پر قدرت مثل تراکتور اما...

ضعف‌ها پنهان نماند

بدین ترتیب تراکتور سازی باید با گلر خارجی‌اش خداحافظی کند و مشخص نیست کدام گزینه داخلی مد نظر آنهاست. نگاهی به لیست دروازه‌بانان کارآمد و آزاد، زنگ خطر را برای فراز کمالوند به صدا در‌ می‌آورد و تعلل در این زمینه می‌تواند بهای سنگینی را برای آنها داشته باشد.

کد خبر: ۵۳۹۸۶

تاریخ: ۱۳ تير ۱۳۸۸ - ۰۱:۰۲

چیزی به 10 ساله شدن طلسم تراکتور‌سازی نمانده بود که سرانجام در اواخر دهه جاری، فراز کمالوند پرطرفدارترین تیم شهرستانی را به لیگ برتر رساند. اینک لیگ برتر تیمی را در دل خود می‌بیند که غیبت هشت‌ساله آن، تنها به ضرر فوتبال آذربایجان شرقی و ماشین ستاره‌سازی فوتبال ما تمام شد.

به نوشته وطن امروز؛ تورق کتاب قطور تاریخ تراکتورسازی و پیشینه این تیم نوعی بازدارندگی برای هوادارانی به وجود می‌آورد که روزگاری از بزرگان لیگ ایران بودند و حالاباید تنها برای رسیدن به سطح اول فوتبال شادمانی کنند. شکستن طلسم به خودی خود شعف‌آفرین است اما سقف شادی هوادار تراکتور که همواره از خالص‌ترین هواداران فوتبال ایرانی بوده است، بالاتر از این است.

وقتی سپاهان قهرمان لیگ می‌شود، وقتی فولاد چنین می‌کند و زمانی که ذوب آهن به یک قدمی این مهم می‌رسد چرا نباید تراکتورسازی مدعی کسب جام باشد؟ ناصر شفق این واقعیت را درک کرده و جذب ستاره در تراکتورسازی نشان‌دهنده آغاز این مسیر است.

بدون تردید بی‌ستاره نمی‌توان 34 هفته جنگید و سرانجام به مقامی درخور توجه رسید. از این رو آسمان تبریز اینک پرستاره‌تر از همه روزهای دهه 80 است؛ علیرضا نیکبخت واحدی پا به فرودگاه تبریز می‌گذارد، محمد نصرتی مستقیم از امارات به جمع قرمزپوشان آذری می‌پیوندد، رسول خطیبی با حضورش در تراکتور دینی را به این تیم ادا می‌کند که سال‌ها از آن دم می‌زد، عباس آقایی گلزن‌ترین هافبک تاریخ لیگ برتر که یک فصل را به علت مصدومیت از دست داد به خاستگاه اولیه‌اش باز می‌گردد و جذب ستاره‌های دیگری از جنس پیمنتای برزیلی همه و همه راه تبریز را برای کسب افتخار هموار‌تر از گذشته می‌کند.

با ادامه این روند به طور قطع هرگز به مثابه یک تیم لیگ یکی و تازه وارد با تراکتورسازان برخورد نمی‌شود بلکه آنها مجموعه پر مهره‌ای خواهند بود که تنها سوءمدیریت مدیران قبلی باعث دور افتادن‌شان از چرخه اصلی فوتبال کشورمان شد.

باید از ورود ستاره ها به تبریز حمایت کرد چرا که بر خلاف دیگر تیم‌های متمول اما بی‌ریشه و کم هوادار، تراکتورسازی قادر است در هررقابت خانگی جمعیتی بالغ بر 40 هزار تماشاگر را به ورزشگاه‌های تبریز بکشاند؛ اتفاق شعف‌انگیزی که در دیگر ورزشگاه‌های لیگ برتر کمتر حادث می‌شود اما فوتبال در تبریز چنان می‌تپد که در قلب پایتخت.

با این وجود چند خطر بالقوه وجود دارد که احتمال زمین‌گیر کردن تیم نخست آذربایجان شرقی را بالا می‌برد؛ سوای خرید محمد نصرتی، اکثر خرید‌های ناصر شفق مربوط به یک سوم هجومی این تیم است و این اتفاق در صورتی رخ می‌دهد که طبق قانون لیگ برتر تیم‌های موجود در این لیگ مجاز به استفاده از دروازه‌بان خارجی نیستند.

سوای این موضوع مهم یک علامت سوال دیگر برابر تراکتورسازی وجود دارد؛ آیا فراز کمالوند که تا کنون در لیگ برتر هدایت هیچ تیمی را بر عهده نداشته است سرافراز نخستین آزمون حرفه‌ای‌اش خواهد بود؟ کار با ستارگان بزرگ چطور؟