نگاه شما؛

منشاء نیات شیطانی در فرهنگ عمومی

بخش «نگاه شما» برای ارائه و معرفی «نگاه» مخاطبان «تابناک» به همه موضوعات است. هر مخاطب «تابناک» می‌تواند با مد نظر قرار دادن شرایط همکاری با این بخش، «نگاه» خود را ارسال کند تا در معرض دید و داوری دیگر مخاطبان قرار گیرد.

کد خبر: ۵۴۵۲۹۲

تاریخ: ۱۶ آبان ۱۳۹۴ - ۱۰:۵۶

محمد زینالی اُناری، محقق فرهنگ عامه: چند روز پیش اقای مطهری سوالی در سایت تابناک مطرح کرده و بیشتر به جنبه های رسانه ای آن پرداخته اند تا به مسئله ای که مستقیما طرح نمودند. البته آن چه که آقای محمد مطهری گفته اند، صحیح است و ما هنوز ارزش ستون های حوادث روزنامه ها را نمی دانیم.

آن چند صفحه ای که در نشریات سراسری به عنوان ستون حوادث منتشر می شوند بخش ناچیزی از حوادث ریز و درشتی هستند که در کشور اتفاق می افتند و صد البته هر یک از حوادث نیز جای آن را دارند که در حد وارسی دقیق پرونده و مطالعات علمی در فضای عمومی طرح و بررسی شوند.

خانم پوران درخشنده در فیلم "هیس ..." به موضوع ترس یک دختر از سخن گفتن پرداخته و به انسداد زبانی او در جامعه ی ایرانی اشاره می کند و آن را زمینه ساز مشکلات بعدی و حتی قتلی که در پی است و یا تکرار مکررات این اعمال شیطانی توسط "شیطان" معرفی کرده است.

او به رسالت زنانه خود در مورد دختران به خوبی عمل کرده و لازم بود فیلمسازان ایرانی به جای تکرار فیلمهای تاریخی و ماه عسلی، توجهی به لایه های پنهان روانی آدم ایرانی می کردند و حداقل از لابه لای پرونده های دادگاه هایی که به مرض هیس دچار شده اند، این قبیل شیطان ها را مورد بررسی قرار می دادند.

بسیاری از روانکاوان غربی، نتایج مطالعه ی خود بر روی بیماران روانی در کشورهای خود را یادداشت کرده و آن ها را منتشر می کنند که با سیل عظیم ترجمه ی این کتاب ها هم مواجه هستیم، اما چرا در ایران روانشناسی این قدر ضعیف عمل می کند و به جای گفتن از آسیبهای روانی دچار آمار شده است؟

شیطان، در بخشی از ناخودآگاه آدمیزاد پنهان شده و در لابه لای زبان او همچون کمپلکسی* وجود دارد و ان ترس ها و قفل های ذهنی ناشی از آن است که فرد درگیر را به سوی اجرای دستورات ناخودآگاه می کشاند. اما این کمپلکس ها توسط زبان موجود در جامعه ساخته می شود که به آن بی توجهیم.

منشائ بخش اعظمی از این کمپلکس ها را به صورت روزمره در الگوهای زبانی خود میبینیم و از کنارش به راحتی رد می شویم چون این نوع الگوها به طرز شیطنت آمیزی توسط همه ی ما مورد استعمال قرار می گیرند و نخواسته ایم یا نتوانسته ایم به آن توجه کنیم.

کوچه و بازار ما پر از فحش های رکیک است که شاید نزد اراذل و اوباش به خشن ترین وجه مورد استعمال قرار می گیرند و کودکان در کوچه ها یا از نزدیکانشان این قبیل الگوهای خشن را می آموزند. اما این جملات خشن، به شوخی ترین وجه در جکهای جنسی نیز مورد استعمال قرار گرفته و به ذهن سپرده می شوند.

ما شوخی می کنیم اما خشونت از جملات فرو نمی ریزند. ما در واقع ادای خشونت را به شوخی در می اوریم اما خشونت به تدریج در نهاد ما درونی می شود و خود به خود به این الگوها در زبان روزمره ی روزگار جان می دهیم و آن کمپلکس را در زبان رایج جامعه خلق می کنیم.

پس کودک یازده ساله خودکشی را از که می آموزد؟ بچه های صدای پارس سگ را از کجا پیدا می کنند، حتی آن هایی که آن را ندیده اند؟ کهن الگوهای کلامی، ربطی به شنیدن از بزرگتران هم ندارند و میان هم نسلان به سرعت جابجا می شوند و متاسفانه نزد برخی افراد به صورت میل در می آیند.

اما واقعا با این مقاله می توان به مردم سفارش کرد که جک نگویند؟ نه، مردم قرن ها است یاد گرفته اند که به جای زیبایی ها، از جک ها بخندند و این خشن ترین نوع شادی است که در ورای آن هیچ آگاهی ای نهفته نیست، بلکه تاوان این خنده ها را گاه کودکانی که در جای خود نازنینی هستند می پردازند.

*کمپلکس: ترکیب پیچیده ای از زبان که به تنوع تجارب بیماران می تواند متفاوت باشد