سکوت معنادار احزاب داخلی در واکنش به اعدام شیخ نمر؛

احزاب کجا از مردم جا ماندند؟

رهبر شیعیان یکی از کشورهای منطقه بر خلاف اصول اولیه انسانی گردن زده شد. مردم و چهره‌های سیاسی واکنش نشان دادند. امواج خبری رسانه های غربی به راه افتاد؛ اما هنوز صدایی از این همه حزب و جبهه سیاسی بلند نشده است.

کد خبر: ۵۵۸۳۵۱

تاریخ: ۱۳ دی ۱۳۹۴ - ۱۷:۲۲

رهبر شیعیان، یکی از کشورهای منطقه بر خلاف اصول اولیه انسانی گردن زده شد. مردم و چهره‌های سیاسی واکنش نشان دادند. امواج خبری رسانه های غربی به راه افتاد؛ اما هنوز صدایی از این همه حزب و جبهه سیاسی بلند نشده است.

به گزارش «تابناک» همچنان به اعدام روحانی بزرگ شیعه در عربستان از سوی مسئولان سیاسی کشوری  واکنش نشان داده می شود و افراد از جایگاه شخصی خود، اعلام نظر می کنند. اما احزاب سیاسی در حالی که در اوج رقابت های انتخاباتی خود قرار دارند، در میان ناباوری هیچ جهت گیری مشخصی به این مسأله نشان نداده و این بی تفاوتی آنها نشانگر ضعف بالای تحزب در ایران است، حال آنکه هر یک از آنها خود را نماینده مردم می دانند.

نخست باید دقت داشت که در این واقعه، احزاب از مردم عقب افتادند. احزاب که وظیفه دارند تقاضا و افکار عمومی را شکل داده و آن را مدیریت کنند، در این بازی، زمان را از دست دادند. نه اصولگرا و نه اصلاح طلبان رسما به اعدام واکنش نشان ندادند. حتی طی روز گذشته، هیچ جریانی با صدور بیانیه از حمله به سفارت عربستان یا اعتراضات مردمی حمایت یا آن را نقد نکرده یا تلاشی برای شکل دادن به مسیر اعتراضات مردمی نیز رخ نداد. عدم آمادگی این احزاب برای واکنش سریع به این واقعه نیز از دو منظر قابل تحلیل است: عدم آگاهی به شرایط پیرامونی و عدم قدرت تصمیم گیری در شرایط بحرانی.

در کنار این موضوع، باید توجه کرد که جریانات سیاسی داعیه به دست گرفتن مجلسی را دارند که وظیفه تصویب قوانین کشور را بر عهده دارد؛ بنابراین اصولگرایان و اصلاح طلبان باید از هم اکنون برنامه های مشخصی برای حوزه های مختلف اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و به ویژه سیاست خارجی داشته باشند. آنها باید از امروز بدانند، در برخورد با عربستان، امارات متحده و یا دیگر کشورهایی که در بازی انتقال ایران به انزوای جدید حضور دارند، باید چه واکنشی نشان دهند؛ اما متأسفانه هنوز هم نمی توان نشانه ای از آگاهی و هشیاری جناح راست و چپ نسبت به برنامه ها و طرح های پیشنهادی آنها در مجلس آینده مشاهده کرد.

سومین نقد وارده به این سکوت، این است که چرا سیاسیون ایرانی، در تخصیص بهینه ارزش ها و منابع در دسترس، اینچنین بی تدبیر هستند. انتشار شایعات متعدد علیه جبهه مقابل، تخریب چهره های سیاسی داخلی، جنجال آفرینی های خبری تنها انرژی آنها را هدر خواهد داد و هزینه وارده بر نظام اداره سیاسی کشور را افزایش می دهد.

بنا بر این گزارش، واکنش جدی و شفاف جریانات سیاسی به وقایع حتی خارجی می تواند جدیت امر سیاسی در ایران را به دیگران نشان دهد؛ یعنی چگونه است که کنش احزاب جمهوری خواه و دموکرات کشوری چون آمریکا می تواند بر رفتار سیاسیون و رسانه های ما اثر بگذارد و آنها را به واکنش وادارد؛ اما احزاب و جریانات ما آن قدر انسجام ندارند که موضعی جدی و علنی را در قبال یک بحران با این درجه از اهمیت اتخاذ نموده و موازنه بازی را به سود کشور تغییر دهند. لذا اعدام باقر النمر، هشداری به جریانات سیاسی ایران بود که سکوت معنادار و تلخشان، نشان از فقدان سرعت عمل و درایت در مدیریت شرایط پیچیده سیاسی توسط احزاب دارد.

خلاصه آن که، در حالی که احزاب می توانستند با سازماندهی واکنش مردم به اعدام مظلومانه شیخ نمر النمر در عربستان می توانستند به کمک دیپلماسی کشور بیایند تا از حقوق ملتها حمایت کنند؛ اکنون به تماشاگرانی صرف در یک امر مهم سیاسی تبدیل شده اند.