مرثیه‌ای برای مارچلو لیپی؛

بوی تعفن ایتالیایی

مشکل در جای دیگری رخنه کرده، آن هم در خط دفاعی که حالا باید آن را پاشنه آشیل‌شان بدانیم. به‌طور مثال درست است که فابیو کاناوارو یک قهرمان و اسطوره برای آتزوری به حساب می‌آید ولی او در ماه نوامبر پا به سی و ششمین بهار زندگی می‌گذارد و حضور او سبب شده تا خیلی از جوان‌ترها پشت خط بمانند، خب، فکر می‌کنید او تا کی می‌تواند برای تیم موثر باشد و سرنوشت ایتالیا به کجا ختم می‌شود؟

کد خبر: ۵۲۹۰۰

تاریخ: ۰۳ تير ۱۳۸۸ - ۱۲:۵۳

«همه آنها همینی هستند که می‌بینید، بهترین‌هایی که در اختیار داشتیم، خب، زیاد از من درباره بقیه جوان‌ترها و این بازیکن یا آن یکی سؤال نکنید، به‌خاطر اینکه حقیقت در این نکته نهفته؛ آنها بهترین هستند...» جمله بالا جوابیه‌ای است که مارچلو لیپی پس از شکست تحقیرآمیز پسرانش برابر مردان برزیل به زبان می‌آورد.

به نوشته وطن امروز و به نقل از تایمز؛ مربی برای گفته‌هایش دلایل مختلفی را بیان می‌کند، شاید بعضی اوقات گفتن این کلمات از دهان مردی مانند او به این دلیل باشد که وی به صداقت حرف‌هایش ایمان دارد. بعضی اوقات برای حل کردن مشکل و محو شدن انتقادات باید از این «چماق» یا حربه استفاده کنید.

خب، ایتالیا تیمی است که می‌تواند از خزانه‌اش برای استفاده کردن جوان‌ترها سود ببرد ولی در این دوره تعداد محدودی از آنها فرصت حضور پیدا کردند... ایتالیا تحقیر شد و بنابراین بهترین فرصت برای نشان دادن نقطه ضعف‌های لیپی زمانی است که او معجونی از بازیکنان نوپا را دعوت نمی‌کند و ثمره این سیاست همینی می‌شود که رسانه‌ها برای کوبیدن او و پسرانش با توپی پر به انتقاد بپردازند.

شاید ابهت لیپی و دارو‌دسته‌اش که روزگاری جلوه خاصی داشت حالا براحتی از سوی ارباب جراید شکسته شده باشد و تمام این اتفاقات و انتقادها برای این است که خیل عظیمی از هواداران آتزوری می‌خواهند تا کمک کنند ایتالیا بار دیگر شمایل قهرمانی را مانند سه سال گذشته به خود بگیرد. در همین گیرودار بد نیست تا جمله یکی از قدیمی‌های حوزه خبر ایتالیا را بررسی کنیم: «... بر فرض هم که او (لیپی) راست می‌گوید، خب، اگر آنها بهترین‌های فوتبال ایتالیا هستند، پس باید بگوییم بوی تعفن ما بلند خواهد شد!»

خب، آیا بازهم حرف‌های لیپی صحت دارد؟ بله یا خیر؟ و حقیقت این است که ایتالیا می‌توانست از مجموعه‌ای تازه‌تر و جوان‌تر در این تورنمنت استفاده کند. شاید خیلی‌ها هیچ شکی نداشتند که آنتونیو کاسانو پسر خودسر سمپدوریا به جوخه آتزوری دعوت می‌شود اما اینگونه نشد، آن هم فقط به‌خاطر اینکه مارچلو زیاد از او خوشش نمی‌آید‌ ولی آیا مشکلات عمده این تیم در نحوه دعوت از بازیکنان است؟

نه، مشکل در جای دیگری رخنه کرده، آن هم در خط دفاعی که حالا باید آن را پاشنه آشیل‌شان بدانیم. به‌طور مثال درست است که فابیو کاناوارو یک قهرمان و اسطوره برای آتزوری به حساب می‌آید ولی او در ماه نوامبر پا به سی و ششمین بهار زندگی می‌گذارد و حضور او سبب شده تا خیلی از جوان‌ترها پشت خط بمانند، خب، فکر می‌کنید او تا کی می‌تواند برای تیم موثر باشد و سرنوشت ایتالیا به کجا ختم می‌شود؟

حالا دیگر مشخص شد که فاصله زیادی میان ایتالیا و برزیل وجود دارد و حساب اسپانیا را نیز از آنها جدا کنید. خب، خبر خوب این است که شاید این حقارت‌ها بی‌درنگ سبب شود تا لیپی از خواب بلند شده و روی کاغذ فهرستی جدید از چهره‌های متفاوت را ارائه کند و خبر بد اینکه او هیچ فکری به حال این وضعیت نکند و سرانجام در همین موضع باقی بماند.