داستان زندگي عليرضا؛

نیکبخت پسر مودب حسن‌آقا خياط

نيكبخت كه براي آبشار زدن بلند مي شد بچه‌هاي دبيرستان شريعتي هم روي سكوها براي هورا كشيدن بلند مي شدند. آن سال‌ها براي خودش در آموزشگاه‌هاي استان خراسان اسمي در كرده بود و حتي شنيده مي شد به تيم ملي نوجوانان واليبال هم دعوت شده!

کد خبر: ۵۵۸۵۳

تاریخ: ۲۵ تير ۱۳۸۸ - ۱۵:۵۵

سال‌ها از آن روزها مي گذرد. روزهايي كه در خانه حسن‌آقاي خياط را پيامي‌ها و ابومسلمي‌ها از پاشنه درآورده بودند كه عليرضا را بفرست تيم ما. اما حسن‌آقا خياط كه براي سير كردن شكم زن و بچه صبح تا شب چشم‌هايش را روي چرخ خياطي مي گذاشت و لباس‌هاي مردم را سوزني مي كرد ميلي نداشت پسرش عمرش را صرف دويدن دنبال توپ كند.

به گزارش گل؛ حسن‌آقا البته آن زمان‌ها نمي‌دانست كه اين توپ لعنتي بعدها چقدر زندگي عليرضايش را از اين رو به آن رو خواهد كرد و البته زندگي خودش را هم. كف دستش را بو نكرده بود كه فوتبال روزي مي شود آب و نان همه. او فكر مي كرد رضا تا دكتر و مهندس نشود عاقبت بخير نمي‌شود. همين بود كه خيلي دلش راضي نبود رضا به‌جاي درس خواندن دنبال توپ برود.

حتي بعضي‌وقت‌ها با خودش مي‌گفت رضا خياط شود بهتر از آن است كه فوتباليست شود. پس به رضا خياطي ياد مي داد و او را با خودش سر كار مي برد. آن روزها اما عليرضا يك جا بند نمي‌شد يا با چرخ خياطي ور مي رفت يا «اتو» را سيخ مي كرد. شيطان بود حسابي ديگر. عليرضا ثابتي‌مقدم همكار حسن‌آقا مي گويد يادش بخير عليرضا كه مي آمد در مغازه سرگرم بوديم. يك جا بند نبود. چقدر حسن‌آقا از كارهاي او حرص مي خورد. به همه‌چيز و همه جا كار داشت.

بچه بود و كنجكاو بااين‌حال بي‌ادب نبود. ثابتي‌مقدم همانطور كه دارد آن روزها را به ياد مي آورد يك دفعه مي خندد و مي گويد يادش بخير، يك بار عليرضا بي‌اجازه ما رفته بود پشت چرخ خياطي. بلد نبود كه به‌همين‌خاطر هم سوزن چرخ خياطي رفت توي انگشتش و از آن‌ور درآمد.

بيچاره حسن‌آقا ترسيده بود و گريه مي كرد اما عليرضا مي خنديد و با همان انگشت غرق خون پدرش را دلداري مي دهد. اوستا خياط ادامه مي دهد حسن‌آقا واقعا زحمتكش بود و مدام نگران آينده رضا بود. دوست داشت پسرش براي خودش كسي شود. دائم به عليرضا مي گفت درس بخوان اما عليرضا همه كار مي كرد جز درس خواندن. او آنقدر شيطان بود كه آخرش حتي خياط خوبي هم نشد.

آبشارزن قهار!

هر چقدر حسن آقا به ورزش كردن پسرش روي خوش نشان نمي‌داد صمدآقا، دايي بچه‌ها عليرضا را به ورزش به‌خصوص فوتبال تشويق مي كرد. او خودش فوتباليست بود و دوست داشت خواهرزاده‌اش هم فوتباليست بزرگي شود. عليرضا اما آن سال‌ها عشق اولش واليبال بود. در آن زمستان‌هاي سرد و استخوان خردكن مشهد سالن مسابقات واليبال آموزشگاه‌ها با آبشارهاي عليرضا گرم مي شد.

نيكبخت كه براي آبشار زدن بلند مي شد بچه‌هاي دبيرستان شريعتي هم روي سكوها براي هورا كشيدن بلند مي شدند. آن سال‌ها براي خودش در آموزشگاه‌هاي استان خراسان اسمي در كرده بود و حتي شنيده مي شد به تيم ملي نوجوانان واليبال هم دعوت شده! حجت صادق‌زاده مي گويد: «پاسور عليرضا من بودم. او با دو دست آبشار مي زد. دبير ورزشمان آقاي گل‌پرور حتي برايمان تمرين اختصاصي مي گذاشت. عليرضا آن سال‌ها تازه داشت قد مي كشيد. عاشق ورزش بود. فكر مي كنم جز درس ورزش هيچ درسي را هم پاس نكرد! پينگ‌پنگ‌باز ماهري بود. توي باشگاه خادم همه را شرطي مي برد.
در دووميداني هم كسي به گردش نمي‌رسيد. بچه‌هاي دبيرستان شريعتي و هم‌دوره‌هاي عليرضا مي گويند سال‌هاست كه ديگر او را نديده‌ايم.»

اكثر آنها متفق‌القول مي گويند: «نيكبخت واقعا پسر خانواده‌دوست و مودبي بود. ما دعوا مي كرديم او جلو نمي‌آمد. از چاقو خوردن خيلي مي ترسيد و هميشه بچه‌ها را با هم آشتي مي داد. خيلي هم خوش‌لباس بود. درست مثل الان. يك بار پاداش پيروزي ابومسلمي‌ها پارچه كت‌شلواري داده بودند. او هم داده بود پدرش دوخته بود. چه پزي مي داد با آن كت‌وشلوار.»

رفيق ناباب!

عليرضا اما با خط دادن‌هاي دايي كم‌كم جذب ميدان مغناطيسي فوتبال مي‌شود. مي رود به تيم‌هاي راه‌آهن و راوند. در مسابقات فوتبال آموزشگاه‌ها هم چهره مي شود. حالا دبيرستان شريعتي يك هافبك- مهاجم دارد كه چشم استعدادياب‌هاي تيم‌هاي باشگاهي را خيره كرده است. اصغر رحيمي، مدير اجرايي فعلي ابومسلم مي گويد با خدابيامرز محمد اعظم، حسن‌آقا را راضي كرديم تا عليرضا فوتبال را جدي‌تر در ابومسلم دنبال كند.

حاج‌مهدي قياسي، مدير پيام چند جلسه با حسن‌آقاي خياط مفصل صحبت كرد اما من شبانه عليرضا را بردم هيات فوتبال و با او قرارداد بستم. به پدرش هم گفتم عليرضا را بسپار دست من و محمد اعظم!

رحيمي مي گويد: «آن روزها عليرضا شروشور جواني داشت. يكي، دو تا رفيق ناباب هم داشت كه مي خواستند او را از راه به در كنند. خدابيامرزد محمد اعظم را. يك بار كه عليرضا كار بدي كرده بود سيلي زد توي گوشش و از تيم اخراجش كرد. من عليرضا را بردم توي ماشين و گفتم محمدآقا تو را دوست دارد وگرنه سيلي نمي‌زد. حالا هم راهت را انتخاب كن. اگر مي خواهي دنبال رفيق‌بازي و خلاف بروي فوتبال را كنار بگذار و اگر مي خواهي فوتبال را ادامه دهي به من قول بده تا من با محمد اعظم صحبت كنم و برگردي.

آن روز عليرضا قول داد و انصافا تا زماني كه در ابومسلم بود دنبال رفيق‌بازي و خلاف نرفت. كلا پسر مهربان و احساساتي بود. يك بار هم كه با تيم جوانان رفته بوديم شاهرود بدون اجازه اردو را ترك كرد و رفت جنگل‌هاي اطراف شاهرود.

وقتي برگشت از تركيب كنارش گذاشتيم كه گريه كرد. يك بار هم يك پنالتي حساس را خراب كرد و تا 48 ساعت غصه خورد و با كسي حرف نزد. بازي استقلال و پرسپوليس هم كه دعوا شد او داشت گريه مي كرد!

تولد ستاره

احتمالا كمتر كسي مي داند كه اولين بازي رسمي عليرضا نيكبخت براي ابومسلم در ليگ همزمان با قهر ميثاقيان بوده است. بازي با پاس در تهران بود كه ميثاقيان به‌دليل مشكلات مالي تيم قهر مي كند و هادي مباشري و رحيمي مجبور مي شوند تركيب تيم را خودشان بچينند. رحيمي مي گويد آنجا بود كه قاسم خادمي و عليرضا نيكبخت را براي اولين بار در ليگ بازي داديم.

هم‌دبيرستاني‌هاي عليرضا مي گويند برخلاف همه كه فكر مي كنند او در بازي مقابل استقلال و در آزادي چهره شد بايد بگوييم او مقابل مقاومت سپاسي و در مشهد بود كه نظر پورحيدري را جلب كرد. آن زمان پورحيدري، مربي مقاومت سپاسي بود و واحدي‌نيكبخت كه براي ديدن بازي‌اش برايمان بليت مجاني آورده بود يك گل‌برگردان زيبا به مقاومت زد. آنها ادامه مي دهند وقتي هم رفت براي تيم ملي جوانان برايمان تعريف كرد كه در اردو هم استقلالي‌ها دنبالش بوده‌اند و هم پرسپوليسي‌ها.

صادق‌زاده مي گويد: «خودش پرسپوليسي بود و به‌رغم اصرار ما كه استقلالي بوديم دوست داشت برود پرسپوليس اما شرايط استقلال ظاهرا بهتر بود كه رفت استقلال.»

جالب اينكه حاجي‌علوي هم كه عامل اصلي رفتن نيكبخت به استقلال است، مي گويد: «همان زمان نيكبخت به‌وسيله يك آقايي كه با تاكسي مي آمد سر تمرين‌ها سه بار در نمايشگاه ماشين سورتمه با علي پروين ديدار كرد اما ما بالاخره او را برديم استقلال. چرا؟ چون هم پيشنهادشان بهتر بود و هم پول نقد مي دادند. علوي مي گويد 5/12 ميليون استقلالي‌ها به ابومسلم دادند بابت رضايتنامه و چهار ميليون هم به خود عليرضا واحدي‌نيكبخت.»

قرمز جنجالي

سال‌ها از آن روزها مي گذرد. بقيه داستان را همه مي دانند. او به پرسپوليس رفت و تبديل به ستاره بزرگ فوتبال ايران شدو از آنجا با قراردادي گرانقيمت به تراكتورسازي تبريز پيوست ، درحاليكه بحث محروميت او از فوتبال سرزبانهاست. زندگي او حالا شبيه ستارگان راك است. خريد لباس و جنجال و حاشيه...تا آنجا كه جا داشته باشد!