کارگران اولین قربانیان مدیران ناکارآمد صنعت خودرو سازی

در حالی که کارگران این صنعت نهایتا ماهیانه یک میلیون و 500 هزار تومان دریافتی دارند، حداقل و حداکثر حقوق مدیران خودروسازی بین 5 تا 16 میلیون تومان در ماه است. البته این رقم بدون احتساب مزایا و پاداش هایی است که مدیران به دلیل ناکارآمدی خود، به خود پرداخت می کنند. پرسش اساسی اینجاست که چرا به جای تعدیل نیروها و کسر حقوق مدیران بی لیاقت در خودروسازی، مستقیم به قطع حقوق و تعدیل کارگران روی می آورند؟

کد خبر: ۵۳۴۱۱۴

تاریخ: ۰۴ مهر ۱۳۹۴ - ۱۲:۲۷

طی چند ماه گذشته و در پی انتقادات شدید به صنعت خودروسازی و مدیران شرکت های خودروساز، اتفاقات جالب توجه بسیاری رخ داده که هر یک از آنها مانند بسیاری از اتفاقات دیگری که در چند سال گذشته رخ داده است، در تقویم خودروسازی ایران برای همیشه ثبت و ضبط خواهد شد تا آیندگان در مورد آن قضاوت کنند.

به گزارش «تابناک» مدیران خودروسازی مانند همیشه در جریان انتقادات به هر بهانه و هر چوب خشکی متوصل شده اند تا از بار انتقادات بر دوش خود کم کنند، با فرار از زیر بار مسئولیت سوء مدیریت های چند دهه ای در صنعت خودرو و با فرافکنی و فرار به جلو، مشکلات فعلی خودروسازی را به گردن تورم و ارز و اقتصاد و مدیریت کشور و از سویی خشم مردمی نسبت به خود را کار ضد انقلاب و خائنین و واردکنندگان و ... بیندازند.

اما این همه، ترفند های جدیدی از سوی مدیران خودروسازی نیست، بلکه راه کارهایی است که پیش از این نیز از سوی آنها تجربه شده و گاهی برای آنها پاسخگو نیز بوده است. آنچه به شکلی فاجعه بار در حال رخ دادن بوده و رویه ای جدید است که از سوی مجریان حامی خودروسازها پی گرفته شده، این است که اکنون کارگران، شرکت های خود را به عنوان سپر انسانی گرو گرفته اند.

هفته گذشته جریان حامی مدیران ناکارآمد صنعت خودروسازی، سعی کردند با فرستادن برخی افراد به عنوان کارگران خودروسازی به مقابل مجلس شورای اسلامی و پوشش رسانه ای این موضوع اینگونه القا کنند که تحریم  مدیران ناکارآمد صنعت خودرو، منجر به فشار به کارگران شده است و کارگران خواهان پایان دادن به این کمپین ضد ملی! هستند.

این اولین اقدام حامیان مدیران ناکارآمد خودروسازی در راهی است که گویا انتهای آن به له و نابود کردن کارگران برای رسیدن به خواسته های مدیران خودروسازی ختم میشود. به تازگی خبر از آن رسیده است که خودروسازی ها در ادامه این مسیر در پی قطع حقوق و تعدیل نیروی انسانی خود هستند و با کاهش یا قطع حقوق کارگران در پی این سناریوی وحشتناک رفته اند تا با فشار مضاعف به کارگران این صنایع، به خواسته های خود برای پایان دادن به تحریم ها و دریافت مجوزهای حاکمیتی برای گران کردن خودرو، دست پیدا کنند.

نگاهی به وضعیت دریافتی کارگران و مدیران خودروسازی

این در حالی است که نخست به نظر آنچه باید در مورد حقوق و مزایا قطع شود، مربوط به مدیران نالایق و ناکارآمدی است که اکنون برای مدتهاست در جایگاه مدیریت صنایع خودروسازی قرار گرفته اند. در حالی که هیچ آمار رسمی از دریافتی مدیران ارشد این صنایع در ایران در دست نیست، گزارش های پراکنده حاکی از آن است که برخی مدیران این شرکت ها 15 تا 20 میلیون تومان در ماه دریافتی حقوق دارند.

چندی قبل باشگاه خبرنگاران در گزارشی به نقل از یکی از مسئولان پیشین صنعت خودرو این خبر را منتشر کرد؛ در حالی که کارگران این صنعت نهایتا ماهیانه یک میلیون و 500 هزار تومان دریافتی دارند، حداقل و حداکثر حقوق مدیران خودروسازی بین 5 تا 16 میلیون تومان در ماه است. البته این رقم بدون احتساب مزایا و پاداش هایی است که مدیران به دلیل ناکارآمدی خود، به خود پرداخت می کنند. پرسش اساسی اینجاست که چرا به جای تعدیل نیروها و کسر حقوق مدیران بی لیاقت در خودروسازی، مستقیم به قطع حقوق و تعدیل کارگران روی می آورند؟ و چرا مدیران این شرکت ها حاضر نیستند از بخشی از مزایا و پاداش های میلیونی خود در ماه برای جبران خسارات بار آمده از پی سوء مدیریت هایی که خود در صنعت خودرو به بار آورده اند، صرف نظر کنند؟!

پاسخ همه اینها البته روشن است. در جایی که برخی مدیران نالایق صنعت خودروی ایران برای دهه ها توان تولید یک خودروی در شأن ملت ایران را ندارند، بدیهی است برای از دست ندادن موقعیت و جایگاه خود حتی حاضر به قربانی کردن کارگران و سوء استفاده از وضعیت آنها به عنوان سپر انسانی برای خود باشند.

در جایی که برای این مدیران هیچ اهمیتی ندارد که سالیانه چند صد هزار نفر در حادثه های رانندگی جان خود را به دلیل عدم امنیت حداقلی خودروهای بی کیفیت داخلی و وارداتی از دست می دهند، طبیعتا برای ایشان هیچ اهمیتی ندارد که کارگران این صنایع به عنوان قشری ضعیف در جامعه ایرانی ـ که هیچ سندیکا و پشتیبانی قوی هم ندارند ـ قربانی آمال و آرزوهای تجملی مدیران خودروسازی شوند و چه کسی بهتر از کارگران که با سپر شدن برای سوء مدیریت های خودروسازان، توجهات دولت و مجلس و حاکمیت را به خود جلب کنند.

باید در این مورد هشداری جدی داد. اکنون  مدیران ناکارآمد خودروساز در پی فاجعه ای که در صنعت مادر خودروسازی رقم زده اند، گویا در پی یک فاجعه انسانی گام برمی دارند و قصد دارند با قربانی کردن کارگران در صنعت خودرو جایگاه محکم خود را همچنان حفظ کنند. باید در این مورد هم دولت و هم مجلس و هم افکار عمومی هشیار باشد و این پرسش اساسی مد نظر باشد که آیا مدیران خودروسازی حاضر به قطع حقوق و مزایای خود به جای کارگران هستند یا خیر؟!