ناشنیده‏هایی از رویدادی که سهمی در آن نداشتیم؛

توردوفرانس برابر با سه بار صعود به اورست!

چندين دوچرخه سوار جان خود را از دست داده اند كه اولين مورد آن غرق شدن آدولف هلير در رودخانه ريويرا فرانسه در روز استراحت بود. بعد از آن فرانسيسكو كپدا دوچرخه سوار اسپانيايي با سقوط به دره كول دو گاليبيه جان باخت. تام سيمسون در جريان مسير صعود به كوهستان مونت ونتو دچار ايست قبلي شده و جان باخت. فابيو كازارتلي در حالي كه با سرعت 88 كيلومتر در ساعت در حال فرود از مسير كول د پورته بود دچار حادثه شده و جان سپرد.

کد خبر: ۵۵۳۵۵

تاریخ: ۰۹ مرداد ۱۳۸۸ - ۲۱:۱۸

نود و ششمین دوره رقابت‏های 21 مرحله‏ای دوچرخه سواری توردوفرانس چندی پیش در حالی با قهرمانی آلبرتو كونتادور آلبرتو كونتادور به پایان رسید و همچنان رسانه‏های اروپایی به ابعاد این رویداد می‏پردازند که بسیاری از مردم ایران و حتی اهالی ورزش همچون چهار گرانداسلم مطرح تنیس و سایر رویدادهای رشته‏های ورزشی که جایگاه وسیعی در ایران پیدا نکرده، نسبت به آن حتی فاقد شناخت حداقلی هستند و بر این اساس به درخواست برخی مخاطبان، اطلاعات و ناشنیده‏هایی در این خصوص برای حصول شناختی نسبی از این رویداد پرمخاطب و همچنین افزایش امکان مقایسه دوچرخه‏سواری ایران با جهان ارائه می‏شود.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ هر ساله رقابت‏های متعدد دوچرخه‏سواری در سراسر دنیا برگزار می‏شود که توردوفرانس به معنای تور فرانسه معتبرترین آنها محسوب شده و برترین دوچرخه‏سواران جهان برای شرکت در آن و تلاش جهت قهرمانی در این رویداد تلاشی دیدنی و جذاب را در جاده‏ها و خیابان‏های فرانسه از خود به نمایش می‏گذارند که این تلاش باعث می‏شود در بسیاری از اوقات، پیش از طي مسير فالويونه - شانزه ليزه به عنوان بیست و یکمین و آخرین مرحله این رقابت سنگین، لباس طلایی بر تن قهرمان پوشيده و تاج قهرماني برای وی کنار گذاشته شود، کما اینکه آلبرتو كونتادور اسپانيايي در نود و ششمین دوره این رقابت‏ها که به تازگی پایان یافت، در مرحله بیستم با ناکام گذاشتن لانس آرمسترانگ اسطوره دوچرخه‏سواری جهان و دارنده هفت عنوان قهرمانی توردوفرانس، قهرمانی‏اش را مسجل ساخت.

ايده برگزاري چنين مسابقه‌اي در سالهاي 1902 و 1903 توسط يك خبرنگار ورزشي دوچرخه‌سوار برگزار شد كه در نهايت باعث افزايش چشمگير تيراژ روزنامه او به ويژه در مواقع برگزاري اين مسابقه شد و این آغازی برای شکل‏گیری رویدادی بود که به رونق دوچرخه‏سواری علی‏الخصوص در سطح حرفه‏ای کمک شایانی کرد و رویدادی را رقم زد که سایر تورهای بزرگ اروپایی هیچ‏‏گاه توان رسیدن به کیفیت، هیجان و فراگیری آن را در سطح جهان نداشته باشند.

اين رقابت‏ها که معمولا 23 روز به طول مي انجام، به مراحل روزانه مختلفي تقسيم مي شود كه زمان شخصي هر دوچرخه سوار در هر مرحله محاسبه شده و جمع زده مي شود تا برنده نهايي در پايان مسابقه به عنوان كسي كه كمترين زمان را در مجموع داشته است شناخته شده و پيراهن طلايي را به خود اختصاص دهد و بر این اساس حتی ممكن است ورزشكاري در اين تور بدون اينكه در هيچ مرحله اي به مقام قهرماني برسد، در نهايت به عنوان قهرمان تور انتخاب شود همانگونه كه گرگ لوموند در سال 1990 موفق به انجام اين كار شد و نام خود را میان قهرمانان این رویداد تاریخی ثبت کرد.

رقابت‌هاي دوچرخه سواري توردوفرانس (Tour de France) به صورت سالانه در مسافتي برابر 3500 كيلومتر در جاده هاي كشور فرانسه و برخي كشورهاي هم مرز آن برگزار مي شود که مسیر آن هر ساله تغيير مي كند اما هميشه پايان آن در پاريس و در سالهاي اخير خيابان شانزليزه بوده است و قبل از آن مسابقات در استاديوم پارك دوفرانس در غرب پاريس خاتمه مي يافت.

اگرچه تعداد مراحل این تور دوچرخه‏سواری متفاوت بوده است اما در تورهاي سال‏هاي اخير عرف 21 مرحله با طول كلي برابر 3 تا 4 هزار كيلومتر رعایت شده است و مسافت طی شده نیز با کاهش و افزایش شدید در قیاس ادوار اخیر روبرو بنوده است. كوتاه‏ترين توردوفرانس در سال 1904 به مسافت 2420 كيلومتر برگزار شد و بلندترين آنها در سال 1926 به مسافت 5745 كيلومتر بوده است.

معمولا دو روز در طول اين مسابقات سه هفته اي مخصوص استراحت شركت كنندگان است كه برخي اوقات صرف انتقال ورزشكاران به نقطه شروع مرحله بعدي مي شود. نيوروك تايمز در سال 2006 توردوفرانس را مهم‏ترين رقابت ورزشي دنيا دانست كه به شدت نيازمند توانايي‏هاي جسمي است و انرژي صرف شده در آن با شركت در چند مسابقه دو ماراتون در هفته به مدت سه هفته متوالي و يا سه بار صعود به قله اورست برابر است.

تعداد شركت كنندگان در اين مسابقات متفاوت بوده و معمولا 20 تا 22 تيم با 9 دوچرخه سوار در اين مسابقات شركت مي‏كنند كه هر تيم تداركات و اسپانسر و تعميركار و مدير خاص خود را دارد و تمامی این گروه بزرگ برای تصاحب جایز ویژه این رویداد هفته‏ها به مبارزه‏ای تمام عیار دست می‏زنند. جوايز نقدي اين مسابقات در اولين سال برگزاري 20 هزار فرانك فرانسه بود كه اين ميزان هر ساله افزايش يافت و در سال 2006، به بيش از 3 ميليون يورو رسيد كه سهم نفر برنده 450 هزار يورو بود.

بحث‏هاي مربوط به دوپينگ ورزشكاران در اين مسابقات تقريبا به همان اولين سال برگزاري مسابقه باز مي گردد كه تا به امروز نيز ادامه داشته است. شناسايي چند مورد دوپينگ در دهه 1960 و در نهايت مرگ يك دوچرخه سوار با نام تام سيمپسون در سال 1967 باعث شد تا اتحاديه بين‌المللي دوچرخه سواري تعداد مراحل و مسافت مسابقه را كاهش داده و چند روز را نيز به استراحت اختصاص دهد.

در حال حاضر هم ركورددار قهرماني در اين مسابقات يعني لانس آرمسترانگ آمريكايي هم از اين اتهامات در امان نبوده است اما هيچگاه آزمايش دوپينگ وي مثبت نشده و تنها در سال 2005 در ادرار وي هورمون گلوككورتيكوزتروئيد كشف شد كه البته كمتر از ميزان مثبت شدن آزمايش دوپينگ بود كه وي اعلام كرد ناشي از مصرف يك پماد پوستي با مجوز اتحاديه بين المللي دوچرخه سواري بوده است.

در همین ارتباط در سال 2008 چندين مورد دوپينگ در مراحل مختلف اين رقابت كشف شد اما پس از آن دیگر کسی به شدت گذشته سراغ آرمسترانگ و چند چهره کلیدی این مسابقات را نگرفته است و این مسئله به زعم بسیاری از کارشناسان به واسطه افزیش چشم‏گیر مخاطبان و به تبع آن افزایش درآمدزایی این رویداد بوده و حتی برخی رسانه‏های اسپانیایی‏زبان همزمان با برگزاری این مسابقات در سال 2009 مدعی شدند مسئولان توردوفرانس چشم خود را بر روی دوپینگ بزرگان حاضر در جاده‏های فرانسه برای همین مباحث مالی بسته‏اند.

در تاريخ برگزاري مسابقات توردوفرانس چندين دوچرخه سوار نيز جان خود را از دست داده اند كه اولين مورد آن غرق شدن آدولف هلير در رودخانه ريويرا فرانسه در روز استراحت در سال 1910 بود. بعد از آن در سال 1935 فرانسيسكو كپدا دوچرخه سوار اسپانيايي با سقوط به دره كول دو گاليبيه جان باخت. در 13 جولاي 1967 تام سيمسون در جريان مسير صعود به كوهستان مونت ونتو دچار ايست قبلي شده و جان باخت كه در خون وي نيز وجود آمفتامين‏ها شناسايي شد. در 1995 فابيو كازارتلي در حالي كه با سرعت 88 كيلومتر در ساعت در حال فرود از مسير كول د پورته بود دچار حادثه شده و جان سپرد.

توردو فرانس اگرچه در سال‏های اخیر سهم اندکی در قهرمان‏پروری دارد و با اتهاماتی که هر روز در خصوص دوپینگ به این رویداد و شرکت‏کنندگان در آن نسبت داده می‏شود، روبرو است اما هر چه باشد زیر نظر گرفتن آن توسط مردم ایران  به عنوان بزرگ‏ترین میدان زورآزمایی رکابزنان جهان در کنار جذابیت‏هایی که با خود به همراه دارد، می‏تواند فرصت خوبی باشد تا به فاصله کهکشانی دوچرخه‏سواری ایران با جهان که گاهی چند پله از چند صد پله موجود کاهش یافته و مجدداً افزایش می‏یابد، پی برد.

پیگیری این رویداد فرصتی است تا به عمق حقایق تلخی که توسط قهرمانان این رشته بیان می‏شود و رسیدن به خط پایان مسابقات بزرگ، خود یک موفقیت تلقی می‏گردد بیشتر نزدیک شد. شاید روزی سلاطین رده‏بندی دوچرخه‏سواری آسیا که از ایران هستند نیز بتوانند در این رویداد رکاب بزنند، اما حتی تصور سهم داشتن ایران در توردوفرانس طی سال‏های نزدیک نیز بی‏شک فاقد واقع‏بینی خواهد بود، مگر آنکه در رکابزنی ایران تغییر نگرش مدیریتی جدی به وقوع بپیوندد و تزریق پول به این رشته تنها روش پیشرفت این رشته تلقی نگردد و برگزاری پرسابقه‏ترین رویدادهای این رشته در کشورمان یک شبه به هر علتی از دستور کار فدراسیون دوچرخه‏سواری ایران خارج نشود.