استاد محسن‎پور آهنگ مرگ نواخت

کد خبر: ۵۶۲۶۲۳

تاریخ: ۰۲ بهمن ۱۳۹۴ - ۱۰:۵۱

به گزارش تابناک مازندران، استاد پیشکشوت احمد محسن‌پور بنیان‌گذار فرهنگ‌خانه مازندران، سرپرست گروه موسیقی شواش، آهنگ‌ساز، موسیقی‌دان و نوازنده برجسته کمانچه امروز در بین غم واندوه عاشقان فرهنگ و موسیقی مازندرانی به ویژه شاگردان و هنرمندان ملی و استانی به سرای ابدی سپرده شد.

این هنرمند برجسته و روشندل، نوازنده کمانچه، آهنگ‌ساز و نواپرداز مازندرانی بود که سهمی جدی در معرفی موسیقی منطقه مازندران داشت اما پس از سپری کردن بک دوره بیماری سرطان ریه و نگهداری در منزل، صبح چهارشنبه 30 دی‌ماه ساز مرگ سرود و امروز مورد تشییع و احترام مردم مازندران قرار گرفت.

خالق آثار و آلبوم‌هایی همچون «ابر بیته هوار ـ 1364»، «آفتاب ته (تیغ آفتاب) ـ 1368»، «بهار مونا ـ 1369»، «مازرونی حال ـ 1366»، «اساره سو ـ 1370»، «شوار ـ 1370»، «بهارانه ـ 1373»، «ماه تَتی ـ 1378»، «دودوک تیکا ـ 1379»، «گِل گِلون ـ 1382»، «طالب زهره ـ 1383»، «لالایی‌های و نوازش‌های مادرانه (مهر خونش) ـ 1387»، «تبری (تک‌نوازی کمانچه) ـ 1385»، «چلچلای سفری ـ 1387»، «روجا (اشعار مازندرانی نیما یوشیج) ـ 1388»، «مَم زمون «1389» در شرایطی دفتر زندگی را برای همیشه بست که این آثار تنها بخش صوتی فعالیت‌های او در بیش از سه دهه خدمت فرهنگی محسوب می‎شود و به یقین بررسی کامل آلبوم‌های تصویری، کنسرت‌ها، سروده‌ها و کارهای پژوهشی او و گروهش فراتر از این‌ها است.

دارنده نشان درجه یک هنری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و صندوقچه هنر موسیقی مازندرانی از سال‎های نخستین دهه 50 شمسی عضو گروه محلی رادیو ساری شد و در سال 1354 به ارکستر ملی فرهنگ و هنر مازندران پیوست، سپس در سال 1356 سرپرست گروه موسیقی محلی اداره‌ فرهنگ و هنر آن زمان شد که سرپرستی‌اش را تا سال 1357 ادامه داد اما پس از یک وقفه از سال 1364 تاکنون بی‎وقفه در خدمت اعتلای موسیقی مازندرانی و موسیقی نواحی شمال کشور بود تا به درجه استاد تمامی در این رشته موسیقایی دست یافت.

وی در این سال‎ها ارکسترهای فراوانی را در مناطق مختلف مازندران، ایران و جهان برای ایرانیان اجرا کرد و ارتباط نزدیک با بزرگان موسیقی کشور همچون استاد شجریان، استاد علیزاده همچنین استاد شفیعی کدکنی و دیگران داشت.

استاد 70 ساله موسیقی مازندرانی در بخشی از وداع‎نامه یا وصیت‎نامه خود نوشت: برای من مراسم بزرگ برگزار نکنید، یک مراسم کوچک در بعد از ظهر برگزار شود و میوه و چای مختصر دهید، سنگ قبرم را تزیین نکنید ،بگذارید چمن بروید تا برای موجودات زنده فایده داشته باشد. درخت آزاد بر سر مزارم بکارید که نماد توکل من باشد.