بررسی عملکرد و برخی از دیدگاه های جالب وزیر

کد خبر: ۵۵۴۶۱

تاریخ: ۲۳ تير ۱۳۸۸ - ۱۰:۳۰

روز نامه خبر در شماره امروز خود نوشت:

سخنگوی کانون صنفی معلمان معتقد است تأخیر‌های طولانی در پرداخت حقوق، باعث می‌شود چرخ زندگی آنها به خوبی نچرخد.

وزارت آموزش و پرورش در چهار سال اخیر، دستخوش تحولات مدیریتی زیادی بوده است، هر چند افرادی همچون محمود فرشیدی، علی‌اکبر اشعری و علیرضا علی‌احمدی از سوی دولت به مجلس معرفی شدند اما از این فهرست، فقط اولی و آخری فرصت حضور در طبقه آخر ساختمان خیابان ایرانشهر و تکیه زدن بر صندلی شیک وزیر آموزش و پرورش را یافتند. همچنین بی‌اعتمادی مجلس به گزینه اول دوم که در قالب استیضاح و رأی عدم اعتماد ظهور یافت، نارضایتی مستأجران بهارستان از سیاست‌ها و عملکرد آموزش دولت نهم را نمایان کرد.

ساماندهی نیروی انسانی

وزارت آموزش و پرورش حدود یک میلیون و دویست هزار کارمند دارد که بخش عمده‌ای از آن را معلمان تشکیل می‌دهند. در کنار این کارکنان، صف 110 هزار نفری منتظران استخدام جای می‌گیرند که شامل 70 هزار معلم حق‌التدریس و 40 هزار آموزشیار نهضت سوادآموزی است. رئیس کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس در این خصوص می‌گوید: مسئولان آموزش و پرورش عنوان می‌کنند که 19 هزار معلم مازاد دارند اما ما معتقدیم این آمار بیشتر است.

براساس آمارهای رسمی، در حال حاضر 93 تا 97 درصد بودجه آموزش و پرورش برای پرداخت حقوق کارکنان آن پرداخت می‌شود. چندین هزار نفر از کارکنان این وزارتخانه، در دستگاه‌های دیگر کار می‌کنند ولی از آموزش و پرورش حقوق می‌گیرند.

با این حال بیش از 40 هزار معلم غیر‌استاندارد و کم‌معلومات نیز روی دست مدارس دولتی مانده‌اند.

مسئولان وزارت آموزش و پرورش چند سالی است که به بحث و چانه‌زنی برای استخدام رسمی معلمان حق‌التدریس می‌پردازند. هر چند آنها به طبقه‌بندی این افراد براساس دانش و مهارت‌ها توجه چندانی نشان نمی‌دهند. از سویی ده‌ها هزار نیروی حق‌التدریس پذیرفته شده در آزمون استخدامی برخلاف مقررات قانونی، همچنان بدون امنیت شغلی و پوشش بیمه‌ای به خدمت می‌پردازند و از سوی دیگر وعده استخدام به همه حق‌التدریس‌ها داده می‌شود.
این در حالی است که تعداد قابل توجهی از این افراد علاقه‌ای به کار معلمی ندارند.

برخی تحلیلگران آموزش معتقدند برنامه‌ریزی یکسان برای همه معلمان حق‌التدریسی، ناشی از غلبه نگاه سیاسی و کم‌توجهی به کارآمدی آموزش و پرورش است.

مشکلی تاریخی به نام بودجه

مسئولان آموزش و پرورش در سال‌های اخیر بارها از کسری بوده این وزارتخانه گلایه کرده‌اند.

اما کسی به حرف آنها گوش نمی‌دهد زیرا روند بودجه‌نویسی، به شدت سیاسی است.

مراسم تقسیم بودجه از وزارتخانه‌ها و دستگاه‌های نورچشمی شروع می‌شود و در انتها آنچه که باقی می‌ماند سهم آموزش و پرورش می‌شود.

به گفته شیرزاد عبداللهی کارشناس آموزش، «وزیر آموزش و پرورش در کابینه ایران نقش حاشیه‌ای دارد و کسی به حرفش گوش نمی‌کند. برای همین است که مشکل کسری بودجه این وزارتخانه حل نمی‌شود. هر چند هم‌اکنون به دلیل مدیریت دولتی در این وزارتخانه، شاهد اتلاف حدود 40 درصد بودجه جاری در داخل سیستم هستیم».

یکی از مشکلات مهم اقتصاد آموزش و پرورش در دولت نهم، تخصیص سهام برای پرداخت پاداش بازنشستگی معلمان بود که مسئولان این وزارتخانه را در سبد‌گردانی و فروش سهام، با دردسرهای زیادی مواجه ساخت.

البته باید توجه داشت که کسری تاریخی بودجه آموزش و پرورش همواره از راه‌هایی همچون عوارض شهرداری، اعانه وزارت نفت و جابه‌جا کردن ردیف بودجه‌هایی از دیگر وزارتخانه‌ها حل می‌شود.

گزیده‌ای از دیدگاه‌های جالب توجه علیرضا علی‌احمدی

* من زن نیستم ولی تا به حال برای کسری بودجه آموزش و پرورش چندین بار بغض کرده‌ام و ذلیل شده‌ام.

* در آموزش و پرورش حتی فرهنگ رشد مدارس غیردولتی وجود ندارد و بنده نیز یک‌تنه نمی‌توانم در این زمینه کاری انجام دهم.

* بضاعت سیستم آموزش و پرورش در حوزه آمار و اطلاعات، محدود است و آماری که وجود دارد، با مشکلات اساسی روبه‌رو است.

* آیا شما باور می‌کنید که من آمار دقیقی از تعداد مدارس و دانش‌آموزان نداشته باشم. اینها واقعیت‌های تلخی است که در آموزش و پرورش وجود دارد.

* من مجبورم سهام‌ معلمان را با توجه به بحران اقتصادی جهان بفروشم. آیا من باید این کار را انجام دهم؟

* حالا که بودجه برای پرداخت پاداش‌ها نداریم می‌گویند بازنشسته پیش از موعد نگیرید.

* تعیین تکلیف نیروهای حق‌التدریس هم از آن حرف‌هاست. من مانده‌ام که با این وضعیت باید چگونه عمل کنم.

* من چگونه قانون حذف کنکور را اجرا کنم در حالی که پول نداریم.

* چه ربطی به آموزش و پرورش دارد که مدارس شبانه‌روزی را توسعه دهد؟

* وقتی از نماز جمعه برگشتم، یکی از مسئولان مهم و ارشد گفت می‌خواهم بیایم جلوی وزارتخانه‌ خودم را با نفت آتش بزنم تا آموزش و پرورش خصوصی نشود.

* ما را مثل توپ فوتبال بین مجلس و دولت پاسکاری کردید.

* وقتی می‌خواهم در هیأت‌ دولت سخن بگویم، همه سر تکان می‌دهند و می‌گویند زودباش ما کار داریم.

* رقم اختصاصی برای تصحیح اوراق امتحان، پول آب‌نبات‌ چوبی هم نمی‌شود.

* هرکس به من می‌رسد می‌گوید هر وقت که تو را در تلویزیون می‌بینم دعایت می‌کنم.

* فکر می‌کنید جمع کردن کسری بودجه آموزش و پرورش، کم کاری است؟

* به ما می‌گویند اعتیاد در مدارس زیاد شده است. آیا آموزش و پرورش مسئول رسیدگی به این مسائل است؟

* اگر من در مدرسه کاری بکنم، اما «عموپورنگ» و «فتیله، امروز تعطیله» کار دیگری کنند، آیا اقدامات ما مؤثر خواهد بود؟

* آیا این همه معلم حق‌التدریسی که رسمی شدند، مشکلات آموزش و پرورش را حل کردند یا مشکلات خودشان حل شد؟

* برای افزایش مزایا و حقوق معلمان تا ساعت 4 صبح جلسه داشتیم.

* دائم مجبور می‌شویم که حساب‌های مدیران برخی استان‌ها را چک کنیم تا ببینیم آیا حقوق معلمان را به حسابشان واریز کرده‌اند یا خیر؟

* برخی مدیران دائماً با اینکه کیسه پول زیر سر دارند، اظهار می‌کنند که بودجه نداریم.

* هیچ‌گاه در آموزش و پرورش این اتفاق رخ نداده بود که پاداش خدمت، به موقع به کارکنان و معلمان پرداخت شود.

* معلمان سر کلاس درس نباید از تلفن‌همراه استفاده کنند و تلفن‌همراه آنها باید خاموش باشد.

* پدران و مادرانی هستند که می‌گویند ما کار داریم باید اداره برویم و چرا تربیت را به دوش ما می‌اندازید؟

* توصیه من این است که اگر همکاری به 20 سال خدمت رسیده و فعالیت مفید تعریف‌شده‌ای برایش وجود ندارد، از فرصت بازنشستگی استفاده کند که در این صورت حقوق بیشتری هم می‌گیرد.

* برای حل مشکل نقل‌وانتقالات در آموزش و پرورش، مسابقه برگزار کردیم.

* اگر بخواهم مشکل یک معلم را حل کنم، آن فرد به دخترخاله یا پسرخاله بودن با من متهم می‌شود.

* خبرنگارهای عزیز‌ میکروفن‌های خود را بیخ گلوی من می‌گذارند و می‌گویند بدهی چه شد، کسری چه شد؟ مطالبات معوق چه شد؟