سهم من كجاست؟

در حالي كه روزنامه دولتي كه با بودجه ما مردم اداره مي‌شود، براي حذف و محروميت ملي‌پوشان محبوب فوتبال بي‌قراري مي‌كند و در حالي كه سايت رسمي سازمان تربيت‌بدني جمهوري اسلامي ترجيح مي‌دهد همچنان از فتوحات كوچك ورزشي بنويسد و حتي خبر ديدار ايران- كره‌جنوبي و حذف از جام‌جهاني را هم منعكس نكند.

کد خبر: ۵۳۱۳۳

تاریخ: ۰۶ تير ۱۳۸۸ - ۱۰:۰۷

پيش از جام‌جهاني 2006 آلمان را يادمان نمي‌رود، چند ماه به حضور ايران در مسابقات نهايي مانده بود كه مديران سازمان صداوسيما ناگهان براق شدند كه بايد حركتي بكنند و بسيج عمومي را براي حمايت از تيم ملي در جام شكل بدهند.

به نوشته اعتماد ملی؛ دولت نهم تازه بر سر كار آمده بود و جشن‌ها آغاز شده بود و يك پيروزي بزرگ در جام‌جهاني خيلي مي‌چسبيد. مي‌شد آن را توي بوق كرد و پرده‌گوش‌ها را لرزاند. پس صداوسيما شد يار داوزدهم و جلسه گذاشتند و رفتند و آمدند و قرار شد جز به تعريف و ستايش چيزي نگويند.

قرار شد فتيله هر انتقادي پايين كشيده شود و تا جايي پيش بروند كه حتي عادل فردوسي‌پور و برنامه پرطرفدارش هم لام‌تاكام از ضعف‌هاي تيم ملي نگويند. اين همان وقت‌هايي بود كه تشت برانكو از بام افتاده بود و خيلي‌ها مي‌گفتند كه روي نيمكت مربيگري همان روابط را برقرار كرد و همان تردستي‌هايي را مي‌كند كه مربيان وطني. خيلي‌ها مي‌گفتند كه او نياز به دستيار قويتر و بازي‌هاي تداركاتي بيشتر و بهتر دارد و اين‌طوري نتيجه نمي‌گيرد.

اما رسانه ملي، در رأس همه نشريات و رسانه‌هاي داخلي، بنا را بر كورباش و دورباش گذاشت و چنان در تمجيد همه‌جانبه از تيم ملي سنگ تمام گذاشت كه بعيد است مثال‌اش هيچ‌گاه دوباره تكرار شود. تيم ملي به جام‌جهاني رفت و آن شد كه همه ديديم و ملت، حرف‌هايي را كه براي گفته‌شدن از رسانه مناسب نبود و نظرشان را، به هم SMS كردند ميليون‌ها ميليون.

آن وقت رسانه‌ملي هم كه از همه عقب افتاده بود بدوبدو آمد، از همه جلو زد و شد منتقد تندوتيز تيم ملي. مايلي‌كهن و همه تندگوها را آوردند و چنان آتشي فراهم شد كه آن مربي و آن تيم و فدراسيون يكسره به تاريخ پيوستند. تكليف هم روشن بود. آن فوتبال را مي‌شد حاصل عملكرد دولت‌هاي قبل دانست و دولت يكساله، شعار «زيرورو كردن» داشت. پس از آن اما در همه اين سال‌ها هرچه گذشت، همراه كردن رسانه با جريان ورزش بود.

هرجا كه نقد و تحليلي بود به لطايف‌الحيل جمع شد تا از آن دامني‌ تر نشود. دوربين خبرساز تعطيل شد چرا كه نگفته‌ها را مي‌گفت و صحنه‌هايي را نشان مي‌داد كه قرار نبود. ويترين ورزشي ايران به‌زعم مسوولان‌اش به تمامي زيبايي و افتخار بود و هر كه از واقعيت مي‌گفت مغضوب مي‌شد و مطرود.

فردوسي‌پور و برنامه‌اش خيلي پوست كلفت بودند كه تا پايان چهار سال دوام آوردند. برنامه‌اي كه در صراحت و عريان‌گويي كوتاه نيامد و كار را به آنجا كشاند كه در يك رفراندوم پيامكي، ركوردهاي تلويزيون را شكست تا نشان دهد مردم به حقيقت راي مي‌دهند و نه به آنچه دستگاه ورزش دوست داشت، گفته شود. برنامه‌اي كه مي‌گويند در شرايط جديد ادامه آن امكان‌ناپذير است و اگر باشد قرار است يكي از همان دست برنامه‌هايي گل‌وبلبلي و بي‌خاصيتي باشد كه هر روز و در هر شبكه مي‌شود سراغ‌اش را گرفت. برنامه‌اي كه بهتر است نباشد.

و شرايط موجود، همان است كه مي‌شود ديد. رسانه ملي شكست و حذف حزن‌انگيز از جام‌جهاني را مطلقا به سكوت برگزار مي‌كند و كلمه‌اي درباره آن نمي‌گويد تا خاطري مكدر نشود. فعلا مصلحت ايجاب مي‌كند كه كنداكتور شبكه‌ها را از هري‌پاتر و ارباب‌حلقه‌ها و فيلم‌هاي هاليوودي پر كنند تا مردم سرگرم و خوشحال باشند.

مردمي كه در حيرت اين روزها چنان مانده‌اند كه شكست در جام‌جهاني هم حالشان را بدتر نكند و رسانه ملي با بودجه كهكشاني‌اش به حدي درگير خواست «حداقل»‌هاست كه «حداكثر»ها برايش به پشيزي نيارزند.

چه آنجا كه سرنوشت كشورشان را مي‌نويسند و مي‌جويند، چه آنجا كه از جام‌جهاني باز مي‌مانند. در حالي كه خبرگزاري رسمي كشور جز خبرها و تحليل‌هايي در حمايت از فرد و جريان خاص را حكايت نمي‌كند، در حالي كه روزنامه دولتي كه با بودجه ما مردم اداره مي‌شود، براي حذف و محروميت ملي‌پوشان محبوب فوتبال بي‌قراري مي‌كند و در حالي كه سايت رسمي سازمان تربيت‌بدني جمهوري اسلامي ترجيح مي‌دهد همچنان از فتوحات كوچك ورزشي بنويسد و حتي خبر ديدار ايران- كره‌جنوبي و حذف از جام‌جهاني را هم منعكس نكند، چه انتظار بيشتري مي‌ماند؟