مدیران تصمیم گرفتند؛ جشنواره فیلم فجر «جهانی» شد!

به مسئولان سینمایی توصیه می‌شود، به جای اینکه اسیر بازی با لفظ‌ها شوند، نخستین اصل برگزاری یک جشنواره استاندارد یعنی شرط پذیرش فیلم‌هایی که تاکنون در هیچ جشنواره بین‌المللی رونمایی نشده‌اند را برای جشنواره بین‌المللی فیلم فجر نیز قرار دهند و دوباره ستون بین‌الملل سینمای ایران ـ که با رعایت نکردن این پیش‌شرط بدیهی، در دهه‌های اخیر از ابتدا کج نهاده شده ـ چیده شود.

کد خبر: ۵۷۲۸۶۵

تاریخ: ۱۶ اسفند ۱۳۹۴ - ۱۱:۱۵

بخش بین الملل جشنواره فیلم فجر در دومین دوره برگزاری مستقل از جشنواره فیلم فجر، این بار با لفظ جهانی همراه شده است؛ تعبیری دهان پرکن که حتی جشنواره‌های کن، برلین و ونیز نیز به درستی از آن استفاده نمی‌کنند، ولی مدیران فرهنگی کشورمان یکباره دریافتند که می‌توان این تعبیر را زیر بغل زد و بدین شکل جشنواره‌ای را که در سطح بین‌الملل کوچک‌ترین تاثیری ندارد، «جهانی» خواند.

به گزارش «تابناک»؛ جشنواره فیلم فجر در دهه‌های اخیر مهم‌ترین رویداد فرهنگی کشورمان بوده و همواره مورد توجه منتقدان بین‌المللی نیز قرار گرفته اما بخش بین‌الملل این جشنواره که همواره بخشی حاشیه‌ای بوده، کمتر مورد توجه قرار گرفته و فاقد ارزش‌های لازم و همچنین اثرگذاری مورد انتظار بوده و به همین عقل سلیم به هیچ فیلمساز بزرگی اجازه نداد تا نخستین رونمایی از اثرش را در بخش جشنواره فیلم فجر انجام دهد.

بدین ترتیب بخش بین‌الملل جشنواره فیلم فجر در طول سه دهه اخیر فاقد حداقل اثرگذای بوده و صرفاً امکانی برای خرید رایت نمایش محدود فیلم‌ها در جشنواره و همچنین حضور برخی سینماگران بین‌المللی به عنوان مهمان در برخی دوره‌ها بود. این اتفاق ساده در هر جشنواره درجه سه بین‌المللی نیز قابل تحقق است و می‌توان رایت سه یا چند نوبت نمایش یک فیلم را خرید و در عین حال با پرداخت هزینه بیشتر و همچنین ارسال بلیت هواپیما، برخی سینماگران را نیز به محل برگزاری جشنواره آورد!

بنابراین بخش بین الملل جشنواره فیلم فجر در بیست و اندی سال اخیر نتوانست به موقعیت حداقلی حتی در منطقه خاورمیانه دست یابد که حتی یک فیلمساز ترکیه‌ای حاضر شود اصل اول جشنواره‌های معتبر را رعایت کند و فیلمش را در بخش بین الملل جشنواره فیلم فجر رونمایی کند. این کف انتظار از مسئولان بود که پس از این سال‌های متمادی، معتبرترین جشنواره فیلم ایران محل بازنمایش فیلم‌های به نمایش درآمده در کن، برلین، ونیز، لوکارنو و... نباشد.

در همین راستا بخش بین‌الملل «جشنواره فیلم فجر» که از سال گذشته از این جشنواره جدا شد و در قالبی جدا تحت عنوان «جشنواره بین المللی فیلم فجر / FIJR INTERNATIONAL FILM FESTIVAL» برگزار می‌شود، شکل گرفت اما این جشنواره مستقل نیز تفاوتی نداشت و تنها با تفکیک بخش بین الملل از بخش ملی، هزینه‌های جشنواره افزوده شده بود و البته برخی فیلم‌های ایرانی که از جشنواره فیلم فجر جا مانده بودند، توانستند در جشنواره بین المللی فیلم فجر حضور یابند!

حال برای دومین دوره برگزاری مستقل بخش بین‌الملل جشنواره فیلم فجر که در اردیبهشت ماه 1395 برگزار می‌شود، در تصمیمی غیرمنتظره به جای لفظ «جشنواره بین‌المللی فیلم فجر /FIJR INTERNATIONAL FILM FESTIVAL» با لفظ «جشنواره جهانی فیلم فجر / FIJR WORLD FILM FESTIVAL» استفاده شده است. ظاهراً برخی مدیران تصمیم گیر سینمایی تصور کرده‌اند اگر به جای لفظ بین المللی از لفظ جهانی استفاده کنند، این جشنواره بزرگ‌تر از قبل می‌شود!

این در حالی است که استفاده از لفظ جهانی برای هر رویدادی دارای قواعد مشخصی است و در تعاریف بین‌الملل مشخصاً استفاده از لفظ جهانی بدین معنا است که نمایندگی از پنج قاره دنیا در یک رویداد حضور داشته باشند و این حضور نیز فراگیر و شامل تعداد قابل توجهی از کشورهای جهان به عنوان مشارکت کننده در این رویداد باشد.

با این تعریف باید در «جشنواره جهانی فیلم فجر / FIJR WORLD FILM FESTIVAL» فیلم‌هایی از آمریکا و کانادا، آمریکای لاتین، شرق تا غرب اروپا، آفریقا، شرق تا غرب آسیا و استرالیا رونمایی شود اما دریغ که حتی یک فیلم نیز برای رونمایی در این جشنواره حضور ندارد و جشنواره فیلم فجر در بخش بین الملل تنها محلی برای بازنمایش برخی فیلم‌هایی است که در دیگر جشنواره ها رونمایی شده اند و حتی با این رویه نیز، آثاری از سراسر پنج قاره به جشنواره فجر نخواهد رسید.

بر این اساس به مسئولان سینمایی توصیه می‌شود، به جای اینکه اسیر بازی با لفظ‌ها شوند، نخستین اصل برگزاری یک جشنواره استاندارد یعنی شرط پذیرش فیلم‌هایی که تاکنون در هیچ جشنواره بین‌المللی رونمایی نشده‌اند را برای جشنواره بین‌المللی فیلم فجر نیز قرار دهند و ستون بین‌الملل سینمای ایران که با عدم رعایت این پیش‌شرط بدیهی، در دهه‌های اخیر از ابتدا کج نهاده شده، مجدداً چیده شود.

اکنون علاوه بر جشنواره‌های معتبر بین‌المللی که ادعای «جهانی» بودن ندارند، بسیاری از جشنواره‌های درجه دو بین‌المللی نیز این اصل را رعایت می‌کنند و تنها فیلم‌هایی را به نمایش می‌گذارند که نخستین نمایش بین‌الملی‌شان متعلق به آن جشنواره‌ها باشد اما جشنواره فیلم فجر به جای پرداختن به این اصل که به مرور به این رویداد اعتبار می‌بخشد، درگیر ظواهری شده که نمی‌تواند این ستون کج حوزه بین المللی سینمای ایران را چندان پنهان کند.

نکته قابل تامل اینکه این اصلی بدیهی در جشنواره فیلم فجر که محل رونمایی از آثار فیلمسازان کشورمان است، رعایت می‌شود و تنها فیلم های ایرانی در این جشنواره رونمایی می‌شود که نخستین نمایش‌شان در جشنواره (داخلی) فجر باشد اما در بخش بین‌الملل، خون غربی‌ها رنگی‌تر است یا شاید این ترس وجود دارد که با برگزاری قاعده مند جشنواره و رعایت این شرط و قاعده بنیانی، تعداد پرچم‌های کشورهای صاحب فیلم در این رویداد دو رقمی نشود!