اقدام باورناپذیر برای جذب کشورها به بازیهای کشورهای اسلامی؛

دعوت با جهانگردی، ضربه به پیشانی دیپلماسی ورزشی ایران

آیا در صورتی که در تعدادی از این 17 کشور که به سه مورد آن اشاره شد، شان نماینده ایران حفظ نگردید و به شکلی بد برخورد شد، دستگاه دیپلماسی ایران برای مقابله با عملکرد کشورها با نمایندگان ایران که به شکلی نامتعارف برای دعوت کشورها اقدام کرده‏اند، از هم‏اکنون راهکاری اندیشیده شده یا در صورت وقوع چنین مسئله‏ای صرفاً به پیشانی دیپلماسی ورزشی ایران ضربه وارد خواهد شد؟

کد خبر: ۵۵۸۳۸

تاریخ: ۲۵ تير ۱۳۸۸ - ۱۵:۱۲

نشست سه شنبه شب کمیته برگزارکننده دومین دوره بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی با تصویب تصمیمی به پایان رسید که در نوع خود حداقل کم‏نظیر بود و آن سفر اعضای ایرانی این کمیته به 17 کشور به منظور دعوت رسمی از ورزشکاران آنها برای حضور در رقابت‎های ایران بود که انعکاس و عکس‏العمل‏های متفاوتی را در نشست‏های خصوصی تنی چند از مسئولان ورزش به همراه داشت و برخی از چهره‏های پرسابقه نیز از غیرقابل پیش‏بینی بودن این اقدام خلاف عرف بین‏الملل خبر دادند.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ پس از اینکه با برگزاری نشست میان سفرای کشورهای اسلامی که عده‏ای از آنها غایب بوده و یا نمایندگانشان را به این نشست اعزام کرده بودند، تاثیرچندان محسوسی در افزایش کشورهای شرکت‏کننده مشاهده نشد، رایزنی از طریق کمیته ملی المپیک کشورمان با کشورهای کم‎بضاعت به این مضمون که به ایران بیایند و نگران هزینه‏هایشان نباشند نیز حاصلی در برنداشت و تامین هزینه‏های این کشورها نیز موجب اعلام آمادگی‏شان نشد، برگزارکنندگان دومین دوره این بازی‎ها سفر به کشورهایی که تاکنون نتوانسته‎اند ارتباط کاملی با آنها برقرار کنند و یا اینکه هیچ پاسخی از سوی آنها دریافت نکرده‎اند را به عنوان آخرین راهکار برای فراخوان حضور در این بازی‎ها در دستور کار قرار داده‏اند.

راهکاری غیرعملی که در نشست سه شنبه شب حسن میرزاآقابیک، محمود خسروی‌وفا، بهرام افشارزاده، کیومرث هاشمی، حسین هادیانی، حمیدرضا شایسته و محمد مهدی نجفی با محمد علی آبادی معاون رئیس جمهوری در امور ورزش بودند، تصویب شد و مقرر گردید، کشورهای امارات، بنین، بورکینوفاسو، چاد، الجزایر، عمان، گابن، گینه، ساحل عاج، قرقیزستان، قزاقستان، مصر، مراکش، موریتانی، نیجریه، نیجر و ازبکستان 17 کشوری باشند تا در قالب برنامه زمان‎بندی که در اختیار رئیس سازمان تربیت بدنی قرار گرفت و تائید شد، توسط اعضای کمیته برگزار کننده مسابقات به آنها سفر شود و موافقت مدیران این کشورها را برای سفر به ایران و شرکت در بازی‎های تهران، مشهد و اصفهان اخذ گردد.  البته بر مبنای گفته‏های مسئول احتمالا بخشی از این کارها توسط سفرای ایران در کشورهای مربوطه انجام می‎شود.

این اقدام زمانی تعجب‏برانگیز و تاییدش توسط معاون رئیس‏جمهور باورناپذیر جلوه می‏کند که نام برخی از کشورها مورد توجه قرار می‏گیرد و با یک برانداز ساده مشخص می‏شود تدبیر عمیقی در دیپلماسی ورزشی ایران به چشم نمی‏خورد، چرا که در این صورت حداقل کشورهایی که روابط متشنجی با ایران داشته یا به واسطه درج نام بزرگ خلیج‏فارس در نشان، دفترچه و نقشه مسابقات بعید به نظر می‏رسد تحت هر شرایطی راهی ایران شوند، در این لیست سفرهای نمایندگان ایران قرار نمی‏گرفتند و قدری با تامل و بررسی روابطی خارجه ایران با کشورهای مختلف و مناسبات فی مابین که در ورزش نیز نقش مستقیمی می‏گذارد، اتخاذ مسیر می‏شد.

چه کسی است که نداند امارات به عنوان نخستین مقصد نمایندگان ایران در چه سطح و با چه کیفیتی روابط دیپلماتیک با ایران دارد و چه حساسیتی بر روی نام خلیج همیشه فارس دارد و اصولاً طرح نام خلیج مجعول در مسابقات به فدراسیون همبستگی کشورهای اسلامی توسط کدام کشور مطرح شد؟! اما با این حال آیا باید پذیرفت که امارات متحده عربی با سفر نمایندگان ایران رضایتش برای عبور از عرض خلیج فارس و حضور در این مسابقات را اعلام خواهد کرد؟

مصر دیگر کشوری است که روابط کلی آن با ایران و سطح این روابط مشخص است و هنوز در اذهان باقی است که روزنامه مصری الاهرام ایران را یکی از کشورهای عضو محور شرارت همچون آمریکا کرده بود اما این میزبان اهرام ثلاثه نیز در لیست اعزام نمایندگان ایران قرار دارد!

در کنار اینها می‏توان به مراکش نیز نیم‏نگاهی داشت که قرار است بلیت‏های نماینده یا نمایندگان اعزامی ایران، پس از اخذ ویزا از سفارت این کشور در ایران، رزرو شود؛ حال آنکه مراکش مدتی است حتی روابط دیپلماتیک خود را با ایران به کلی قطع کرده و پس از فراخواندن سفیرش، به سفرای ایران نیز برای خروج از کشورش مهلت داد! نکته جالب آنکه تیم ملی کاراته نیز برای سفر به مراکش به این مصیبت دچار بود، حال مسئولان چگونه می‏خواهند کشوری که اینچنین روابط تیره و تاری با ایران دارد را جذب حضور در این رویداد کنند، هیچ‏کس خبردار نیست!

حال نباید این اقدامات را برای جذب کشورها به شرکت در بازیهای اسلامی، از سوی مسئولانی که سال‏هاست در ورزش هستند و این روزها گرد علی‏آبادی را گرفته‏اند، باورناپذیر خواند و به میزان تخصص آنها توجه کرد؟! آیا دعوت با گردیدن گرد جهان که برای اتلاق عنوان جهانگردی به حد کافی وسیع خواهد بود، بدعتی تازه در برگزاری مسابقاتی در این سطح نیست که توسط ایران گذاشته می‏شود و آیا میزبانان المپیک، بازیهای آسیایی بزرگ، بازیهایی آسیایی داخل سالن، بازیهای ساحلی و امثالهم تا به حال به ایران صرفاً برای جلب نظر جهت شرکت ایران در این رویدادها سفری به کشورمان داشته‏اند؟

این پرسش‏‎ها که نزد منتقدین با پاسخ‏های متفاوتی اما در یک جریان فکری همراه می‏شود، چنین نتیجه‏ای را تداعی می‏سازد که این جهانگردی اگر ضرری برای ورزش ایران در سطح بین‏الملل نداشته باشد، اثر خیر وسیعی نخواهد داشت و شاید به همین دلیل باشد که پس از اعلام علی‏آبادی مبنی بر اعلام آمادگی 39 کشور با ارسال فرم ثبت‎نام، رسانه حامی دولت هنوز موع حمایتی در قبال تصمیمات اتخاذی نگرفته‏ و دیگر مدعی حضور بیش از 50 کشور در این دوره از بازیها نشده‏اند.

قطعاً بخش بین‏الملل در حوزه ورزش یکی از بخش‏هایی است که نیازمند اصلاحات اساسی در ساختار و رویه فعالیت است تا شکافی که میان عملکرد فعلی‏اش و ایده‏‏آل‏ها وجود دارد، پر گردد. اگرچه حضور چهره‏هایی همچون افشارزاده که سال‏ها در این زمینه به عنوان دبیرکل کمیته ملی المپیک فعالیت داشته و حائز ارتباطات چشمگیری است در اوقات خاص به فریاد ورزش ایران رسیده است اما این مسئله نمی‏تواند، نیازهای موجود لازم پیرامون تغییر فضای دیپلماسی ورزش را به کلی برطرف سازد و ضرورت اجاد یک رشته تغییرات برای واقع‏گرایی و تخصص‏گرایی در این بخش همچنان یک ضرورت خواهد بود.