سه ماه انتظار کف زمان برای مجوز کنسرت؛ حتی شما استاد شهرام ناظری!

مطابق با بررسی‌های «تابناک»، بر اساس روند رسمی که دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اعلام کرده، روند صدور مجوز برگزاری کنسرت زیر 500 نفر و بالای 500 نفر مشتمل بر زمان متوسط 45 روز برای تشریفات اداری و 45 روز استعلام‌ از سایر دستگاه‌ها است و در واقع در خوشبینانه ترین برآوردها عمده مجوزها طی 90 روز صادر می‌شود اما همیشه استثناهایی وجود دارد!

کد خبر: ۵۸۲۲۰۵

تاریخ: ۳۱ فروردين ۱۳۹۵ - ۱۱:۵۳

مجموعه روال طراحی شده برای صدور مجوز برگزاری کنسرت‌های موسیقی به گونه‌ای است که برای برگزاری یک اجرای زنده، حداقل باید سه ماه در انتظار بود؛ رویکردی که عملاً برنامه‌ریزی و برگزاری اجراهای زنده را برای اساتید شناخته شده نیز دشوار کرده و اهالی موسیقی نیز ترجیح می‌دهند برای عدم گرفتاری تازه در این روند پیچیده، از طرح انتقاد در این زمینه پرهیز کنند.

به گزارش «تابناک»؛ موسیقی ایران در دوران کنونی متکی بر فروش آلبوم‌های موسیقی نیست و هرچه تلاش شده تا کپی‌رایت محصولات موسیقیایی داخلی حفظ شود اما هنوز بخش وسیعی از مردم دانلود می‌کنند و یا اگر یک آلبوم را خریداری می‌کنند، به ده‌ها نفر برای کپی کردن قرض می‌دهند که طبیعتاً به لحاظ اثر چنین عملی تفاوت چندان با دانلود آلبوم‌ها ندارد.

ایجاد امکان فروش آنلاین آلبوم‌های موسیقی نیز نتوانسته موج دانلود غیرقانونی را مهار کند و حتی کمپینی که قریب به اتفاق استاد برجسته موسیقی ایران در آن مشارکت یافتند نیز باعث نشد تا مخاطبان و طرفداران ایشان که طیف وسیعی از مردم ایران را تشکیل می‌دهد، قید دانلود غیرقانونی آلبوم‌های موسیقی را بزنند و به خرید نسخه‌های اصلی روی بیاورند.

پایین بودن حجم آلبوم‌های موسیقی نیز باعث شده، نسبت دانلود غیرقانونی موسیقی به مراتب بیش از دانلود غیرقانونی فیلم‌های سینمایی باشد. به همین دلیل درآمد مطرح‌ترین خوانندگان موسیقی ایران نیز از محل فروش قطعات موسیقی‌شان نیست و درآمد اصلی اهالی موسیقی ایران از محل بلیت فروشی کنسرت‌های موسیقی است.

این وضعیت در حالی در کشورمان برقرار است که در سایر کشورها، درآمد اصلی در حوزه موسیقی از محل فروش آلبوم‌های موسیقی و برخی خوانندگان پس از یک دوره فعالیت، سال‌ها تولید موسیقی ندارد اما از محل درآمد فروش مستمر آلبوم‌هایشان درآمدهای قابل توجهی به دست می‌آورند و در واقع درآمد حاصل از فروش آلبوم در سایر کشورها یک درآمد لاینقطع محسوب می‌شود.

در ایران شرایطی عکس این وجود دارد و متاسفانه اگر خواننده‌ یا نوازنده‌ای نتواند اجرای صحنه‌ای داشته باشد، روزگارش به سختی می‌گراید و طبیعتاً طیف محدودی از هنرمندان نیز از سایر کشورهای برای اجراهای زنده موسیقی خواهان دارند و عمده بازار موسیقی ایران در محدوده جغرافیایی کشورمان خلاصه می‌شود.

وضعیت برگزاری اجراهای زنده موسیقی نیز بر هیچ شخصی پوشیده نیست و گاه به بی‌گاه خبری درباره لغو اجراها شنیده می‌شود اما چالش اجرای زنده به عنوان محل کسب درآمد اهالی موسیقی و ارتباط مستقیم مردم با ایشان، تنها در زمینه اتفاقاتی چون لغو کنسرت‌ها توسط سایر نهادها و اشخاص خلاصه نمی‌شود.

در واقع حتی اگر شهرام ناظری نیز قصد برگزاری کنسرت داشته باشد، باید در این روند اداری حداقل سه ماهه گرفتار شود و دقیقاً به همین دلیل برخی موزیسن‌های کشورمان که توان برنامه‌ریزی برای برگزاری کنسرت‌هایشان را دارند، برای گریز از فضای کسب مجوز، کل برگزاری کنسرت‌شان را به برخی شرکت‌ها می‌سپارند و چک دستمزدشان را می‌گیرند. البته همانگونه که اشاره شد، در طی پروسه اداری صدور مجوز همیشه استثناهایی وجود دارد که از مدت متوسط صدور مجوز، سریع‌تر مجوز می‌گیرند!

حال اگر یک خواننده یا نوازنده قصد کند تا قطعات جدیدی را اجرا کند و نیاز به کسب مجوزهای شعر و موسیقی داشته باشد، باید ماه‌های متمادی و نامعینی را نیز در صف این شوراها باشد و در نهایت بتواند کنسرتش را با قطعاتی تازه برای مردم عرضه نماید و از این طریق نانی به کف آرد و به غفلت نخورد! به اینها، سنگ‌های متعدد دیگری که بر سر راه وجود دارد، نظیر همکاری یک شرکت فرهنگی با موزیسن، کسب درجه هنری، دریافت نامه مدیرکل فرهنگ و ارشاد استان میزان کنسرت، تایید اماکن و... را نیز باید افزود که برگزاری کنسرت را به ماموریت غیرممکن شبیه می‌سازد.

مسئله مهم دیگر اینکه گاهی سال‌ها برای صدور مجوز یک آلبوم یا یک کنسرت زمان لازم است و در واقع هیچ‌گاه نمی‌توان با قاطعیت از زمان مشخصی برای صدور مجوز حتی برای قطعات موسیقیایی یک خواننده سنتی با اشعار سنتی سخن به میان آورد و در واقع اینکه تصور کرد یک چهره شناخته شده با استفاده از اشعار شعرای پارسی‌گوی تاریخ ادبیات ایران می‌تواند مسیر همواری را طی کند، خیال باطلی بیش نیست.

به عنوان نمونه «درفش کاویانی» با صدای «شهرام ناظری» و به آهنگسازی «فرید الهامی» که اشعار حکیم «ابوالقاسم فردوسی» بود نیز مجوز نمی‌گرفت و ناظری به سختی توانست مجوز انتشار این آلبوم و همچنین برگزاری کنسرت برای این اشعار را دریافت کند. بنابراین تصور اینکه اشکال صرفاً در سایر نهادها است، اشتباه است و در درجه اول باید یک معاون هنری با نفوذ برای وزارت فرهنگ و ارشاد انتخاب می‌شد تا وضع موسیقی ایران، امروز این گونه نباشد.