تفتیان : بالاخره صدمتر را زیر ۱۰ ثانیه می دوم

حسن تفتیان تو هر یک ثانیه 10 متر رو باید بدوه.خوب این خیلی خیلی کار سختیه و همش روی بیومکانیک ورزش ، روی اینکه حالا تغذیش چطوری باشه ، خوابش چطوری باشه و واقعا واقعا خیلی خیلی کار سختیه و مربیم همیشه این مثال و که میزنه میگه دوی ۱۰۰ متر مثل مهره های شطرنج میمونه

کد خبر: ۵۳۱۰۵۱

تاریخ: ۲۱ شهريور ۱۳۹۴ - ۱۳:۰۱

اینکه آرزو داشته باشی یک روزی بین ستارگان بزرگ و سرعتی جهان گام برداری و به این مهم برسی اصلا کار کوچیکی نکردی.اینکه بتوانی بین کلی ستاره خودی نشون بدهی و بروی به بزرگ ترین رویداد ورزشی دنیا هم کار ساده ای نیست ولی اسم حسن تفتیان الان بین ۵۰ نفر اول سرعت دنیاست و همه این رویاها را با سرعت بادش به واقعیت بدل کرده است.

سایت متافوتبال با این دونده پرامید ایران گفت وگویی ترتیب داده که چکیده آن را می خوانید. حسن تفتیان از تربیت حیدریه خودش را در رشته دوومیدانی به جهانیان معرفی کرده و سهمیه المپیک ۲۰۱۶ ریو رو هم بدست آورده.آوردگاهی که روزی آرزویش را داشته و معتقده با کار و تلاش و حمایت میتونه بهترین نتیجه ممکن رو هم کسب کنه.حالا تفتیان پس از درخشش در مسابقات آسیایی و جهانی از حال و هوای این روزهای خودش می گوید.

حسن تفتیان دونده دوی سرعت ایران متولد سال 72 با یک پیشرفت قابل توجه طی یک سال.این پیشرفته از کجا اومد؟ چه اتفاقاتی افتاد؟این جرقه از کجا زده شد؟

حسن تفتیان از همون اول یا کاری رو شروع نمی کرد یا وقتی شروع می کرد دیگه باید تا تهش ادامه می داد.استارت کار از جایی زده شد که ۱۲ سالم بود توی تربت حیدریه زیر نظر آقای رمضان زاده دومیدانی رو شروع کردم. راستش رو بخواهید از همون اول بزرگ فکر می کردم یعنی شاید باورتون نشه ولی همون حسن ۱۲ ساله به ورودی المپیک ، به قهرمانی جهان ، به همه اینها فکر می کرد تا اینکه خدارو شکر بعد دعای پدر مادر و حمایت هاشون و همینطور کمک های مربی ام که واقعا تشکر می کنم ازش که همیشه کنارم بود ، تونستم خیلی به سرعت در نوجوانان قهرمان کشور شوم ، رکورد ایران رو بزنم و بعدش جوانان ، بزرگسالان و الان هم خدارو شکر هم سریع ترین مرد ایران هستم ...

چه حسی به تو دست میدهد وقتی می دانی سریع ترین مرد ایرانی ؟

خیلی خیلی خوشحالم که حداقل در ایران کسی نمی تونه سریع تر از من باشه و خیلی دوست دارم که در قاره ام آسیا هم این اتفاق بیفته و این افتخار نصیب یک ایرانی باشه.جهانی اش هم که خیلی سخته یعنی ، البته با توجه به امکاناتی که ما داریم سخته ولی خوب دور از دسترس نیست.در مرحله اول امیدوارم که بتونم رکورد آسیا رو بزنم.

در مورد امکانات صحبت کردی شاید خیلی از مردم واقعا ندونن مثلا بگی امکانات!میگن خوب یه دونده ، یه زمین می خواد کفشم که داره خوب بره بدوه تمرین کنه دیگه.این امکانات چیه دقیقا؟

خوب من یه مثال بزنم که شاید ملموس تر باشه.حسن تفتیان تو هر یک ثانیه 10 متر رو باید بدوه.خوب این خیلی خیلی کار سختیه و همش روی بیومکانیک ورزش ، روی اینکه حالا تغذیش چطوری باشه ، خوابش چطوری باشه و واقعا واقعا خیلی خیلی کار سختیه و مربیم همیشه این مثال و که میزنه میگه دوی ۱۰۰ متر مثل مهره های شطرنج میمونه.اینکه ما بگیم فقط ۱۰۰ متر دویدنه نه واقعا ۱۰۰ متر دویدن نیست همش روی تکنیکه همش روی سیستم های انرژی باید کار کنیم ، وزنه های خیلی مخصوصی باید بزنیم ، استراحتامون خیلی باید به موقع باشه ، تغذیه ای که می خوریم همینطور.حالا حتی یکمم ما وزنمون اضافه بشه خیلی تاثیر میذاره چون بدن سنگین میشه.همه ی اینا دست به دست هم میده که ما یک صدم ثانیه از رکورد رو بتونیم بیاریم پایین و اینا همش مستلزم اینه که امکانات خیلی پیشرفته ای در اختیار ما باشه مثل همینطور که اکثر قهرمانای دنیا این امکانات در اختیارشون هست.

در قزاقستان به چشم آمدی و همه راضی ازتو بودند اما خودت راضی نبودی.

من یک خاطره ای از قزاقستان بگم که شاید بدترین مسابقه زندگیم بود(!) چون من در ایران واقعا خوب تمرین کرده بودم خیلی بدنم آماده بود ولی به محض اینکه رسیدیم قزاقستان بخاطر مشکلی که کمرم داره از قبل من همسترینگ پا  یعنی پشت رانم دچار اسپاسم شدید شد طوری که حتی نمی تونستم نرم دوی کنم.حالا اونجا به کمک دوستان و دونده های قزاقستان دکتری پیدا کردیم و رفتیم معالجش کردیم ولی بازم من حتی تو مرحله مقدماتی درد داشتم. چون آقای قاسمی هم صبح توانست رکورد ایران رو بزنه و ورودی المپیک رو بیاره یک خورده جو سنگین شد و فشار روی من زیاد بود.بعد ازظهر پام رو بستم هر کاری باید انجام میدادم انجام دادم و خدارو شکر مشکلی نداشتم.تونستم رکورد ۱۰:۱۰ رو بدوم که خوب هم رکورد ایران رو دوباره بزنم هم اینکه ورودی المپیک رو بیارم و مهم تر از همه اینها اینکه واقعا روسفید باشم پیش مربی ام که اینقدر زحمت کشیده ، خانواده ام و ازهمه مهم تر دل مردم و شاد کنم.

اینکه از ۱۰:۴۰یه دفعه آوردی ۱۰:۱۰ این ۳۰ تا از کجا اومد یه دفعه؟

آره حالا راستشو بخواید اینا همش...

دوپینگ که نکردی؟! ( خنده )

نه من امسال چهار دفعه تست دوپینگ دادم خوب این واقعا خوبه که هر مسابقه ای که ما میریم تست دوپینگ ازمون می گیرند ولی واقعا میشه گفت نظم اون چیزی بوده که اولویت داشته توی زندگی من.نظم خیلی توی زندگی حرفه ایه من جایگاه بالایی داره و فکر می کنم با نظم داشتن تونستم سریع رکوردم رو کاهش بدم و انشالا همینطور این روند ادامه پیدا کنه که بتونم تو المپیکم موفق باشم.

تو اینستاگرامت یه عکس گذاشته بودی با یه سفید پوستی که زیر ۱۰ دویده ، نوشته بودی که خیلی سخته یه سفیدپوست زیر ۱۰ بدوه.یعنی حسن تفتیان ما ازش انتظار نداشته باشیم زیر ۱۰ بیاد؟

انتظار داشته باشید و مطمئن باشید که حسن تفتیان زیر ۱۰ خواهد دوید. انشالا حتی سال دیگه تو المپیک.

راست میگی؟!

بله، ما سه تا سفید پوست کلا داشتیم توی دنیا که تونستن زیر ۱۰ ثانیه بدون.فرانسوی بود که ۹:۹۲ دویده.اخیرا یک چینی ۹:۹۹ دویده و یک یونانی که قبلا دویده بود.انشالا حسن تفتیان یکی از اون چند نفری باشه که بتونه زیر ۱۰ ثانیه بدوه.

جهانی روسیه و دیدن خیلی از چهره های بزرگ مثل بولت در سال ۲۰۱۳ ؟

دیدن بولت واقعا روحیه بخشه، یعنی من تا چند وقت که برگشتم حتی دوست داشتم مثل اون راه برم یا مثلا بدوم و کشش بزنم چون خیلی آدم بزرگیه و این انرژیه منتقل میشه.همونجا شد که گفتم من یه روزی میام که با شماها رقابت کنم و مطمئن بودم که اینطوری خواهد شد.حتی مسابقات چین هم که من رفتم مرحله نیمه نهایی با مربی ام که صحبت می کردم می گفتم من مطمئنم یه روز میام که حتی واسه مدال توی اینا مبارزه کنم.

دوومیدانی درآمد زاست؟

آره خیلی.ورزش اول المپیکی هستش و در دنیا خیلی خیلی طرفدار داره و همینطور کمپانی های خیلی معروف دنیا روی ورزشکارهای مطرح سرمایه گذاری می کنن ولی متاسفانه تو ایران مادر ورزش ها نامادری محسوب میشه.

چه جمله قشنگی گفتی!

آره تیترم خوب می گم.من هر وقت مسافرت خارج از کشور رفتم افتخار کردم که دوومیدانی کارم و دوومیدانی ورزش منه ولی در ایران نه لیگ خوب داریم نه دوومیدانی رو رسانه ای کردیم ، طوری که مردم بشناسن ؛ نه قهرمانامون رو مردم میشناسن حتی احسان حدادی که واقعا اسطوره ای تو ورزش کشورمونه.انشالا متولیان ورزش از جمله وزارت ورزش ، کمیته ملی المپیک ، همینطور خود دولت که واقعا دستش بازه.رئیس جمهور ورزشی داریم تو جلسه ای که رفتم پیش شون برای افطاری واقعا لذت بردم انقدر دیدشون باز بود نسبت به ورزش.یه خورده به دوومیدانی بیشتر توجه کنن که بیشترین توزیع مدال و توی المپیک و بازیهای آسیایی داره که خیلی مهمه

الان تو رنکینگ جهانی چندمی؟

۵۰ هستم.

برای ریو چی می خوای که از خودت راضی باشی؟

۱۱ ماه تا المپیک فاصله داریم که هر روزش برای حسن تفتیان یه روزه.من بعد از مسابقات جهانی که یه درخششی هم داشتم گفتم حسن تفتیان از همین امروز همه چی تموم شد ، فکر کن از صفر شروع کردی و دوباره واسه المپیک باید تمرین کنی.این حرفارو با مربیم زدیم و برنامه تمرین را هم بستیم.بهتون بگم اونجا هرکسی که موفق بشه یه تیم کنارش بوده و فقط حسن تفتیان تنها بود

فدراسیون هم رئیس دار شده و مجید کیهانی اومده

خیلی خوشحالم که تونست نظر مجمع رو به سمت خودش جلب کنه، البته خیلی حرفهای خوبی زده و امیدوارم این حرفها عملی بشه.مسئولیتش خیلی سنگینه چون خیلی حرفای زیادی زد و همین حرفا باعث شد نظر مجمع و به سمت خودش بکشونه و امیدوارم اینها عملی بشه و باعث پیشرفت دو و میدانی ...

برنامه ات تا المپیک؟

اگه بخوام راجع به برنامم تا المپیک بگم،حسن تفتیان نزیک به 5،6 ماه تا المپیک به اردوی خارج از کشور نیاز داره که این اردوها باید در کنار ورزشکارهای خوب دنیا برگزار بشه که هم از لحاظ امکانات و هم ورزشکارهای خوب بتونیم استفاده کنیم .

چندتا خواهر و برادر داری؟

دو برادر دارم و یک خواهر که من کوچیکتر از همه هستم.

اونا هم سرعت شون خوبه؟

اونا ورزشی نبودن هیچکدوم ولی من انقدر جو شهر و فامیل و خانواده رو بردم سمت دوومیدانی که وقتی من میرم تربت حیدریه مردم میگن ۱۰۰ متر چقدره تا کجا که زیر ۱۰ ثانیه بدویم که میگم زیر ۱۰ ثانیه آسونم نیست.

خانواده ات از تو چی میخوان؟

من مسابقه میرم میگن به سلامتی بری و برگردی نتیجه اصلا براشون مهم نیست.

سوغاتی هم میاری واسه شون؟

اوایل میاوردم ولی الان هر روز سفریم اگه بخوام بیارم ورشکست میشم ولی سعی میکنم چیزایی که خوشم میاد یا یه یادبودی از مسابقات بیارم.

اگه بهت بگن یه ماه میتونی بری اردو کجا میری؟

آمریکا

چرا؟

چون مهد دوومیدانی دنیاست.