گزارش ویژه

آقای X مقصر همیشگی همه ناکامی های فوتبال ایران/تیمی که قربانیانش را می بلعد

فوتبال ایران و حواشی و نظراتی که در آن بیان می شود نشان می دهد که یکی که نامش همیشه ناپیدا باقی می ماند مقصر همه ناکامی ها است.

کد خبر: ۵۶۳۱۸۰

تاریخ: ۰۵ بهمن ۱۳۹۴ - ۰۰:۰۱

تیم ملی امید صندلی داغی دارد که در 40 ساله گذشته هر که روی آن نشسته قربانی شده و با حواشی ناکامی هاش بلعیده شده است.
به گزارش تابناک ورزشی، دو سه روزی از ناکامی تلخ تیم امید می گذرد و در این مدت اظهار نظرهای مختلفی در مورد این شکست مطرح شده است. عده ای مقصر مطلق این ناکامی را فدراسیون می دانند، برخی معتقدند اگر وزارت ورزش و جوانان روزی که حبیب کاشانی تصمیم گرفت کرانچار را سرمربی تیم امید کند دخالت نمی کرد شاید امیدهای ما اکنون پرپر نشده بود، بعضی هم محمد خاکپور و یا محمد مایلی کهن را مقصر می دانند.
اگر بخواهیم نگاه منصفانه به این باخت ناامیدانه داشته باشیم قطعا مقصر یک نفر و حتی دو یا سه نفر نخواهند بود. اساسا مقصر فرد نمی تواند باشد. فوتبال دیمی و بی حساب و کتاب ما فقط افراد را قربانی می کند و همواره هم از مسئول تا رسانه و هوادار گرفته به دنبال یک مقصر هستیم در حالی که چنین فوتبالی با چنین بنیه غلط در اصول و پایه، شخص نمی تواند مقصر باشد بلکه فرهنگ و تفکر غلط است که در واقع عامل ایجاد مقصر یا مقصران است.
ریشه شکست تیم امید در دوره فعلی هم می تواند مجموعه ای از عوامل باشد. از وزارت ورزشی که دوست دارد در امور فوتبال هم دستی بر آتش داشته باشد تا کمیته ملی المپیکی که تا به فوتبال می رسد چنان منفعل و خنثی است که گویی تیم فوتبال امید از بدنه این ورزش جداست و نیازی به توجه و دقت نظر ندارد.

ریشه مشکلات تیم امید می تواند حتی از مسئولان فدراسیون باشد که شاید خودشان هم نفهمیدند کی و چه زمانی امور تیم امید از دستشان در رفت تا کی روش همیشه شاکی و همیشه معترض.می توان ریشه مشکلات را از انتخاب خاکپور دانست تا انتخاب محمد مایلی کهن را به عنوان مدیر فنی کنار این تیم.
ریشه مشکلات می تواند ناراحتی های خاکپور از راس ورزش باشد تا حبیب کاشانی مردی که خاکپور خانه نشین را دست گرفت و به داغ ترین صندلی فوتبال کشاند.
ریشه مشکلات می تواند آنجایی باشد که فدراسیون این قدر که زیر تیغ انتقادهای کی روش رفته بود یادش رفت که تیمی هم به نام امید دارد و  این تیم مربیانی دارد که باید قراردادهایشان امضا شود.
ریشه مشکلات را باید آنجایی دید که چند بار خاکپور به حالت اعتراض و قهر از وزارت نشینان گرفته تا مسئولان فوتبالی با مصاحبه و یا عدم حضور در مراسم بدرقه تیم امید ناراحتی خود را نشان داد اما کسی نگفت اگر ناراحتی چرا به پای تیم ماندی و اگر او حق داشت چرا کسی این ناراحتی را حل نکرد.
ریشه مشکلات را باید در آنجایی دید که کی روش مصرانه بعد از جدایی وینگادا از تیم امید به ناگاه تیم زیر 23 ساله های ایران را نادید گرفت و سعی در این داشت که همه خوب ها را برای تیم ملی بزرگسالان بخواهد و در این راه متاسفانه محمد مایلی کهن یکی از منتقدترین نقادان کی روش به او کمک کرد تا در این لجبازی کورکورانه به راه خود ادامه دهد.
ریشه مشکلات را باید آنجایی دید که محمد مایلی کهن با کوله باری از تجربه به جای جمع کردن حواشی خودش دستی بر آتش شد و به بد دعوایی با کی روش وارد شد و امروز که روز شکست تیم امید است آنهایی که پرچمدار حمایت تعصبانه از مربی خارجی و شخص کی روش هستند از این حربه به خوبی استفاده کرده و از تمامی صحبت هایی که مایلی کهن علیه کی روش زده بود استفاده کرده و اکنون علیه خود او نقدها می نویسند و برای کویبدن منتقد کی روش چه تیمی و چه ناکامی بهتر از تیم امید و محمد خاکپور.
ریشه مشکلات را باید در مسائل فنی هم دید. در عدم دیپلماسی قوی در ورزش و فوتبال. سایر تیم ها از چه زبانی برای استفاده از لژیونرهای خود بهره گرفتند که ما آن را نداشتیم.
بله...ریشه مشکلات را باید آنجا دید که دنبال فرد برای انداختن تقصیرها به گردن او هستیم اما غافل از اینکه هیچ گاه به هیچ اسمی نمی رسیم و همیشه این معادله مجهول باقی می ماند و نام مقصر اصلیکسی نیست جز آقای X.