شناسایی ردپای انسان نئاندرتال در ایران

این محوطه بزرگترین محوطه پارینه سنگی روباز در ایران و خاورمیانه است و با کشف بیش از ده‌ها هزار قطعه سنگی، از نظر تعداد و پراکنش سطحی دست سازه‌های سنگی نیز در جایگاه ویژه‌ای در ایران و خاورمیانه قرار دارد.

کد خبر: ۵۴۹۹۸

تاریخ: ۲۰ تير ۱۳۸۸ - ۱۴:۳۵

ردپایی از استقرار انسان‌های نئاندرتال در ایران به دست آمد.

به گزارش واحد مرکزی خبر در بررسی محوطه‌های پارینه سنگی محدوده جغرافیایی میرک در حاشیه جنوبی شهر سمنان، یکی از بزرگترین محوطه‌های روباز پارینه سنگی میانی در ایران به وسعت چهل هکتار شناسایی شد.

دکتر حامد وحدتی نسب، سرپرست هیأت بررسی و شناسایی با بیان این مطلب به پراکنش غیر قابل شمارش دست‌سازه‌های سنگی در قالب تراشه، تیغه، ریزتیغه، پیکان، سرپیکان و سنگ مادر اشاره کرد و گفت: این دست سازه‌ها با تکنیک لوا لوا (به ضم لام به معنی ضربه به سنگ با روش خاص) که مختص انسان‌های نئاندرتال است، ساخته شده‌اند.

وحدتی، گودی عمیق موجود در پشت تپه‌های میرک با رسوبات دریاچه‌ای را از دیگر احتمالات استقرار انسانهای نئاندرتال در این محوطه دانست و گفت: با توجه به شواهد و مطالعات صورت گرفته، انسان‌های دوره پارینه سنگی میانی - دوره ای بین چهل هزار تا دویست هزار سال پیش - در این منطقه مستقر بودند.

وحدتی نسب گفت: این محوطه بزرگترین محوطه پارینه سنگی روباز در ایران و خاورمیانه است و با کشف بیش از ده‌ها هزار قطعه سنگی، از نظر تعداد و پراکنش سطحی دست‌سازه‌های سنگی نیز در جایگاه ویژه‌ای در ایران و خاورمیانه قرار دارد.

وی افزود: با توجه به وسعت این محوطه و تعداد بی‌شمار دست سازه‌های سنگی، تنها راه مطالعه و بررسی این آثار، نمونه‌برداری آماری هدفمند و ایجاد شبکه بندی تصادفی است و در خلال این پژوهش، اطلاعات بیش از ده هزار دست سازه سنگی، به صورت نظام مند جمع ‌آوری و اطلاعات مربوط به هر قطعه به صورت مجزا به سامانه اطلاعاتی وارد شده است.

وحدتی نسب گفت: دست سازه‌های سنگی از جنس توف و چرت است و رگه‌های معدنی آنها در 16 کیلومتری این منطقه در کوهپایه‌های مشرف به سمنان شناسایی شده است.

فراوانی آثار سنگی یافت شده در این محوطه نشانگر آن است که انسان‌های مستقر در این محوطه به این معدن دسترسی داشته اند.

وی افزود: محدوده جغرافیایی این محوطه شامل تپه‌های دلازیان و میرکَ است و شامل تپه‌های طبیعی بیشتر از نوع تل ماسه‌ای و تعدادی نهشته‌های باستانی (رسوبات) پراکنده در چشم اندازی بیابانی‌اند.

وی درباره پیشینه باستان شناسی این منطقه گفت: برای نخستین بار محمد مهریار و احمد کبیری در سال 1363محدوده جغرافیایی دلازیان را بازدید و کاوش کردند و دستیابی به بقایای چشمگیر خشتی از دوران تاریخی ماد، نتیجه فعالیت آنان است.

بررسی‌های آزمایشگاهی و مصنوعات سنگی در این منطقه به تازگی آغاز شده است و انتشار نتایج آن ممکن است به درک درستی از استقرار انسانی در دوران پلیئستوسن (به کسر پ و کسر همزه و سین) به معنای دوره ای بین دو تا دوازده میلیون سال پیش در حاشیه شمالی کویر مرکزی کمک کند.