این گزارش در شأن مجلس نبود

با مقایسه این دو متن، بهتر می‌توان دریافت که سیاسی کاری و غرض‌ورزی در متن منتشره منتسب به کمیسیون برجام، موج می‌زند.

کد خبر: ۵۳۶۹۵۶

تاریخ: ۱۴ مهر ۱۳۹۴ - ۰۷:۱۷

جمهوری اسلامی در سرمقاله امروز نوشت:

5 عضو کمیسیون ویژه مجلس برای بررسی برجام، با صدور بیانیه مشترکی خطاب به ملت ایران، متن گزارش قرائت شده توسط کمیسیون برجام را «گزارشی یکسونگر» خواندند و خاطرنشان ساختند متن قرائت شده منطبق بر منافع ملت نبوده و آثار مثبت برجام را نادیده گرفته است.

در جلسه بررسی گزارش نهائی، برخی از اعضای کمیسیون به روند یکسونگری در تنظیم گزارش نهائی معترض بودند ولی علیرغم اصرار آنها، طیفی از عناصر کمیسیون برجام به این روند تاسف‌بار ادامه دادند و همین امر به خروج 3 تن از معترضین از جلسه بررسی نهائی منجر شد. همین متن، به رای گذاشته شد که فقط با 6 رای موافق مواجه گردید. طبعاً با احتساب تعداد اعضای کمیسیون که 15 نفر بوده‌اند، رای 6 نفر در اقلیت قرار می‌گیرد و قاعدتاً مردود است. حتی با احتساب خروج 3 نفر از مخالفین و 4 رای مخالف اظهار شده، تعداد مخالفین 7 نفر بوده که باز هم نسبت به 6 نفر، «اکثریت نسبی» تلقی می‌شود.

نکته حیاتی در این مقوله آنست که موضوع هسته‌ای از ابتدا یک موضوع ملی و فراجناحی تلقی شده و قویاً از احزاب، گروه‌ها و دستجات سیاسی خواسته شده که از هرگونه برخورد سیاسی و خصومت شخصی با موضوع هسته‌ای پرهیز کنند و منافع ملی، مصالح کشور و اقتضائات سیاسی – اجتماعی را مدنظر قرار دهند. این نکته از آن جهت اهمیت مضاعفی پیدا کرده که رهبر معظم انقلاب نیز قویاً خواستار آن شده‌اند که همه مواظب باشند برجام عامل دودستگی در جامعه نشود.

آنچه در این میان تعجب‌آور است اینکه اصرار کنندگان بر نفی برجام و دستاوردهای آن دقیقاً از همان طیف و جناحی هستند که تا دیروز پای علم دولت‌های نهم و دهم سینه می‌زدند و در استقبال از لفاظی‌های پرهزینه و بی‌ریشه رئیس آن، سر از پا نمی‌شناختند و در برابر تهدیدات عظیمی که آن لفاظی‌های بدون پشتوانه برای امنیت ملی کشور به همراه داشت، کاملاً سکوت با چاشنی رضایت را در پیش گرفته بودند.

آمریکا در طول آن دوره تاسف بار سیاسی توانست همه تحریم‌های یکجانبه خود را به کمک شورای امنیت سازمان ملل به 6 قطعنامه ضد ایرانی تبدیل کند و بر اثر آن، تحریم‌های یکجانبه آمریکا را در سطح جهانی تعمیم دادند که همین تحریم‌های جهانی گریبان اقتصاد و صنعت و تجارت و زندگی روزمره مردم را گرفت. جماعتی که امروز نعل وارونه می‌زنند و علیه برجام فریاد اعتراض سر داده‌اند، دیروز کجا بودند که ایران در ذیل فصل هفتم منشور ملل متحد و تحت بند 41 قرار گرفت و به عنوان عامل به مخاطره انداختن صلح و امنیت بین‌المللی با تمامی پیامدهای آن معرفی شد؟ اگر آن جماعت، ذره‌ای انصاف داشته باشند، امروز نباید آفتابی می‌شدند و سخن از منافع ملی می‌دادند نه اینکه تلاش‌های موفقیت‌آمیز برای خروج کشور از بحرانی که با آن مواجه بود را اینگونه تخطئه کنند و به زیر سئوال ببرند. برای لحظه‌ای تصور کنیم اگر قضایا برعکس بود و جناح رقیب آنها آن دسته گل‌ها را به آب داده بود و آنها در جریان مذاکرات نفس‌گیر 2 ساله، متن برجام را تهیه کرده و به سرانجام رسانیده بودند، آیا امروز یکبار دیگر «جشن هسته‌ای» به پا نمی‌کردند که ما فتح خیبر کردیم و کشور را از لبه پرتگاه نجات دادیم؟ متن و محتوای نامه 5 عضو برجسته کمیسیون برجام به خوبی گواه آنست که آن جماعت 6 نفره و فرد یا افرادی که متن گزارش منتسب به کمیسیون برجام را در خارج از مجلس نگاشته‌اند تا چه اندازه با بغض سیاسی عمل کرده‌اند و حقایق عینی و ملموس را وارونه جلوه داده‌اند.

با مقایسه این دو متن، بهتر می‌توان دریافت که سیاسی کاری و غرض‌ورزی در متن منتشره منتسب به کمیسیون برجام، موج می‌زند. حتی بزرگنمائی برخی از مسائل با هدف و انگیزه تحت الشعاع قرار دادن دستاوردهای برجام صورت گرفته و سعی بر این بوده است که قدرت درک و مقایسه و جمع‌بندی افکار عمومی یکسره پایمال و لگدکوب گردد و اساساً قدرت تمیز و تشخیص مردم به هیچ انگاشته شود. متاسفانه این فضای مسموم و جهنمی از میان اظهارات و نطق‌های برخی نمایندگان با نگرش حاد جناحی و باندی، کاملاً قابل ردیابی است که البته به شان و منزلت مجلس نزد آحاد ملت به ویژه نخبگان لطمه‌های جبران‌ناپذیری می‌زند. جای سئوال دارد که چرا میان دیدگاه دو طیف از اعضای کمیسیون برجام همگی به یک اندازه در جریان جزئیات ماجرا قرار گرفته‌اند، تا این حد تفاوت و شکاف و تناقض به چشم می‌خورد؟

این برای مجلس، افتخار نیست که برخوردش با پدیده‌ای ملی، فراجناحی و تا این حد سرنوشت ساز و حساس، اینگونه سطحی و متاثر از نگرش‌های جناحی باشد. هر چند این فاجعه را چند نفر معدود در کمیسیون برجام به وجود آورده‌اند ولی اگر اکثریت نمایندگان مجلس درصدد رفع و رجوع آن با طرح یک فوریتی اقدام متناسب و متقابل ایران بر نمی‌آمدند، چنین رفتاری موجب بی‌اعتبار شدن مجلس می‌شد. ایکاش مردم شاهد یک تحلیل فراجناحی در قبال برجام و پیامدهای آن می‌بودند و با مشاهده برخورد مسئولانه کمیسیون برجام، به حسن نیت و سعه صدر اعضای برجام افتخار می‌کردند ولی افسوس این آرزو فقط در مورد اعضای معترض کمیسیون برجام برآورده شده است.