دارد. با امير دوباره کلنجار مي روم تا ببيينم نطفه اين واکنش شديد که واعظ را هم بر آن داشت تا شکايت کند، از کجا بسته شده است؟

او به حرف مي آيد و حرفي را مي زند که جاي بسي تأمل دارد: کسي نيست از اين آقايان بپرسد که چرا براي بخشش هواداران استقلال کاري نکردند. من اينها را مي بينم، اما خيلي ها شايد از اين جريان غافل باشند. کسي نيست از آنها بپرسد امروز که مدام عليه من حرف مي زنند تا بد نامم کنند، چرا براي حضور هواداران استقلال در ورزشگاه هيچ اقدامي نشده است. البته من مي دانم. اينها به خاطر شخص امير قلعه نويي است. چون آنها مي دانند فردا اگر هواداران استقلال با چهره من در ورزشگاه آزادي رو به رو شوند. تشويقم مي کنند و اين چيزي نيست که اينها بتوانند تحمل کنند. آنها تحمل تشويقهاي امير مقابل ديدگاه خود را ندارند. باور کنيد اين کار آنها براي هميشه در ياد و خاطر هواداران استقلال باقي خواهد ماند. مردم خوب و بد را از هم تشخيص مي دهند. من مطمئن هستم دستهايي نمي خواست اين بازي در حضور تماشاگران برگزار شود. اين را مطمئن هستم و شک ندارم که غيبت تماشاگران در اين بازي تنها به خاطر اين است که من در آن روز از سوي هواداران تشويق نشوم. اين جا مي خواهم به همه هواداران استقلال سلام کنم. به مالکان اصلي باشگاه استقلال، به آنها که صاحبا ن واقعي اين تيم هستند. جايشان خالي است و تاريخ فراموش نخواهد کرد که چگونه از حضور آنها در اين بازي بزرگ جلو گيري کردند.

امير گفت و رفت اما ترديدي نيست، واکنشهاي او به جريانهاي اخير همان چيزي است که استقلالي ها مي خواهند. بازي از آن جا شروع شد که باشگاه استقلال يک جريان ساختگي را به راه انداخت. همان جرياني که امير را بر آن داشت تا بگويد اگر اين کار را بکنند، بايد در کتاب گينس ثبت شود! همان روز که گفته شد، امير قلعه نويي باعث و باني مصدوميت رينالدوست! آيا امير بازي خورده است؟