150 کلاهک هسته‌ای در اختیار رژيم صهيونيستی است

با توجه به مجموع تولید پلوتونیوم اسرائیل، به طور متوسط تعداد سلاح های هسته ای اسرائیل حدود صد و شصت و پنج با انحراف معیار سی و سه و به طور کلی بین نود تا دویست و نود سلاح است. اسرائیل احتمالا این تعداد تسلیحات هسته ای نساخته است. فرضیه منطقی این است که تعداد سلاح های مستقر شده این رژیم سی درصد کمتر یا صد و پانزده سلاح تا پایان دو هزار و چهارده باشد.

کد خبر: ۵۴۸۹۹۹

تاریخ: ۰۱ آذر ۱۳۹۴ - ۰۴:۰۹

موسسه علم و امنیت بین المللی (ISIS ) در گزارشی به قلم دیوید آلبرایت به بررسی ذخایر پلوتونیوم نظامی رژیم صهیونیستی پرداخت.

پایگاه اینترنتی این اندیشکده گزارش داد اسرائیل کمی قبل از جنگ شش روزه سال هزار و نهصد و شصت و هفت، نخستین سلاح هسته ای خود را تولید کرد و به پنج کشور دیگر دارای سلاح هسته ای پیوست. به رغم اعلام عمومی اطلاعات مندرج در اسناد دولتی آمریکا -- که زمانی محرمانه بود -- درباره موجودیت سلاح های هسته ای اسرائیل، این رژیم تا به امروز موضع مبهمی را درباره سلاح های هسته ای اش اتخاذ کرده است. علاوه بر این افشاگری های مردخای وانونو دانشمند هسته ای اسرائیل در سال هزار و نهصد و هشتاد و شش از یک برنامه تسلیحات هسته ای گسترده تر از ارزیابی های معمول در آن زمان پرده برداشت.

قلب مجتمع تولید تسلیحات هسته ای اسرائیل در تاسیسات دیمونا نزدیک شهر بئر سبع است. این تاسیسات شامل چندین تاسیسات هسته ای مخفی تولید پلوتونیوم از جمله یک رئاکتور آب سنیگن، یک تاسیسات تولید سوخت و یک تاسیسات جداسازی پلوتونیوم است که همگی آنها در دهه پنجاه و اوائل دهه شصت توسط فرانسه تامین شده است. بر اساس گزارش ها، این مرکز همچنین شامل چندین تاسیسات است که احتمالا در استخراج تریتیوم و تصفیه (با استفاده از تریتیوم تولید شده در رئاکتور) ، تولید لیتیوم و تاسیسات احتمالی برای غنی سازی اورانیوم دست کم در مقیاس تحقیق و توسعه، مشارکت دارند.

منبع پلوتونیوم اسرائیل رئاکتور دیموناست. قبل از آنکه پلوتونیوم در یک سلاح هسته ای قابل استفاده باشد، باید به لحاظ شیمیایی از سوخت رئاکتور تحت تابش جدا شود. افشاگری های وانونو صرفا جزئیات کمی را درباره برنامه جداسازی پلوتونیوم اسرائیل در اختیار عموم قرار داده است. وی به صورت مفصل از تاسیسات زیرزمینی به نام «ماچون 2» سخن گفت.

این تاسیسات شامل شش طبقه زیرزمینی برای جداسازی پلوتونیوم از سوخت تحت تابش با استفاده از روند بازفراوری سوخت هسته ای مصرفی برای جداسازی اورانیوم و پلوتونیوم از فراورده های شکافت پذیر و از یکدیگر (Purex process)، تبدیل پلوتونیوم به فلز و شکل دهی فلز به مولفه های تسلیحاتی و تولید دیگر مولفه های تسلیحات هسته ای از برلیوم، لیتیوم، تریتیوم و دیوتریوم است.

افشاگری های وانونو به صورت ضمنی بیان می کند اسرائیل تسلیحات هسته ای پیشرفته تری به ویژه کلاهک های مینیاتوری (کوچک شده)، تسلیحات شکافت - افزایش (سلاح شکافت -افزایش معمولا به یک نوع بمب هسته ای اتلاق می شود که با استفاده از مقدار کمی از سوخت همجوشی، سرعت و عملکرد ناشی از واکنش شکافتی آن بیشتر می شود)، تسلیحات هسته ای - حرارتی (یک سلاح هسته ای است که از انرژی واکنش شکافت هسته ای اولیه برای تحت فشار قرار دادن و جرقه زدن واکنش شکافت هسته ای ثانویه استفاده می کند، نتیجه آن افزایش قابل توجه قدرت انفجاری در مقایسه با تسلیحات هسته ای تک مرحله ای است) ساخته است.

قدرت رئاکتور

رئاکتور دیمونا به شکلی گسترده از جمله توسط نویسنده این گزارش (آلبرایت) مورد بحث و گفتگو قرار گرفته است بنابراین تنها توضیحی کلی درباره آن ارائه می شود. به طور خلاصه، این رئاکتور بلافاصله بعد از عملیاتی شدن در دسامبر هزار و نهصد و شصت و سه، حدود چهل مگاوات ترمال (مگاوات انرژی حرارتی) تولید کرد. قدرت این رئاکتور بعدا افزایش یافت.

به گفته یک مقام آمریکایی که خواست نامش فاش نشود، نظرجمعی آن دسته از افراد در دولت آمریکا که بر روی اطلاعات موجود مطالعه کرده اند، این است قدرت این رئاکتور احتمالا از هفتاد مگاوات ترمال فراتر نرفته است.

اختلاف نظری درباره اینکه آیا قدرت این رئاکتور بالای هفتاد مگاوات ترمال است یا خیر وجود دارد و این اختلاف نظرات تاحد زیادی ناشی از بحث و گفتگوها درباره اطلاعاتی است که وانونو درباره عملیات در تاسیسات جداسازی پلوتونیوم در نزدیکی این نیروگاه ارائه کرده است.

اطلاعات وی به معنی واقعی کلمه به این مسئله اشاره دارد که قدرت این رئاکتور به حدود صد و پنجاه مگاوات ترمال رسیده است. با این حال دلائلی برای تردید وجود دارد که به جز در بخش نسبتا کوتاهی از عملیات این رئاکتور، قدرت آن به این سطح رسیده است.

نویسندگان یک گروه بین المللی که در سال دو هزار و ده بر روی مواد شکافت پذیر کار کرده اند دو سناریو از چهار سناریو را درنظر می گیرند مبنی بر اینکه قدرت این رئاکتور برای حدود هفت سال عملیات چند دهه ای آن صدو چهل مگاوات ترمال بوده است. دو سناریوی دیگر قدرت این رئاکتور را هفتاد مگاوات ترمال برآورد کرده اند. با این حال در این ارزیابی بر روی ذخایر اورانیوم اسرائیل، حداکثر قدرت رئاکتور هفتاد مگاوات ثرمال است.

موجودی پلوتونیوم

تعیین پلوتونیوم موجود در اسرائیل اساسا به ارزیابی میزان کلی پلوتونیوم تولید شده در رئاکتور دیمونا بستگی دارد و فرض بر این است که این پلوتونیوم به طور کامل در تاسیسات جداسازی پلوتونیوم جدا شده است. احتمالا مشکلاتی در این رئاکتور و تاسیسات جداسازی وجود داشته که عملیات را کاهش داده و محدودیت هایی را در تولید برنامه ریزی شده، ایجاد کرده است. علاوه بر این، اسرائیل احتمالا در زمینه تولید پلوتونیوم برای استفاده در تسلیحات هسته ای به نقطه اشباع رسیده است و دیگر بیش از این نمی خواهد اگرچه ممکن است به جای ذخیره سازی سوخت تحت تابش از رئاکتور، پلوتونیوم را جدا و ذخیره کند.

بسیاری از ارزیابی ها، تخمین های حداکثری را درباره ارزیابی قدرت و کارآیی عملیاتی رئاکتور دیمونا ارائه کرده است. این نگاه خوشبینانه کلی درباره تولید پلوتونیوم باید به واسطه دشواری عمومی رئاکتورهای فعال و تاسیسات جداسازی پلوتونیوم تعدیل شود. این موضوع با توجه به اظهارات چند سال قبل رئیس سابق کمیسیون انرژی اتمی اسرائیل به نویسنده مبنی بر اینکه تولید پلوتونیوم بسیار دشوارتر از حد تصور بسیاری افراد است، تقویت می شود.

این ارزیابی با توجه به نبود اطلاعات عملیاتی خاص، از طیف گسترده ای از متغیرها در یک معادله نسبتا ساده استفاده می کند که میزان کلی تولید پلوتونیوم را تخمین می زند:

کل پلوتونیوم (کیلوگرم)= قدرت رئاکتور * فاکتور ظرفیت * روزهای فعالیت * فاکتور تبدیل پلوتونیوم * 0.001
قدرت این رئاکتور بین چهل تا هفتاد مگاوات در تمام مدت بقای آن برآورد شده است. ارزیابی قدرت هایی نزدیک به هفتادمگاوات ترمال بازتابی از اطلاعات دردسترس است مبنی بر اینکه قدرت میانگین این رئاکتور در پنج دهه عملیات دیمونا نزدیک به هفتاد مگاوات ترمال بوده است نه چهل مگاوات ترمال.

ارزیابی فاکتور ظرفیت دشوار است. اطلاعات عمومی درباره این متغیر کلیدی وجود ندارد.

ظاهرا این رئاکتور باید برای بارگذاری سوخت بسته شود و اگر بیش از دو بار بارگذاری سوخت در سال صورت گیرد، بعید است فاکتور ظرفیت به بیش از هفتاد و پنج - هشتاد درصد برسد.

فاکتور ظرفیت به سبب نبود اطلاعات و با فرض اینکه اسرائیل به شایستگی فعالیت این رئاکتور را مدیریت کرده است بین شصت تا هشتاد درصد است.

پلوتونیوم مورد استفاده برای تسلیحات هسته ای با برخی کاهش ها همراه است. دو مورد بررسی شده در این ارزیابی ، ضایعات فرآوری (که معمولا دو تا چهار درصد کل پلوتونیوم تولیدی را تشکیل می دهد) و آزمایش هسته ای احتمالی است. گمان می رود این آزمایش با پنجاه درصد احتمال رخداد واقعی صورت گیرد و درصورت اجرای آن، سه تا پنج کیلوگرم پلوتونیوم در آن استفاده می شود.

محاسبه پلوتونیوم تولیدی با نرم افزار کریستال بال انجام شده است. جدول یک توزیع مقادیر پلوتونیوم خالص را نشان می دهد که بازتابی از افت ها و کاهش های نسبتا کوچک است. به طور متوسط حدود ششصد و شصت کیلوگرم با انحراف استاندارد هشتاد و پنج کیلوگرم و برد کامل چهارصد تا نهصد و پانزده کیلوگرم پلوتونیوم است. هشتاد درصد از این مقدار به طور متوسط حدود صد و پانزده کیلوگرم می شود که به عنوان محدوده ای در این برآورد اتخاذ شده است.

این نتایج با نتیجه ارزیابی سال دو هزار و ده هیئت بین المللی مواد شکافت پذیر درباره 800 کیلوگرم + و - 125 کیلوگرم مقایسه می شود. درحالی که رقم ارزیابی این هیئت بین المللی در چارچوب کلی این برآورد قرار دارد ارزیابی این هیئت بین المللی صد و چهل کیلوگرم بیشتر است. بخش اعظم این تفاوت به حداکثر قدرت پایین و فاکتور ظرفیت پایین تر از میانگین مورد استفاده در این ارزیابی در مقایسه با ارزیابی این هیئت بین المللی اختصاص دارد. هیئت بین المللی مواد شکافت پذیر هفتاد و پنج درصد فاکتور ظرفیت را درنظر گرفته است در حالی که در ارزیابی ما طیفی بین شصت تا هشتاد درصد استفاده شده است.

تعداد تسلیحات هسته ای

تعداد واقعی تسلیحات هسته ای اسرائیل یک راز به شدت حفاظت شده است. وانونو هرگز مدعی نشده است که یک سلاح هسته ای تکمیل شده را مشاهده کرده یا اطلاعی از هدف مواردی دارد که وی دیده است. وی گفت این مولفه ها تحت امنیتی گسترده به تاسیساتی در حیفا منتقل شد. شاید تاسیسات حیفا بخشی از رافائل -- تشکیلات توسعه تسلیحات اسرائیل -- باشد. گمان می رود رافائل در دهه پنجاه و شصت تلاشی را برای تولید اولین تسلیحات هسته ای اسرائیل رهبری کرده است. اما به طور کلی، اطلاعات کمی درباره تاسیسات صنعتی اسرائیل موجود است که سلاح هسته ای تولید می کنند و می سازند.

یک بحث جاری درباره اینکه آیا اسرائیل یک وسیله انفجاری هسته ای را در آتلانتیک جنوبی در سال هزار و نهصد و هفتاد و نه آزمایش کرده است یا خیر وجود دارد. درصورتیکه این موضوع درست باشد، گمان می رود این وسیله یک سلاح شکافت پذیر کم بازده برای استفاده به عنوان یک سلاح شکافت پذیر مینیاتوری (کوچک شده) یا اساسا در یک سلاح هسته ای گرمایی دو مرحله ای باشد.

اسرائیل مجموعه ای گسترده از وسیله های پرتاب تسلیحات هسته ای دارد. اسرائیل به کمک فرانسه در دهه شصت موشک بالستیک اریحا تولید کرد که قادر به حمل کلاهک هسته ای است. از آن زمان به بعد، اسرائیل همچنین چندین موشک ارتقا یافته و موشک های کروز تولید کرده است که آنها نیز قابلیت حمل کلاهک هسته ای دارند.

اسرائیل همچنین جنگنده ای دارد که می تواند سلاح هسته ای حمل کند. ممکن است این رژیم توانمندی پرتاب موشک کروز هسته ای را از زیردریایی نیز داشته باشد.

اسرائیل همچنین مجموعه ای وسیع از تجهیزات هسته ای فناوری برتر با کاربرد دوگانه از خارج تهیه کرده است که اغلب به صورت غیرقانونی به دست آورده است. مقامات بلندپایه دولتی اسرائیل در دهه نود تحت فشار آمریکا اعلام کردند اسرائیل متعهد شده است مقررات مربوط به دستیابی به کالاهای دومنظوره را برای برنامه هسته ای اش نقض نکند.

به رغم این تعهد، اسرائیل گه گاه خریدهایی را احتمالا با هدف برنامه هسته ای اش انجام داده است.

در پایان این گزارش آمده است به طور کلی، اسرائیل به عنوان دارنده تسلیحات هسته ای پیشرفته ارزیابی شده است که احتمالا به مجموعه ای از مقادیر پلوتونیوم متکی است. در این برآورد، گمان شده است سلاح های هسته ای بین سه تا پنج کیلوگرم پلوتونیوم استفاده می کنند. با اینکه پنج کیلوگرم زیاد است اما این میزان به عنوان حداکثر میزان مورد استفاده درنظر گرفته شده است.

این میزان پلوتونیوم را می توان برای افزایش بازده انفجاری یک سلاح هسته ای استفاده کرد یا امکان کوچک سازی بیشتر آن را فراهم کرد. با توجه به مجموع تولید پلوتونیوم اسرائیل، به طور متوسط تعداد سلاح های هسته ای اسرائیل حدود صد و شصت و پنج با انحراف معیار سی و سه و به طور کلی بین نود تا دویست و نود سلاح است. اسرائیل احتمالا این تعداد تسلیحات هسته ای نساخته است. فرضیه منطقی این است که تعداد سلاح های مستقر شده این رژیم سی درصد کمتر یا صد و پانزده سلاح تا پایان دو هزار و چهارده باشد.