کارگران مشغول کارند؛ خطر مرگ!

چون ما هروز که از خانه بیرون می آییم، با خودمان می‌گوییم شاید این آخرین بار باشد که خانه و خانواده خود را می بینیم و شاید قسمت ماهم مانند همکارانمان که در این راه جان خود را گذاشتند،بشود.

کد خبر: ۵۲۷۰۸۹

تاریخ: ۰۴ شهريور ۱۳۹۴ - ۱۶:۱۲

اینکه کار کردن در معدن به اندازه ای سخت است که در ضرب المثل هم از آن یاد می شود بر هیچ کسی پوشیده نیست.

به گزارش تابناک اصفهان، کارگران معدن از جمله افراد در این حوزه هستند که بیشترین خسارات و سختی کار را متحمل شده و هروز با ریسک مرگ یا زندگی بر سر کار می روند.

معدن «لایبیت» که در شهرستان میمه اصفهان واقع است و به شهر سنگ اصفهان شهرت دارد، به گفته کارگرانی که در آن کار می کند به دلیل سختی های فراوان به طور متوسط هفته ای یک قربانی می گیرد.

این معدن که محل استخراج سنگ گرانیت است، به دلیل پرتاب سنگ که در مرحله استخراج رخ می دهد، بسیاری از کارگران را در معرض خطر مرگ یا نقص عضو قرار می دهد.

محمد کریمی که از یکی از روستاهای اطراف میمه برای کار به این معدن می آید، در گفتگو با تابناک در این زمینه می گوید: راه معدن خیلی بد است و بسیاری از کارگران هم که از روستاهای اطراف به سوی معدن لایبیت برای کار راهی می شوند در این جاده به دلیل تصادف، جان خود را از دست داده اند.

وی افزود: با وجود اینکه معدن جزو مکان هایی است که خطرات بسیاری را در کمین دارد اما موارد ایمنی مانند گذاشتن کلاه ایمنی بر سر یا دستکش مخصوص کار چندان جدی گرفته نمی شود و نظارت خاصی هم از سوی معدن داران صورت نمی گیرد.

این کارگر معدن از رسول یاوری، همکار جوان خود که چند روز پیش به دلیل سقوط از معدن کشته شد با تاثیر حرف می زند و می گوید: اگر ایمنی لازم در معادن ایجاد نشود وضعیت به همین روال خواهد بود و شاهد قربانیان بیشتری از کارگرانی که برای نان به این معادن می آیند اما قسمتشان به مرگ ختم می شود، خواهیم بود.

این کارگر معدن که مرگ بسیاری از همکاران جوان خود را در جلوی چشمانش دیده است می افزاید: همکارانی که من در معدن از دست داده ام و بیشتر آنها هم جوان بوده اند، گاه حتی به دلیل پرتاب سنگ دو تکه شده اند و جان خود را از دست داده اند.

وی که صحنه های دلخراشی را از کشته شدن کارگران معادن به چشم دیده است، با کشیدن «آه» ادامه حرف هایش را می زند و می گوید: من فقط از مسئولان می خواهم فکری به حال ایمنی معادن کنند چون ما هروز که از خانه بیرون می آییم، با خودمان می گوییم شاید این آخرین بار باشد که خانه و خانواده خود را می بینیم و شاید قسمت ماهم مانند همکارانمان که در این راه جان خود را گذاشتند، بشود.