تیم منتخب دهه ایتالیا

ایتالیایی ها در یورو 2000 نیز در آستانه فتح جام قرار گرفتند؛ آنها در فینال ابتدا با گل مارکو دل وکیو، 1-0 از فرانسه پیش افتادند اما سیلوین ویلتورد در چهارمین دقیقه از وقت های تلف شده گل تساوی را وارد دروازه تولدو کرد و این دیوید ترزگه بود که در وقت های اضافه با گل طلایی، ایتالیا را از رسیدن به جام محروم کرد.

کد خبر: ۵۶۴۰۴

تاریخ: ۳۰ تير ۱۳۸۸ - ۰۶:۲۸

ده سال ابتدایی هزاره سوم برای تیم ملی ایتالیا با لحظات تلخ وشیرین بسیاری همراه بود. آتزوری ها در جام جهانی 2006 آلمان با غلبه بر غنا، آمریکا، چک، استرالیا، اوکراین، آلمان و فرانسه، برای چهارمین بار قهرمان جهان شدند.

"لا نازیوناله" در جام جهانی 2002 و یورو 2004 به نحو تحقیر آمیزی حذف شد. و سرانجام در یورو 2008، ایتالیا به سختی به مرحله یک چهارم نهایی رسید اما در ضربات پنالتی، مقابل اسپانیا که در نهایت قهرمان شد، شکست خورد.

گل بهترین های تیم ملی ایتالیا در دهه اخیر را انتخاب کرده است:

آرایش: 3-5-2

جیان لوئیجی بوفون (....-1997)
او اولین بازی ملی اش را در 19 سالگی در شب برفی مسکو مقابل روسیه انجام داد. او در یورو 2000 نیز دروازه بان اول تیم ملی ایتالیا بود اما به دلیل مصدومیت بازی ها رااز دست داد. او در همه رقابت هایی که تاکنون شرکت کرده، درخشیده است و یکی از ارکان اصلی تیم ایتالیا در جام جهانی 2006 بود. در آن بازی ها او تنها 2 گل دریافت کرد که اولی یک گل به خودی و دومی یک ضربه پنالتی بود. او اکنون تنها پنج بازی تا ورود به باشگاه صدتایی ها فاصله دارد و مطمئنا زمانی که دستکش ها را بیاویزد، رکورددار بیشترین بازی ملی در ایتالیا خواهد بود. او به خاطر جایگیری های فوق العاده، تصمیم گیری های هوشمندانه و تسلط در غالب شرایط – البته به جز ضربات پنالتی- به عنوان یکی از بهترین های تاریخ در یادها خواهد ماند.

جیان لوکا زامبروتا (.....-1999)
زامبروتا که در دهه اخیر یکی از چهره های ثابت تیم ملی ایتالیا بوده، در سال 1999 اولین بازی ملی اش را انجام داد. او بازی در تیم ملی ایتالیا را در پست مدافع راست و همین طور بال راست آغاز کرد و در یورو 2000 و جام جهانی 2002 در این پست برای تیم ملی ایتالیا بازی کرد. در یورو 2000 او بازی های جانانه ای به نمایش گذاشت؛ هرچند بازی فینال را به دلیل اخراج در بازی نیمه نهایی مقابل هلند که ایتالیا در یک بازی حماسی به پیروزی رسید، از دست داد.. در کره وژاپن، که ایتالیا در مرحله دوم در مقابل کره شکست خفت باری را متحمل شد، او به شدت آسیب دید. بعد از اینکه در تیم باشگاهی اش در پست دفاع آخر به کار گرفته شد، در تیم ملی نیز در همین پست جای گرفت. بین سال های 2004 تا 2006 او یکی از بهترین مدافعان آخر دنیا بود و در جام جهانی آلمان فوق العاده ظاهر شد و از جناح راست تیمش بارها حریفان را به زحمت انداخت و در مرحله یک چهارم نهایی نیز یک گل انفرادی زیبا مقابل اوکراین به ثمر رساند.

الساندرو نستا (2006-1996)
نستا در کنار بازیکنانی مانند گائتانو شیره آ، کلودیو جنتیله، فرانکوبارسی و الساندرو کاستاکورتا، یکی دیگر از مدافعان در کلاس جهانی تیم ملی ایتالیا ست. این مدافع اهل رم بهترین مدافع نسل خود است. او ترکیبی از دوندگی، قدرت بدنی، تسلط در بازی های هوایی، دانش تاکتیکی، قدرت بازی خوانی بالا ، قابلیت دور کردن توپ از محوطه خطر و آغازکننده حرکات هجومی است. نستا که در کنار فابیو کاناوارو و لیلیان تورام یکی از نامزد های عنوان بهترین مدافع ده سال اخیر است، در یورو 2000 غیر قابل نفوذ نشان داد اما در اکثر رقابت های پس از آن، از جمله در جام جهانی 2006 که بازی های بعد از مرحله گروهی را از دست داد، به دلیل مصدومیت دور از میادین بود. همین مسئله موجب شد تا او تصمیم بگیرد که بعد از جام جهانی 2006 و تنها با 78 بازی ملی، از تیم ملی کناره گیری کند.

فابیو کاناوارو (...-1997)
آیا در دهه اخیر زوج بهتری از کاناوارو و نستا در قلب دفاع تیمی وجود داشت؟ این دو مکمل های خوبی برای یکدیگر بودند و در چهار تورنمنت دیوار دفاعی تیم ملی ایتالیا را تشکیل دادند. کاناوارو در جام جهانی 2006 در اوج قرار داشت و بدون شک بهترین بازیکن رقابت ها و نماد تیم ایتالیا بود. پس از صعود از مرحله گروهی، کاناوارو دیگر نستا را در کنار خود نمی دید اما قدرت رهبری او از مارکو ماتاراتزی نیز یک مدافع در کلاس جهانی ساخت. پس از غلبه بر فرانسه در ضربات پنالتی، کاپیتان کاناوارو در صدمین بازی ملی، جام قهرمانی را بالای سر برد و همچنان نیز در پی شکستن رکورد بازی های ملی پائولو مالدینی است.

پائولو مالدینی (2002-1988)
مالدینی سرانجام در پایان فصل گذشته پس از 25 سال دوران غیر قابل تکرار از میادین خداحافظی کرد،هرچند نام او به عنوان یکی از بهترین بازیکنان و البته مدافعان چپ همه دوران، در کتاب تاریخ باقی خواهد ماند. او 126 باز ملی برای ایتالیا انجام داد و پیش از بازنشسته شدن، تنها در دو تورنمنت در دهه اخیر، یورو 2000 و جام جهانی 2002، برای ایتالیا به میدان رفت. در یورو 2000 او بازی هایی به یاد ماندنی از خود به نمایش گذاشت و چیزی نمانده بود که تیمش را در آن رقابت ها به قهرمانی برساند. دو سال بعد دوران حضور مالدینی در تیم ملی در شرایط اسفباری به پایان رسید. آن یون هوانگ، مهاجم تیم ملی کره، بالاتر از او و با ضربه سر دروازه ایتالیا را باز کرد تا یکی از تاریک ترین روزهای فوتبال ایتالیا رقم بخورد. مالدینی دعوت مارچلو لیپی به تیم ملی ایتالیا برای جام جهانی 2006 را نپذیرفت و اینگونه بزرگترین عنوانی که می توانست در دوران بازی اش به دست آورد را از دست داد.

فابیو گروسو (...- 2003)
گروسو زمانی که برای حضور در جام جهانی آلمان به ترکیب تیم ملی ایتالیا فراخوانده شد، هنوز بازیکن نه چندان معروف تیم کوچک پالرمو بود اما به ستاره غیر منتظره ایتالیا در آن رقابت ها تبدیل شد. او آن پنالتی معروف و جنجالی بازی با استرالیا را از حریف گرفت، سپس در نیمه نهایی با آن ضربه مواج در دقیقه 118، زمینه ساز پیروزی حماسی ایتالیا مقابل آلمان میزبان شد و در نهایت آخرین پنالتی و ضربه پیروزی ایتالیا را مقابل فرانسه به ثمر رساند.. تا سال 2009 او همچنان بازیکن ثابت تیم ملی ایتالیا در سمت چپ خط دفاعی است و به ندرت بازی های بدی از خود به نمایش می گذارد. او یکی از بهترین بازیکن ایتالیا در یورو 2008 و جام کنفدراسیون های 2009 نیز بود.

آندرآ پیرلو (....- 2002)
او بهترین بازساز دهه اخیر ایتالیاست. اگرچه او از سال 2002 در ترکیب میلان می درخشد اما تا زمانی که مارچلو لیپی هدایت تیم ملی ایتالیا را به عهده نگرفته بود، به عنوان یکی از بازیکنان ثابت تیم ملی ایتالیا شناخته نمی شد. جیووانی تراپاتونی با آن افکار عجیب و غریبش کریستیانو زانتی و سیمونه پروتا را به او ترجیح می داد و نتیجه آن تورنمنت کابوس وار یورو 2004 بود. با این وجود، پیرلو یکی از ارکان تیم ملی ایتالیا در جام جهانی 2006 بود. اولین گل ایتالیا در این مسابقات را مقابل غنا به ثمر رساند و سه پاس گل، از جمله گل ماتراتزی مقابل فرانسه در فینال، نیز برای همبازیانش فراهم ساخت. او در یورو 2008 نیز نمایش خوبی داشت و بسیاری غیبت او در مقابل اسپانیا در مرحله یک چهارم نهایی را دلیل حذف ایتالیا می دانند. او در ارسال پاس و خلق موقعیت، فوق العاده است.

رینو گتوزو (...-2000)
یک مکمل تمام عیار برای پیرلو در میلان و تیم ملی ایتالیا. البته پیرلو یک بازیساز است و گتوزو یک تخریبچی. او در مرکز میدان برای تیم ملی ایتالیا مانند یک سگ شکاری است و یکی از عناصر اصلی تیم در جام جهانی 2006 نیز بود. او بی وقفه در زمین می دود و حریفان را مغلوب می کند. ایتالیا هیچ وقت بازیکنی مانند گتوزو نداشت و به دلیل تعصب و جنگندگی اش در بین هواداران متعصب ایتالیایی محبوبیت زیادی دارد. اگرچه در 18 ماه اخیر دائما مصدوم بوده اما نمی توان تاثیر او در ترکیب تیم ملی ایتالیا را در دهه اخیر کمرنگ جلوه داد. او برای همیشه با ضرباتی که بعد ازسومین پیروزی ایتالیا در مرحله گروهی جام جهانی آلمان در مقابل جمهوری چک به مارچلو لیپی زد، در خاطره ها خواهد ماند.

فرانچسکو توتی (2006-1998)
این عقیده که توتی برای تیم ملی ایتالیا همواره ناامیدکننده بازی کرده است، یکی از افسانه های سیاه آتزوری هاست. بت تیم رم، برای خیلی ها، بهترین بازیکن یورو 2000 بود. او در آن رقابت ها دو گل به ثمر رساند و در مقابل هلند میزبان، در نیمه نهایی و در ضربات پنالتی، آن پنالتی چیپ معروفش را نواخت. در بازی فینال نیز اگرچه ایتالیا مغلوب شد اما او بی تردید بهترین بازیکن زمین بود و روی گل دل وکیو تاثیر به سزایی داشت. در جام جهانی 2002 نیز موقعیت های زیادی خلق کرد و در مقابل کره جنوبی یک گل نیز به ثمر رساند که نه تنها به اشتباه پذیرفته نشد بلکه موجب اخراج او از زمین شد. اگرچه در جام جهانی 2006 کاملا آماده نبود اما با این وجود بیش از بقیه موقعیت ساز بود و پنالتی حساس مقابل استرالیا را نیز به گل تبدیل کرد. تنها نقطه تاریک کارنامه او، پرتاب آب دهان به صورت کریستین پولسن دانمارکی در یورو 2004 بود.

کریستین ویری (2005-1997)
ویری ترکیبی از قدرت بدنی، تبحر در بازی هوایی، سرعت ویران کننده و ضربات پای چپ مرگبار بود. در دوران اوج بازی اش، بین سال های 1997 تا 2003، البته اگر رونالدو مصدوم را در نظر نگیریم، او بهترین مهاجم دنیا بود، یک مهاجم گردن کلفت که کابوس هر مدافعی بود. او پنج گل در جام جهانی فرانسه و چهار گل نیز در جام جهانی 2002 به ثمر رساند. دوران بازی او از سال 2004 رو به افول گذاشت. در آن سال در یورو چندان به بازی گرفته نشد و جام جهانی 2006 را نیز به دلیل مصدومیت از دست داد. علی رغم این مسئله، آتزوری ها هیچ گاه نتوانستند جای خالی او را پر کنند و مهاجمی با توانایی های بیابند.

پیپو اینزاگی (2007-1997)
روزی که پیپو اینزاگی بازنشسته شود، روز غم انگیزی برای فوتبال ایتالیا خواهد بود. شاید سوپر پیپو مهارت، تکنیک، قدرت بدنی و سرعت بالایی نداشته باشد اما بی تردید او یک مهاجم نابغه در محوطه جریمه است. کمتر مهاجمی را می توان یافت که موقعیت سنجی، جابجایی و هوش غریزی اینزاگی را داشته باشد ( شاید تنها مهاجمی مانند گرد مولر دارای چنین خصوصیاتی بود). برای هر تیم که به میدان رفت، گل های زیادی به ثمر رساند؛ علی رغم اینکه او کمتر پشت ضربات آزاد یا پنالتی قرار می گرفت. او با 25 گل در 57 بازی ملی، پنجمین گلزن تاریخ تیم ملی ایتالیا ست. او در یورو 2000 عالی بود و دو گل نیز به ثمر رساند. در جام جهانی 2002 بارها موفق به گلزنی شد اما به دلیل آفسایدهایی که رخ نداده بود، گل هایش پذیرفته نشد. در جام جهانی 2006 تنها یک بار به عنوان بازیکن جانشین در مقابل چک به میدان رفت و البته گلزنی کرد.