دوئل مجلس هشتم با خودش

عباس ملک

کد خبر: ۵۷۵۲۲

تاریخ: ۰۸ مرداد ۱۳۸۸ - ۲۰:۱۳

عصاره ملت در هشتمین دوره فعالیتش، خود را بر لب پرتگاه می بیند. لذا چندی است می کوشد حیثیت نظارتی خود را بر دولت یا همان لویاتان هابز، بگستراند. هم از این روست که فوریت تغییر معاونت های موجود در ریاست جمهوری به وزارت خانه را تصویب کرده است. که رئیس جمهور و دولت را پاسخگو کند به مردم. در قبال عزل و نصب هایش، اشتباهاتش و احتمالا هر مورد مبهم دیگری.

اما همه این ها صحبت از ساز و کار برای نظارت است. حلقه مفقوده در این محل چگونگی استفاده از این ساز و کارهاست. یعنی نمایندگانی که بتوانند از این ساز و کار حق مردم را از اشتباهات دولتیان، کسانی که بیشترین حجم قدرت و ثروت کشور را در دست دارند، بگیرند.

آری نمایندگان مردم. مجلس هشتم اکنون درست بر لبه پرتگاه ایستاده است. تجربه دو سال آخر مجلس هفتم بد تجربه ای بود، اما لازم بود برای مجلس هشتم. تا بیندیشد که هماهنگی قوا، تعطیلی مجلس نیست. تا بداند که چه در حکومت سلطنتی و چه در حکومت دمکراتیک، نمک ماجرا، مجلس است، پارلمان است. این نهاد است که کنترل می کند قدرت را چه در دست پادشاه، چه در دست رئیس جمهور.

در واقع حرف اول همه آزدیخواهان از روز اول تا به آخر پارلمان بوده و هست برای محدود کردن قدرت از انجام اعمال خود سرانه. شاه کلید حکومت دمکراتیک، مجلس است. در یک حکوکت دمکراتیک، مجلس چشم و گوش مردم و ایضاً امید آنان است. مجلسی که باید آموخته باشد که حقایق را فدای مصالح نکند. مجلسی که باید پذیرفته باشد که از مردم است و برای مردم. اصلا چرا راه دور برویم مجلس خود جمهور است.

مجلس هشتم در تقریبا دو سال اولش اراده کرد که مجلس هفتم نباشد، همان مجلسی که معنای هماهنگی قوا با یکسان شدن قوا را اشتباه گرفته بود، اما هر بار حقیقتی، به قربانگاه مصلحت رفت. قضیه کردان را یادتان هست با کش و قوس هایش؟ قضیه یک میلیارد و اندی گمشده از حساب های دولت را یادتان هست؟ سئوال های احتمالی از رئیس جمهور، که آنها هم قربانی مصلحت شد. طرح استیضاح های مختلف که به بهانه رای مجدد برای تمام کابینه انجام نشد؟

این بار اما مساله متفاوت است. یک تغییر اجتماعی در جامعه به وجود آمده است که همه چیز مرتبط با جمهور را شفاف می خواهد. آگاهی رسانه ای ایجاد شده است که پاسخگویی را می طلبد. مجلس هشتم پاشنه آشیل اصولگرایی راستین است. سقوط این مجلس نزد مردم، سقوط اصولگرایی است. مجلس هشتم باید از تمام قدرت ساز و کار های قانونی برای پاسخگو و مسئولیت پذیر کردن دولت استفاده کند. همانگونه که رئیس جمهور به خاطر آقای مشایی از نصاب افتادن تعداد وزرایش نمی ترسد و وزرای مخالف را به هر صورت عزل می کند، مجلس باید به خاطر مردم و حقانیت نظام، قاطعانه وظایفش را انجام دهد.

مجلسیان هشتم باید بدانند که خواه ناخواه این مدت محدود نمایندگی آنان نیز می گذرد و عملکرد آنان است که می ماند. به نظر می رسد که اتفاقات دو هفته اخیر باید مجلسیان را بیش از پیش به تفکر وا داشته باشد. به این تفکر که شأن نظاتی شان در طول سال گذشته مناسب نبوده است.

فراکسیون های مختلف اصولگرایی باید اتفاقات دو هفته اخیر را چندین بار مرور کنند. تصمیمات، عزل و نصب و جریانات حاکم را. خصوصا در احوال افرادی که در این دوره به دولت خواهند پیوست، مداقه بیشتر لازم است. فرصت چون گذشتن ابر می گذرد. چند روز دیگر پس از اجرای مراسم تنفیذ، مساله رای اعتماد به وزرا است. دوئل مجلس یا بهتر بگوییم، دوئل تفکر اصولگرایی با آینده اش از اینجا کلید خواهد خورد و پس از آن صحنه ها خواهد داشت این دوئل. فرصت چون گذشتن ابر می گذرد...