تفاوت حقوق ستاره های تنیس ‌با عروسک های فوتبال

راجر فدرر که در مجموع پردرآمدترین بازیکن جهان بوده از سال 1998 که به جمع حرفه‌ای‌ها پیوسته تاکنون 45 میلیون دلار جایزه گرفته و اگر سال اولش را به حساب نیاوریم، سالی چهار و نیم میلیون دلار درآمد را به خود اختصاص می‌دهد یا رافائل نادال که ظرف 7 سال 21 میلیون یا سالی 3 میلیون دلار دستمزد گرفته است.

کد خبر: ۵۳۷۷۳

تاریخ: ۱۰ تير ۱۳۸۸ - ۲۱:۴۸

درویمبلدون قهرمانان مرد و زن برای دو هفته و 7 مسابقه نفری یک‌میلیون و 400 هزار دلار جایزه می‌گیرند یعنی روزی 100 هزار دلار و مسابقه‌ای 200 هزار دلار. فینالیست‌ها نصف این مبلغ را می‌گیرند و همین‌طور میزان جوایز مرحله به مرحله تقریبا نصف می‌شود.

به نوشته وطن امروز؛ ورزشکاری که در همان دور اول ببازد حدود 18 هزار دلار می‌گیرد یعنی حتی اگر من در این مسابقات شرکت می‌کردم چون در همان مسابقه اول اوت می‌شدم 18 هزار دلار می‌گرفتم! حتی کسانی که در رده‌بندی جهانی مقام بالایی ندارند و مجبورند برای شرکت در ویمبلدون در مسابقات ورودی شرکت کنند که سه مرحله دارد اگر در همان مرحله اول ببازند، هزار و 800 دلار و اگر در مرحله سوم ببازند 11 هزار دلار دستخوش می‌گیرند.

به طور مثال ارغوان رضایی که در دور دوم انفرادی شکست خورد حدود 29 هزار دلار گرفت و بعد برای شکست در دور اول مسابقات دوبل هم سه هزار و 500 دلار که مجموعش می‌شود حدود 33 هزار دلار که البته قابل مقایسه با جایزه نفر اول نیست. حالا اگر بخواهیم ببینیم بازیکنان تنیس درآمد سالانه‌شان چه مقدار است؛ هر چند که می‌دانیم بازیکنان حرفه‌ای رده بالا قراردادهای تجاری و تبلیغاتی گوناگون دارند و برای هرکدامشان مبالغ گزافی می‌گیرند که به این بخش نمی‌پردازیم و تنها پول جوایز را حساب می‌کنیم.

بی عدالتی بیداد می کند
این مبالغ خیلی زیاد به نظر می‌رسند اما اگر بخواهیم دستمزد فدرر را که بیش از چهار سال قهرمان جهان بوده با دستمزد کریستیانو رونالدو که سال گذشته از سوی فیفا به‌عنوان بهترین بازیکن سال معرفی شد مقایسه کنیم، نوعی بی‌عدالتی را براحتی مشاهده می‌کنیم.

این بازیکن پرتغالی که به هواداران منچستریونایتدی‌ خیانت کرد و به رئال مادرید پیوست، برای شش سال سالانه 18 میلیون دلار از باشگاه اسپانیایی دستمزد خواهد گرفت که این مبلغ جدا از درآمدی است که از قراردادهای تبلیغاتی‌ نصیب وی می‌شود. البته این پرتغالی در منچستریونایتد نیز دستمزد بالایی دریافت می‌کرد؛ سالانه 11 میلیون دلار.

در صورتی که فرض کنیم رونالدو بهترین بازیکن جهان است و باشگاه‌ها چند برابر پولی که به او می‌دهند یا برای خریدش می‌پردازند را به دست می‌آوریم. منچستریونایتد رونالدو را حدود 20 میلیون دلار از اسپورتینگ لیسبون خرید، پنج سال برای این تیم بازی کرد و گل زد و از طریق فروش پیراهن و دیگر وسایل که نام رونالدو روی آن حک شده بود ده‌ها میلیون دلار درآمد کسب کرد و در آخر نیز او را 130 میلیون دلار به مادرید فروخت. یعنی بازیکن در کنار اینکه برای باشگاه بازی می‌کند، در عین حال یک کالای تجاری است که از او استفاده مالی می‌شود.

چرا آنقدر دست مزدت بالا است؟
اما تنها کریس رونالدو نیست که چنین دستمزد بالایی می‌گیرد. در لیگ برتر فوتبال انگلستان، هفته‌ای صدهزار دلار دستمزد که حدود سالی 5 میلیون دلار خواهد شد صرف بازیکنان در حد متوسط می‌شود.
این مبالغ در کنار مبلغ قرارداد‌ها بسیار نجومی به نظر می‌رسد. با این حال و با توجه به بحران مالی و اقتصادی جهان تنها سه الی چهار باشگاه توانایی پرداخت مبالغ نجومی را دارند اما دیگران نیز که در این رقابت‌ها شرکت می‌کنند چاره‌ای جز ادامه راه بزرگان مالی ندارند و این دلیلی واضح برای ورشکستی باشگاه‌های کوچک است.

اعتراضات در این بخش به مراکز و مسؤولان مربوطه نیز کشیده شده و میشل پلاتینی، رئیس اتحادیه فوتبال اروپا نیز لب به سخن گشود و اعتراض خود را بیان کرد. پلاتینی، معتقد است که این خرج‌ها و پرداخت هزینه‌های هنگفت رقابت واقعی در فوتبال را از بین می‌برد.

به مرور و با گذشت زمان تنها تعداد انگشت ‌شماری باشگاه فوتبال در جهان قادر خواهند بود به حیات خود ادامه دهند. اما از سوی دیگر سپ بلاتر، رئیس فدراسیون بین‌المللی فوتبال که علاقه شدیدی به مسائل تجاری دارد از شرایط کنونی ابراز خشنودی کرد و اظهار داشت که فوتبال محصولی پرمشتری‌ است و به همین دلیل روز به روز بر قیمتش افزوده می‌شود.