به کسي ديگر اقتدا نکنيم!

عليرضا مخبر دزفولي

کد خبر: ۵۵۴۱۸

تاریخ: ۲۲ تير ۱۳۸۸ - ۱۸:۴۲

[email-masked]

آن دست‌هاي گره خورده، آن سينه‌هاي پر از عشق، آن چشمهاي مهربان کجاست؟

آن شعارهاي نوراني، آن سرودهاي روحاني، آن قلم هاي مطهّر، آن قدم‌هاي راسخ کجاست؟

هنوز راه دراز است اي اهل قافله مشک‌ها و توشه‌ها را خالي نکنيد!

هنوز جادّه پر از حرامي است، اي چشم‌هاي بيدار نخوابيد!

هنوز صد خطر در پيش است شمشيرها را غلاف نکنيد!

ترا به خدا دست ها را از هم جدا نکنيد که شرک در باطل خود متّحد است و ما در حق ّ خود متفرّق!

مشعلي روشن کنيم، دوستان اهل قافله را از نو بايد شناخت!

ستاره هاي هدايت را گم نکنيم که راه هاي باطل و بي فرجام بسيار است.

آنها که بر طبل تفرقه مي کوبند، دوستان قافله نيستند.

آنها که بيراهه را به خلق خدا نشان مي دهند همراهان صادق کاروان نيستند.

آنها که مي خواهند سخنان سست و عربده هاي مستانه شان فصل الخطاب رهروان باشد سر بر خط فرمان ساربان ندارند.

اي اهل کاروان!

بيرق قافله را بشناسيد و ساربان را!

بيرق ها برافراشته اند رنگين و دلفريب،

شايد حتّي قرآني نشسته بر آنها!

امّا ساربان يکي است، به کسي ديگر اقتدا نکنيم.

سخن آيت همدلي نيست، حتّي اگر دلنشين باشد!

لباس نشان دوستي نيست حتّي اگر همرنگ باشد!

گذشته ها و پيشينه ها آينه آينده است، عبرت هاي ديروز چراغ راه فرداست.

دزدان ديروز را امانتدار خود نکنيم!

مگر اينان رانده شدگان آستان حقيقت نيستند که اينک به حکميت درستي و نادرستي راه نشسته اند؟

مگر اين نامحرمان سيلي خوردگان ساربان نيستند که اينک با دعوت دوستان نادان يا خيانتکار به ميدان آمده اند؟

مگر اينان مغضوبان مقتداي بزرگمان نيستند که اکنون از ميراث جان باختگان راه خدا طلبکارند؟

کجاست شلّاق کلام خميني که بر گرده ارتداد و انحراف بنشيند؟

کجاست دست يداللّهي اش تا پرده بر چهره کريه نفاق نو و منافقان جديد بردرد؟

چرا حلقه نشينان مکتب حماقت اشعري "لعل ولايت"را به "خزف سلطنت" تشبيه مي کنند؟

چرا دوستان نادان آن قدر همنواي دشمنان دانا شده اند که شاگردان گريخته شيخ ساده لوح که در دامن شيطان لميده اند و به خون هزاران هزار شهيد خنديده اند دوباره فرصت جولان يافته اند؟

که از استادشان که قفاي امام و امّت خورده براي تعيين تکليف رهبري استفتاء کند!!

چرا؟..........

ساربان، هر چه تکليف بود و مصلحت، بر زبان آورد، هم در جمع نمازگزاراني که به او اقتدا کرده بودند و هم روياروي همرهاني که به پيروي اش کمر بسته بودند.

آري قافله سالار کاروان عشق مي گفت داستان شريکان دزد و رفيقان قافله داستان غم انگيزي است.

اينکه کساني به دشمنان، بيش از دوستان اعتماد کنند، غصّه دل مهربان او بود.

نمي دانم آيا آنها که حرمت دوست شکستند و در خيمه دشمن نشستند، صداي قافله و امير قافله را در اين روزها شنيده اند يا نه!

نمي دانم وجدان، آنقدر در مخاطبان کلام رساي او باقي مانده است که از آه مولايشان بر خود بلرزند يا نه؟

نمي دانم آنقدر غيرت دارند که از دلشکستگي مقتدايشان کمرشان بشکند يا نه؟

نمي دانم ........

اما مي دانم آن روز که زبان قافله سالار در کام نماند، ذوالفقار غيرت اين قافله نيز در نيام نخواهد ماند.

آري تحمّل عدل علي دشوار است امّا نيک فرجام.

شايد دنياي پر زرق و برق، بعضي ها را ويران کند امّا آخرتمان را آباد مي کند،

بر عدالتش گردن بگذاريم.

فردا هيچ عذري را از ما نمي پذيرند.

چرا که هنوز هم راه امام خميني را مي توان به وضوح تشخيص داد "قد تبيّن الرّشد من الغي"

دست آويز متين ولايت در دسترس است "فقد استمسک بالعروة الوثقي"

فرمان، فرمان خامنه اي است.

بايد به پيش رفت، بي سردي و رکود.

مباد که نقشه هاي شوم معاويه هاي زمان در صفوف حق رخنه بگذارد.

مباد که عشرت طلبان دنيا خواه زهد علوي را تحجّر بنامند و به تمسخر گيرند و ما خاموش باشيم.

مباد که تنازع دوستان به استيلاي دشمنان بيانجامد.

مباد که پيشکسوتان شهادت و خون از ذهن ها و خاطره ها فراموش شوند.

مباد که چرب و شيرين زندگي دنيا از ياد خدا غافلمان کند.

مباد که سوداي دانه چيني، پرنده قدسي دلهايمان را به دام شيطان بنشاند.

اگر دست ما از قباي موسي کوتاه است، رداي هارون که هست.

اگر دست پيامبر انقلاب بر سر ما نيست، دست علي سرپناه ماست

و مباد که اين سر بي سرپناه بماند، مباد!

حاليا دست کريم تو براي دل ما سرپناهي است در اين بي سر و ساماني ها.