عاقبت واردات بي‌رويه «بنجل» به فوتبال ايران

ما را با دسته كورها اشتباه گرفته‌ايد

وقتي عنصر مجهول‌الهويه‌اي مثل فيرات كه در كسوت يك تداركاتچي با لورانت به ايران آمده بود، به شكلي عجيب سر از نيمكت تيم ملي درمي‌آورد و بعد با چند برابر قيمت سرمربي سپاهان مي‌شود، بايد هم به او و امثال او حق داد ما را چنان ساده بيانگارند كه هر مزخرفي را با طيب خاطر به سر زبان بياورند.

کد خبر: ۵۵۷۶۳

تاریخ: ۲۴ تير ۱۳۸۸ - ۲۲:۲۸

1) فوتبال ما از بيرون چه شكلي است؟! اين پرسش آزاردهنده‌اي است كه گهگاهي به ذهن‌مان هجوم مي‌آورد.

به نوشته گل؛ خيلي دوست داريم بدانيم آدم‌هايي كه اينجا مي‌آيند و مي‌روند،‌ چه تصويري از جو حاكم بر فوتبال ايران، پتانسيل آن و شعور مخاطبانش در ذهن دارند. به ويژه اين پرسش زماني برايمان جدي‌تر مي‌شود كه خواننده و شنونده اظهارات توهين‌آميز برخي از ميهمانان مي‌شويم؛ مثلا آنجا كه برزيلي‌هاي پرسپوليس، ادعا مي‌كنند فوتبال ايران از آنها بهتر پيدا نمي‌كند(!) يا ستاره‌هاي سوپرليگ پرتغال بوده‌‌اند؛ و ما لابد بايد باور كنيم كه چشم‌هاي بادامي ما يا ابروهاي كماني‌مان يا تبحرمان در كمانچه نوازي باعث شده بهترين هاي سوپرليگ پرتغال(!) برزيل اروپا را ول كنند و بيايند اينجا به ميدان بروند!

2) اين اولين بار نبود كه از اين فحش‌ها مي‌خورديم. روزي ميروسلاو بلاژوويچ - كه هنوز هم به احترام داشته هاي غني فني‌اش سرپا مي‌ايستيم - بعد از ديدار رفت ايران و امارات در مرحله پلي‌آف جام‌جهاني 2002، آن مسابقه را يكي از بهترين بازي‌هاي فوتبال جهان قلمداد كرد و خشم كارشناسان و هواداران اين رشته ورزشي را در ايران برانگيخت.

رسم «منطق‌كشي» خارجي‌ها در اين مدت هيچگاه از تب و تاب نيفتاد و تا همين سال‌ها ادامه يافت؛‌روزهايي كه قطبي در آن ادعاي دريافت پيشنهاد مربيگري از منچسترسيتي را مطرح مي‌كند، انگين فيرات بازي‌ سپاهان و استقلال را از نظر فني ديداري در سطح «جهاني» مي‌داند و يك مسافر ناشناخته كه براي يك وعده غذاي گرم در ايران دندان تيز كرده، نويد مي‌دهد كه آهاي! از من بهتر به عمرتان پيدا نمي‌كنيد!

3)‌سواي روند نزولي فوتبال ايران طي سال‌هاي اخير كه طبيعتا به افول ارزش‌هاي جايگاه بين‌المللي اين رشته ورزشي در كشورمان مي‌انجامد، ديگر عاملي كه به شدت چهره و تصوير فوتبال ما را خراب مي‌كند، سازوكار‌هاي غلطي است كه در جذب بازيكنان و مربيان بنجل خارجي به كار گرفته مي‌شود.

در كدام فوتبال يكي مثل دي‌كارمو يا رافائل مجال عرض اندام پيدا مي‌كنند يا نيمكت به ملادن فرانچيچ شكلات‌ساز يا داداش برانكو مي‌رسد؟! آيا اينها كافي نيست تا ديگران فوتبال ما را مجموعه‌اي آشفته و كج و كوله قلمداد كنند؛ ملغمه‌اي كه هر نامربوطي را مي‌شود به خورد آدم‌هايش داد؟!

4)‌خوب جايي آمده‌ايد برادران برزيلي؛ حق با شماست. ما توي عمرمان بازيكن بهتر از شما نديده‌ايم و نديد قبول داريم كه توي پرتغال جلوي قدم شما گاو مي‌كشند. تا وقتي ساز اين فوتبال را دولت كوك مي‌كند و از صدقه سر امثال شما، پورسانت‌هاي آنچناني از خزانه دولت به خزينه جيب برخي آقايان سرازير مي‌شود، آش همين آش است و كاسه همان كاسه...