شهدای منا، فرزندان راستین حسین (ع)

علی علامه راد

کد خبر: ۵۳۶۲۷۶

تاریخ: ۱۱ مهر ۱۳۹۴ - ۲۰:۰۲

حضرت ارباب حج سال 60 هجری را نیمه تمام رها کرد تا احرام دگر بندد و یار را در سرزمین دیگری جستجو کند، تا 30روز سفر از عرفات تا عاشورا را زمانی برای تفسیر 30 جزء قرآن نماید و در کربلا " الیوم اکملت لکم دینکم" را با "هل من ناصر ینصرنی؟" تفسیر نماید و ندایی که از کربلا اورا می طلبد پاسخ گوید و شهادت را در آغوش بگیرد.

امسال عاشقانش آن راه را یک روزه طی کردند، آنان ابتدا نوای عارفانه و عاشقانه پسر فاطمه را خواندند و آن را  از عمق جان باور کردند آنان با تاسی به مولایشان سیر کلام به روح و ظاهر به معنا را در یک روز رفتند تا قطره ای باشند که در دریای حقیقت الهی گم می شود و قربانی حجشان خودشان گردند، آنان براستی دعوت خدای کعبه در لبیک طواف را جامع عمل پوشاندند، آنان طفلان صغیر بودند که در یک شب شیخان کبیر را در نوردیدند و به شناخت در شب عرفات رسیدند، آنان عارفان حقیقت حج بودند که بوی وصل را استشمام کردند و از هیجان آن بی سر و دستار به سمت مبارزه با شیطان سنگی رفتند تا همانگونه که در شب قبل شیطان درون  را ابراهیم وار سر بریدند خود اسماعیل شوند، حال چه باک که این ذبیحان زنده بازنگردند و فدایی خدای کعبه ای که دور آن گردیده بودند شوند، شهیدان منای امسال دعای عرفه حسین فاطمه را باور کردند و چنان این دعا را تکرار نمودند که این دعا  از زبان به قلب شان رسوخ نمود و همچون آقایشان با تمام اجزاء پیکرشان این باور را اثبات کردند.

اگر سید الشهدا سلطان سرزمین آزادگی و عشق است، در کنار ابراهیم خلیل ا... پیامبر توحید نیز هست و شاگردانش در شهر توحید دوباره او را از کربلا به مکه آوردند و با صدای یاحسین از فرط تشنگی جان را به صاحب شهر و حرم و مشعر حرام دادند.

این عاشقان ثابت کردند که نوای آسمانی حسین همیشه در عرفات شنیدنی است اگر بتوان خور و خواب و خشم و شهوت را به در کرد و اگر بتوان موحد شد که حسین پدر حقیقی همه موحدان عاشق در همه تاریخ است.

آنان شب دهم محرم سال 61 هجری را در شب عید قربان امسال پس از قرن ها دیدیند، آنان مظلومیت آقا و مولا و ارباب ما را در لحظه ای دیدند که در تشنگی دست و پا زدند، آنان در منا کربلایی شدند، آنان بوی گریبان حسین فاطمه را در عاشورا حس کردند و " هل من ناصر ینصرنی؟" او را قالو بلا گفتند و همراهی با او تا رضوان الهی را بر بازگشت به دنیای مادی برگزیدند. آنان از خدای حسین خواستند که اکنون که طراوت حج را همراه دارند، آن را همیشگی کنند نه یادگاری در یک قاب عکس، حال که حسینی شدند، حسینی بمانند و محضر الهی را  در عرش اعلا بر زمین سفلی ترجیح دادند.

شاید برای آنان چنان طعم بوی حسین شیرین بود که آنچنان کردند با جانشان، و آنچنان کردند با فرزند و عیال و خانمانشان، آنان حسینی شدند و حسینی ماندند. خوشا به حال شان