دیدگاه نشریه انگلیسی درباره بهترین راه مبارزه با داعش

«در خلال جنگ جهانی دوم، رهبران متفقین برای جهان پس از جنگ، طرحی در نظر گرفتند که بنا بر آن طرح سازمان ملل متحد شکل گرفت؛ این همان چیزی است که ما باید در خاورمیانه بعد از داعش دنبال کنیم».

کد خبر: ۵۶۶۸۱۹

تاریخ: ۲۰ بهمن ۱۳۹۴ - ۱۸:۲۱

رابرت فیسک در مقاله ای در روزنامه انگلیسی «ایندپندنت» از طرحی همانند طرح سازمان ملل ـ که توسط متفقین پیروز در جنگ دوم جهانی اجرا شد ـ برای خاورمیانه بعد از داعش سخن گفته است. وی می نویسد: «در خلال جنگ جهانی دوم، رهبران متفقین برای جهان پس از جنگ، طرحی را در نظر گرفتند که بر اساس آن طرح سازمان ملل متحد شکل گرفت؛ این همان چیزی است که ما باید در خاورمیانه بعد از داعش دنبال کنیم».

به گزارش «تابناک»، فیسک می گوید: «بارها در خاورمیانه کابوس ها، توهمات و تراژدی های واقعی و در حال رشد وجود داشته که سرزمین های عربی را دچار زوال کرده است. به همان اندازه ای که تلاش ها برای راه اندازی و ایجاد صلح در خاورمیانه به وجود می آید، به صورت جدی تر و بیشتری نیز حملات هوایی از کابل تا مدیترانه و از سینا و یمن تا لیبی در جریان است. یک حمام خون واقعی وجود دارد و هنوز هیچ کس طرحی برای آینده و برای زندگی بعد از داعش ندارد».

فیسک اشاره می کند که طبق محاسبه وی، هم اکنون یازده نیروی مختلف ملی در پنج کشور مسلمان برای مقابله و از بین بردن دشمنانشان وجود دارد؛ اما آنچه بعد از آن قرار است اتفاق بیفتد چیست؟

به عقیده وی، در سال اخیر، مردم این منطقه مهم و در عین حال خطرناک دنبال عدالت بوده اند؛ اما آنچه عایدشان شد، صرفاً بی عدالتی بوده است. اشغال خارجی، فساد، دیکتاتوری و شکنجه، از میلیون ها انسان، احترام و ارزش های انسانی را سلب کرده بود که نهایتاً انقلاب های عربی را برای به دست آوردن کرامت انسانی به دنبال داشت. با این حال، ما در حال انجام چه چیزی در این رابطه هستیم و چرا هرگز به این بی عدالتی بزرگ تاریخی که سبب این زلزله انسانی شده نپرداخته ایم؟

وی می افزاید در عوض، یک ارتش موهوم و خیالی را چنان القا می کنیم که در واقعیت به همان اندازه وحشتناک و ترسناک نیست. 35000 نیروی ایرانی، 20000 نیروی شیعه افغانی هزاره و انبوهی از نیروهای شیعه عراقی و 10000 نیروی حزب الله در سوریه حضور دارند. از سوی دیگر، پیش از این، دیوید کامرون از ارتش ارواح 70000 هزار نفری متشکل از مخالفان معتدل ضد نظام سوریه سخن گفته بود. علاوه بر این، هزاران سرباز سعودی و سلطنتی کشورهای خلیج فارس مورد علاقه ما، آماده فرستادن نیروهای خود به سوریه هستند. همانطور که روس ها نیز توانستند با چکمه های برفی شان به سوریه وارد کنند.

این وضعیتی جنون آمیز است. اروپایی ها وقتی که میلیون ها آواره و مهاجر را در سراسر مرزهایشان می بینند، وحشت زیادی از خود نشان می دهند، در حالی که هیچ پیشنهاد و برنامه مشخصی نیز برای حل مشکل اصلی این مردم فقیر و آواره از طرف کسی ارائه نمی شود. ما ترکیه را برای جلوگیری از توقف ورود پناهندگان و پناهجویان به اروپا متقاعد کرده ایم، ولی هنوز نتوانسته ایم برنامه بلند مدتی برای یک خاورمیانه جدید جهت کاهش تعداد این پناهجویان ارائه دهیم.

ما از صحبت های بی معنی و احمقانه ای در مورد اینکه چگونه از بزرگترین حرکت مهاجران و پناهندگان از زمان جنگ جهانی دوم تاکنون رنج می بریم؛ اما در جنگ جهانی دوم، رهبران متفقین پیش از پایان جنگ، برای جهان پس از جنگ و تشکیل سازمان ملل برنامه ریزی کرده بودند، ولی امروز نمی توانم در فایل هایم مدرکی را که یک رهبر عربی یا جهانی در مورد اینکه گفته باشد آینده خاورمیانه چه چیزی یا چگونه باید باشد پیدا کنم. چرا ما نمی توانیم در حال حاضر طرحی برای آینده بریزیم؟

در پایان جنگ جهانی اول که منجر به از بین رفتن امپراتوری عثمانی و سقوط آخرین خلافت اسلامی در چند سال بعد از آن شد، بسیاری از دیپلمات های امریکایی در امپراتوری سقوط کرده عثمانی و همچنین سازمان های غیردولتی و از جمله مبلغان مذهبی، از ایجاد یک ملت بزرگ عربی سخن گفتند؛ ملت بزرگی که در آن مسلمانان، مسیحیان، یهودیان و دیگر اقلیت ها، شهروندان یک سرزمین واحد از مراکش تا مرز فارس و بین النهرین بودند (مرزی که هم اکنون مرز بین ایران و عراق است). اما ایالات متحده علاقه اش را به رویاهای ویلسون از دست داد، در حالی که بریتانیا و فرانسه طرح های دیگری از جمله طرح «قیمومیت» مناطق عربی که سابقاً تحت سلطه امپراتوری عثمانی را ارائه و اجرا کردند.

بنابراین عصری از تحقیر، اشغالگران غربی و قصابان و جلادان محلی که احترام و عزت را این مردم گرفتند، آغاز شد و در حال حاضر صد سال است درجه بالای ترس و وحشت از «خلافت» نفرت انگیز و هراس آوری را می بینیم که به مانند بیماری ابولا در سراسر جهان شیوع پیدا کرده است. آن چیزی که در حال حاضر خاورمیانه فقیر و پیر نیاز دارد حملات هوایی بیشتر نیست، بلکه یک جستجو و کاوش هوشمندانه و روشنفکرانه از سوی همه کسانی است که هنوز در آنجا زندگی می کنند و همچنین همه کسانی که از آنجا گریخته اند؛ جستجوی روشنفکرانه برای یافتن آن گونه مناسبی از سرزمین که می خواهند در آن زندگی کنند.

چه مؤسسات یا نهادهایی می تواند جایگزین استحکامات شکسته شده خاورمیانه قدیم باشد، در حالی که به عنوان نمونه، خطبه های بد واعظان تلویزیونی عرب توسط حاکمان عربی مورد تشویق قرار می گیرند؟ چگونه اسلام به وسیله این افراد تا این حد دچار ضعف شده است؟ یکی از دوستان قدیمی من (یک مسلمان سنی، اگر می خواهید او را بشناسید) در آخر هفته قرار خیلی خوبی با من گذاشت. او گفته بود: «اسلام از داعش می ترسد، اما داعش از اسلام نمی ترسد».

بنابراین برای شروع، چرا طرحی برای یک خاورمیانه جدید ایجاد نمی شود؟ طرحی نه برای نفت و گاز، بلکه برای آموزش و پرورش؛ نه برای کاخ های دیکتاتورها، بلکه برای دانشگاه و نه برای اتاق های شکنجه، بلکه برای ایجاد کتابخانه ها. از آموزش و پرورش و تحصیلات عدالت بیرون می آید و از عدالت، آن عدالتی که داعش را از بین خواهد برد.

رابرت فیسک در ادامه می گوید: «در خاورمیانه، فقدان وجود آموزش و پرورش، سیاستی است که دیکتاتورها آن را پرورش داده اند و وضعیتی مانند سرطان به وجود آورده است. نبود آموزش و پرورش و تحصیلات، موضوعی است که در حال گسترش یافتن است. به ده ها هزار نفر از کودکان آواره سوری در لبنان نگاه کنید که یک روزی به خانه هایشان بازمی گردند، بدون اینکه هدیه ای کوچک از سواد برای بچه های آینده خود بر جای بگذارند.

در پایان، فیکس به چگونگی مبارزه با داعش می پردازد و می افزاید: «مدارس و دانشگاه ها برای داعش بسیار کشنده تر از هر حمله هوایی هستند. این چگونگی و روش مقابله با کابوس هایی همچون داعش است».