مشكل، قاچاق كالاي چيني است نه واردات آن

هم تجارت و هم توليد ما از منظر كالاي قاچاق ضربه ديده است. پس ما هم معتقد هستيم جنس بنجل چيني در بازار ايران به وفور يافت مي شود اما آن را نبايد پاي واردات حساب كرد.

کد خبر: ۵۳۲۹۲۶

تاریخ: ۲۹ شهريور ۱۳۹۴ - ۰۷:۳۸

«رئيس جمهور چين سفري در دست اقدام به تهران دارد. » اين مطلب را نائب رئيس اتاق ايران و چين اعلام مي‌كند .مجيد رضا حريري در گفت‌و‌گوي خود با «قانون» بر اين باور است نه تنها در دوران پساتحريم رابطه تجاري ايران و چين كمرنگ نخواهد شد كه توافق هسته‌اي به تقويت رابطه اقتصادي بين دو كشور كمك خواهد كرد. حريري بر اين باور است كه همواره بدبيني عجيبي نسبت به ورود كالاهاي چيني به ايران وجود داشته  كه براي حل آن صورت‌مسئله پاك شده است.

وي در گفت‌وگو با قانون عنوان مي‌كند بسياري از گلايه‌ها در خصوص كالاهاي چيني به دليل بي‌نظمي در نظام توزيع اتفاق مي‌افتد.  متن اين گفت‌و‌گو در پي مي‌آيد كه مي‌خوانيد.

اساس روابط ايران و چين از كي آغاز شد؟

اقتصاد ايران و چين به طور اصولي مكمل هم هستند. دو اقتصاد شبيه به هم اصلا نمي‌توانندبا يكديگر كار مراوده‌اي داشته باشند. براي مثال شاهد بوديم كه حجم تجارت ايران و روسيه  در چند سال گذشته از يك ميليارد دلار فراتر نرفت. به دليل اينكه هردو اقتصادي شبيه به يكديگر داريم ؛ نفت،  پتروشيمي و مواد اوليه مي‌فروشيم و كالا خريداري مي‌كنيم. اينكه مي‌گوييم اقتصاد ايران و چين مكمل يكديگر هستند به اين مفهوم است كه چين نيازمند  انرژي  و مواد اوليه در دنياست و ما هم فرستنده اين مواد به دنيا هستيم. به طور طبيعي حتي قبل از تحريم‌ها و از سال 2000 كه چين به شكوفايي در اقتصاد خود رسيد نيز مراوده تجاري ايران با اين كشور در وضعيت مطلوبي قرار داشت. اگر تا قبل از 2010 كه تحريم‌ها اتفاق افتاد شيب صعودي روابط تجاري ايران و چين را بررسي كنيد حتي شاهد خواهيد بود كه به دليل تحريم‌ها رابطه تجاري ايران و چين بسيار كند شده است. از سوي ديگر بعد از انقلاب اسلامي كه به  فاصله يك‌سال ازاصلاحات اقتصادي در چين همراه شد، دو كشور اين مجال را پيدا كردند تا اهرم اقتصادي خوبي براي يكديگر باشند. ايران و چين به همراه يكديگر وارد فضاي بعد از انقلاب شدند.

انتقادهاي بسياري به واردات كالاهاي چيني وجود دارد. از حوزه پوشاك تا بازار خودرو ايران در قبضه كالاهاي چيني قرار گرفته است. تحليل شما چيست؟

بسياري از اين انتقادها افسانه‌اي بيش نيست. آنچه مارا رنج مي‌دهد واردات نيست. قاچاق كالاي چيني به ايران است. آنچه شما در بازار مي‌بينيد و مي‌گوييد بنجل است و استاندارد نيست از مرزهاي رسمي به ايران وارد نشده و صد در صد قاچاق است. هم تجارت و هم توليد ما از منظر كالاي قاچاق ضربه ديده است. پس ما هم معتقد هستيم جنس بنجل چيني در بازار ايران به وفور يافت مي شود اما آن را نبايد پاي واردات حساب كرد.

آماري هم در اين زمينه وجود دارد؟

در سال 1393 در كل  از حدود 50 ميليارد دلار واردات تقريبا  5 ميليارد دلار كالا  از «مبادي رسمي» به ايران وارد شد. ما بقي كالاهاي موجود در بازار تماما قاچاق بوده است. حالا بايد ديد اين حجم از قاچاق كار مرز نشينان است يا وقتي 20 ميليارد دلار آمار قاچاق به ايران اعلام مي‌شود مي‌توان اين‌طور نتيجه گرفت كه اين اقدام به نوعي واردات سازمان يافته است. سال  گذشته ميلادي ارتباط اقتصادي ايران و چين در حدود 52 ميليارد دلار بود . در تمام سال‌هاي گذشته با احتساب نفت همواره تراز تجاري ايران و چين مثبت بوده است. ستاد مبارزه با قاچاق كالا و ارز به خوبي از دلايل آمار 20 ميليارد دلاري قاچاق كالا آگاه است. حالا اينكه چرا براي جلوگيري از اين روند اقدامي نمي‌كند بحث ديگري است. بديهي است اين رقم به صورت چمداني يا توسط كولبرها نمي‌تواند به كشور وارد شده باشد.

نقش اصناف و نظارت بر توزيع در اين رابطه چيست؟ چرا كه به نظر مي‌رسد هيچ رابطه درستي ميان كيفيت و قيمت در خصوص كالاهاي چيني وجود ندارد...

دقيقا موضوع همين است. چرا بايد بدون هيچ نظارتي جنس مثلا 50 هزار توماني چيني در ايران 70 هزار تومان فروخته شود. اين‌ها كه ديگر به وارد كننده ارتباطي ندارد .