هزینه خروج رادیو ورزش از پیله‏ ده ساله

این تغییر مشی چنین امکانی را فراهم می‏سازد که مخاطبان این رادیوی تخصصی همزمان با شنیدن صداهای تازه و جوان از گیرنده‏هایشان، نزد خود بازتعریفی دوباره از سرعت عمل در اطلاع رسانی و دقت عمل در نقادی برنامه‏های این رادیو داشته باشند.

کد خبر: ۵۳۶۷۶

تاریخ: ۰۹ تير ۱۳۸۸ - ۲۱:۱۲

رادیو ورزش به عنوان رسانه‏ای تاثیرگذار در حالی یازدهمین سال فعالیت خود را آغاز کرد که لزوم یک بازنگری اساسی در سیاست‏های کلی و همچنین اصلاح برخی جزئیات تاثیرگذار در روند فعالیت این رسانه به چشم می‏خورد و همین امر لزوم عدم گذر سریع از این فرصت که می‏تواند بعدها به عنوان نقطه عطفی در دوران فعالیت صدای ملی ورزش یاد شود را یادآور می‏شود.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ عمر برنامه های ورزشی در صدای جمهوری اسلامی ایران به عمر رادیو در ایران بازمی گردد که شاید تاریخی ترین و ماندگارترین این برنامه‏ها ورزش زورخانه ای بود که توسط شیرخدا اجرا می شد. با فراگیرشدن رادیو که پیش از تلویزیون به بطن خانواده‏ها رفت و به دلیل عدم تقابل قشر سنتی با آن سهل الوصول تر از تلویزیون، اطلاع‏رسانی متفاوت و فراگیری در بخش ورزش از رسانه ملی شاهد بودیم و به سرعت جایگاه نخست اطلاع رسانی ورزشی را به دست آورده و حتی تا سال‏ها پس از فراگیر شدن تلویزیون و تصویر در خانواده‏های ایرانی، رادیو همچنان تاثیرگذاری‏اش در سطح نخست بود اما سیما به ویژه پس از گسترش شبکه‏ها که منجر به شکل‏گیری شبکه سوم سیما با محوریت جوان و ورزش و جذب نیروهای تازه نفس بود، توانست در ورزش با فاصله‏ای چشمگیر از رادیو پیش بیافتد.

پس از ایجاد رادیو جوان، این رادیو توانست تا حدودی خلاء این بخش را با گرایش به جوانان باانگیزه پر کرد و در نهایت با شناسایی نیاز مخاطبان به یک شبکه رادیویی ورزشی با پشتیبانی حسن خجسته معاون وقت صدای سازمان صداو سیما، محمد جهانی پایه‏گذار رادیو اختصاصی ورزش از سال 1378 و در حول و حوش المپیک سیدنی شد و در زمان نه چندان طولانی توانست طیف قابل توجهی از مخاطبان را جذب کند.

رادیو ورزش با این شروع پرمخاطب انتظار می رفت، روز به روز رشد مخاطب داشته و گوئی سبقت را از سایر امواج در جذب اقشار مختلف ورزشی علی‏الخصوص جوانان به عنوان طیف اصلی مخاطبان برباید اما هرچه بر عمر این رایدو افزوده شد، روزمرگی در احوالات این شبکه بیشتر هویدا شد و همین امر بخشی از مخاطبان این رسانه را نیز بر روی موج رادیو ایران یا رادیو جوان و حتی رادیو گفت و گو فرستاد.

با بسته شدن پرونده یک دهه فعالیت این رادیو و ورود به دهه جدید هنوز این رادیو بر روی فضای وب از حداقل امکانات برخوردار نیست و برخلاف بسیاری از شبکه‏های رادیویی که از عمر نسبتاً کمتری برخوردارند، حتی آرشیو صوتی کاملی نیز در وب‏سایت خود ندارد، چه رسد به امکاناتی برای جذب مخاطب آنلاین و بهره‏گیری برای افزایش مخاطبان از این طریقه که یک دهه پیش در مبحث رسانه همچون امروز اینچنین در دایره توجه قرار نداشت.

البته این ظاهری ترین بخش برای هرمخاطب است و با قدری بررسی مسائل دیگری نیز مشخص می‏شود که قطعاً در عدم پیگیری لحظه به لحظه برنامه‏های این شبکه توسط بسیاری از شنوندگان تاثیرگذار بوده است. یکی از این عوامل عدم پیشتازی رادیو ورزش در انتشار اخبار خاص است، به گونه‏ای که این قبیل اخبار در بخش وسیعی از اوقات ابتداً بر روی خروجی خبرگزاری‏ها قرار می‏گیرند و پس از آن توسط مجریان و یا مسئولان نهادهای ورزشی رادیو قرائت می‏شوند.

نقادی نیز از جمله مسائلی است که علی‏الخصوص در چهار سال اخیر تلاش شده به نرمی در رادیو ورزش سراغ آن را گرفت و اگرچه این نگاه حفظ شده اما دیدگاه محافظه‏کارانه‏ای که در ادبیات برنامه‏های اینچنینی رادیو ورزش مشاهده می‏شود و تکاپوی مجریان برای عدم گره خوردن مباحث و جلوگیری از شدت گرفتن چالش میان طرفین چنین برنامه‏هایی، از شور مختص به نقادی‏های صدای ورزش کاسته است.

در کنار این مسائل نمی‏توان از روند روتین و روزمرگی که شامل حال رادیو ورزش شده نیز گذشت و 8 ساعت پیاپی رادیو را روی این موج تنظیم کرد و با این احساس روبرو نشد. احساسی که زمان تغییر موج رادیو به رادیو جوان مشهودتر می‏شود و حتی این رادیو که میراث دار برنامه‏های ورزشی است، کمتر اسیر این روزمرگی در حوزه ورزش شده و نگاه چالشی اش به مباحث مختلف علی‏الخصوص تربیت بدنی باعث شده که برخی برنامه‏هایش در این زمینه پرمخاطب شود و البته بسیاری از مسئولان ورزشی نیز فاصله ایمنی را با مجریان این رادیو حفظ کنند؛ هرچند با تغییرات مدیریتی در این رادیو احتیاط و کاهش برنامه‏های نقادانه در رادیو جوان کم کم مشهود می‏شود.

شاید یکی از دلایلی که رادیو ورزش به عنوان شبكه اي كه یک سوم شبانه‏روز برنامه مستقيم دارد، نتوانسته از روزمرگی و محافظه کاری به طور جدی بگریزد، عدم بازنگری سریع در سیاست‏های تعریف شده برای کوتاه مدت و همچنین عدم سنجش و یا شاید عدم توجه به حرکت در مسیر نیازهای تازه مخاطبان به عنوان سرمایه هر رسانه است اما آنچه بیش از این بازنگری‏ها منجر به وقوع مسائل فوق‏الاشاره شده و حتی در عدم تامین برنامه با توجه به تغییر ذائقه مخاطب جوان تاثیرگذار بوده، طیف وسیع مجریان، گردانندگان و بخشی از کارشناسان این رادیو است.

این قشر که برای پوشش و تبیین مبانی ورزش در صدا طی سال‏های طولانی و حتی بیش از عمر رادیو ورزش فعالیت داشته‏اند، اگرچه از کسوت و تجارب ارزنده‏ای در عرصه رادیو و همچنین تولید برنامه‏های زنده یا غیرزنده ورزشی ورزشی در این رسانه برخوردارند اما بخش اعظمی از ایشان تمام توان خویش را در طول سال‏های اخیر به منصه ظهور گذاشته ‏اند و به نظر می رسد وقت آن فرا رسیده تا در مقام استاد به تربیت نسل جوان مجری و کارشناس برای رادیو ورزش بپردازند و به دور از هرگونه حس انحصارطلبی، نامشان را به عنوان عاملان نوزایی فکری و عملی در صدای ملی ورزش ثبت و ضبط کنند.

این دقیقاً همان اتفاقی بود که در سیما به وقوع پیوست و نتایج آن با فرصت دادن به چهره‏های جوان، باانگیزه و مطلع در بلندمدت مشخص شده و در حال حاضر سیمای جمهوری اسلامی ایران نسلی از مجریان جوان ورزشی که در طی یک دهه اخیر به پختگی رسیده‏اند را گرداگرد خود دارد و معدود مجریانی که برای نشستن مقابل دوربین و رقابت با جوانان تازه نفس دست و پا می زنند نیز، تکلیف‏شان مشخص است و در اکثر اوقات نه تنها با انتقاد رسانه‏های نوشتاری ورزشی مواجه می‏شوند، بلکه مخاطب عام نیز از پذیرش آنها سرباز می زند و تنها برخی از پیشکسوتان هنوز اندک مخاطبی را در سیما با خود همراه دارند.

شاید این مقطع که هنوز عمر رادیو ورزش افزایش نیافته و عمق نگاه مالکیتی برخی کارشناسان و مجریان برنامه‏های این رادیو تا آنجا که ممکن است در بطن استودیوهای این رادیو فرو نرفته، بهتر فرصت باشد که مدیریت حال حاضر رادیو ورزش دست به ریسک زده و برای تامین آینده و آسودگی خاطر از حضور یک نسل پرشور وجوان از مجریان که با آخرین اطلاعات مخاطبان و همچنین طرفین گفت و گوها را غافلگیر می‏کنند، در طبقه نخست معاونت صدای بهره برداری کرده و گروهی جدید را به این رادیو که این امیدواری وجود دارد در چند سال آتی بتواند بیش از دوازده ساعت برنامه زنده را پوشش دهد، وارد سازد.

این تغییر مشی‏ای که پایانی بر دایره محدود برنامه‏سازان، مجریان و کارشناسان رادیو ورزش نیز تلقی خواهد شد، سرآغازی بر ورود افکار دست نخورده و انگیزه‏های تازه برای ایجاد تحولی اساسی در رویکردهای فعلی رادیو ورزش خواهد بود و چنین امکانی را فراهم می‏سازد که مخاطبان این رادیوی تخصصی همزمان با شنیدن صداهای تازه و جوان از گیرنده‏هایشان، نزد خود بازتعریفی دوباره از سرعت عمل در اطلاع رسانی و دقت عمل در نقادی برنامه‏های این رادیو داشته باشند و به دیگران شنیدن روزانه این موج را پیشنهاد کنند اما آیا این تدبیر برای خروج از پیله ده سالگی و بال و پر گرفتن برای اوج گیری در میان رقبای در صدای جمهوری اسلامی ایران به کار بسته می‏شود یا این مسئله با هزینه‏هایی همچون تغییر کلی یا جزئی مدیریت رادیو ورزش همراه خواهد شد؟

به هر حال هم‏اکنون بسیاری چشم ‏انتظار تغییر در محتوا و ارتقاء قشر همراه این رسانه به واسطه تحول‏گرایی در رادیو ورزش هستند و قطعاً در صورتی که نیاز مخاطبان برآورده نشود و دامنه نقدها پس از یک دهه با توجه به انتظارات جامعه ورزش از این شبکه افزایش یابد، حتی پرداخت هزینه‏های مدیریتی برای بهبود جهت دهه سیاست‏های این موج دور از ذهن نیست که البته انتظار می‏رود مجید ندیری مدیر این شبکه بدون آنکه حتی مجالی برای طرح این مسائل به وجود آید، گام‏های نخست در مسر جوانگرایی بردارد.