درباره مهاجم برجسته فوتبال پاراگوئه؛

تولد دوباره سانتاكروز

مارك هيوز، مربي ولزي وقت بلك‌برن (و رهبر فعلي منچسترسيتي)‌ به او توضيح داد كه چون خودش در گذشته براي بايرن مونيخ بازي كرده، از روابط پشت پرده و باندبازي‌ها در آنجا و اين كه به برخي خارجي‌ها مثل او ميدان نمي‌دهند، كاملا مطلع است؛ اما اگر به بيايد، از هر جهت به وي بها داده خواهد شد.

کد خبر: ۵۲۷۸۱

تاریخ: ۰۲ تير ۱۳۸۸ - ۱۷:۲۵

سانتاكروز 28 سال بيشتر ندارد؛ اما به لطف شروع زودهنگامش در فوتبال، پيشينه‌اي طولاني دارد. او 9 سال بيشتر نداشت كه المپيا اسانسيون، يكي از قدرت‌هاي سنتي فوتبال پاراگوئه خواستار وي شد و از او خواست عضو تيم نوجوانان اين باشگاه شود، بديهي بود كه او نزد همكلاسي‌هايش در مدرسه تبديل به يك قهرمان شود و حتي به او اجازه مي‌دادند به خاطر حضورش در جلسات تمريني المپيا، هر روز قدري ديرتر به مدرسه بيايد.

به نوشته جام جم و به نقل از مجله فیفا؛ او بهترين گلزن تيم نوجوانان المپيا شد و در 15 سالگي قدش به 90/1 متر رسيد. اينجا بود كه لوئيس كوبيلا، مربي تيم اصلي بزرگسالان المپيا از او خواست با اين تيم تمرين كند و اولين بازي‌اش را براي اين تيم در سال 1998، هنگامي كه 17 سال بيشتر نداشت، انجام داد و آن هم در بازي با سروپورتنو، ديگر تيم نامدار پاراگوئه و در يكي از مشهورترين دربي‌هاي اين كشور.

بچه گل!

مهم‌تر اين كه سانتاكروز برخلاف بسياري از همتاهايش، خودش را گم نكرد و با اولين دستمزدي كه گرفت، همكلاسي‌هايش را به ساندويچ و نوشابه ميهمان كرد، روكه با المپيا در سال‌هاي 1998 و 99 قهرمان ليگ پاراگوئه شد و در زمان كسب دومين عنوان فقط 18 سال داشت و او در اين راه 14 گل براي المپيا زد. وي در 17 سالگي اولين بازي ملي‌اش را هم براي پاراگوئه انجام داده بود. بديهي بود كه باشگاه‌هاي خارجي به دنبال وي بيايند، بخصوص كه او به‌رغم تمام جواني‌اش در سال 1999 به عنوان بازيكن سال پاراگوئه انتخاب شد و به او در اشاره به لقب گابريل باتيستوتاي آرژانتيني (باتي.گل)‌ عنوان «بچه‌.گل» را دادند. در ميان اروپايي‌هايي كه خواستار او شدند، بايرن مونيخ خوش‌اقبال‌تر بود و وي را صيد و به مدت 8 سال حفظ كرد.

دو وجه بر قضيه متصور است؛ يكي مثبت است، زيرا او با تيم باواريايي 4 بار فاتح بوندس‌ليگا و 6 مرتبه برنده جام‌هاي حذفي و اتحاديه آلمان و حتي يك بار (2001)‌ فاتح جام قهرماني باشگاه‌هاي اروپا شد؛ اما وجه منفي اين بود كه او هيچ‌گاه بازيكن ثابت بايرن نشد و فقط در برخي ديدارها و در معدودي از دقايق از وي استفاده مي‌شد و همواره امثال البر، ماكاي، پيزارو، زيكلر و حتي يانكر كم تكنيك بر او ارجح دانسته مي‌شدند. در نتيجه وقتي در تابستان 2007 بلك‌برن تقاضاي جذب او را مطرح كرد، وي پذيرفت؛ زيرا يك محيط تازه و شروعي مجدد و بخصوص حضور در تركيب ثابت تيمش را مي‌طلبيد.

مارك هيوز، مربي ولزي وقت بلك‌برن (و رهبر فعلي منچسترسيتي)‌ به او توضيح داد كه چون خودش در گذشته براي بايرن مونيخ بازي كرده، از روابط پشت پرده و باندبازي‌ها در آنجا و اين كه به برخي خارجي‌ها مثل او ميدان نمي‌دهند، كاملا مطلع است؛ اما اگر به <اوود پارك> بيايد، از هر جهت به وي بها داده خواهد شد.

هيوز به قولش عمل كرد و سانتاكروز هم با زدن 23 گل براي بلك‌برن در همان اولين فصل حضورش در انگليس به بهترين شكل جواب محبت او را داد و به برترين آمار گلزني خود در يك فصل رسيد. او امسال به همان تعداد گل نزده اما آنها كه زده باز اغلب حساس بوده است و اگر شرايط ياري مي‌كرد، در نيم‌فصل (دي 87)‌ به منچسترسيتي مي‌رفت تا باز در خدمت هيوز باشد، اما اينك كه تولد مجددش در صحنه اين ورزش به اثبات رسيده، بعيد است اين اتفاق در فصل تابستان نيفتد و حتي صحبت از انتقال او به يكي از تيم‌هاي بزرگ ايتاليا در ميان است. اين در حالي است كه آبي و سفيدهاي بلك‌برن از هر جهت مايل به حفظ وي هستند و جان ويليامز رئيس اين باشگاه روكه را يك حرفه‌اي نمونه و مردي آرام و باادب توصيف كرده اما توانايي مالي اندك اين باشگاه و بلندپروازي‌هاي اين مهاجم بلندبالا و فني و باهوش، جايي غير از اينجا را براي او ايجاب مي‌كند.

او ركورددار مي‌شود

ديگر دستاورد مهم سانتاكروز در سطح ملي بوده است، آنجا كه وي نه تنها با پاراگوئه درصدد مسابقه‌هاي انتخابي جام جهاني 2010و بالاتر از قدرت‌هاي سنتي منطقه برزيل و آرژانتين نشسته با رساندن تعداد گل‌هاي ملي‌اش به عدد 21 در 60 بازي ملي، فقط 4 گل ديگر مي‌خواهد تا با ركورد گلزني خوزه كاردوزو در ديدارهاي ملي كشورش برابري كند. با آينده طولاني‌اي كه براي روكه متصور است، بعيد است او حتي از 30 و 35 گل ملي عبور نكند، چه برسد به 25 گل كاردوزو.

جام‌‌جهاني 2010 سومين جام جهاني عمر پربار روكه خواهد بود، زيرا او در عين جواني با تيم ملي پاراگوئه در جام‌هاي 2002 و 2006 هم شركت داشت، هر چند تاثيرگذاري‌اش در جام‌جهاني آلمان اندك بود با اين حال هر اتفاقي براي سانتاكروز در هفته‌هاي پيش رو و در طول تابستان و در ارتباط با باشگاه بعدي وي دهد، او تا همين جا توانسته است ثابت كند چيزي بسيار بيشتر و بهتر از يك بازيكن ذخيره در بايرن مونيخ، بلكه شايسته بازي در تركيب ثابت بزرگ‌ترين تيم‌هاست. مهار او كار هر كسي نيست و حتي وقتي در زمستان گذشته طلسم گل نخوردن منچستر يونايتد در 13 ديدار متوالي شكست، اين سانتاكروز بود كه به شكلي حرفه‌اي و ديدني دروازه اين ابرتيم انگليسي را طي مسابقه منچستر بلك‌برن باز كرد.