عباس صميمي بعد از استعفا از سر‌مربي‌گري برادرانش:

بدهكار فدراسيون نيستم

من این تصمیم را دی ماه سال قبل گرفتم. نه حالا که بچه‌ها 64 متر پرتاب کرده‌اند. بعد از آلمان و حالا با دل چرکین به تمرین می‌روم. شاید حالا ترجیح می‌دهم بروم تمرین معلولان تا برادرانم. الان هیچ تمایلی برای کار کردن ندارم. تنها زمانی می‌توانم کار کنم که فدراسیون شرایط کاری‌ام را قبول کند.

کد خبر: ۵۲۶۲۹

تاریخ: ۰۱ تير ۱۳۸۸ - ۱۲:۳۷

عباس صمیمی مربی جوان پرتاب دیسک تصمیم گرفته دیگر مربی نباشد. او فکر می‌کند حالا با شرایطی که دارد نباید به خاطر دوومیدانی حق خانواده‌اش را نادیده بگیرد. از طرفی او قول داده بود محمد و محمود دو شاگردش رکورد بزنند و زدند.

به نوشته خراسان؛ وقتی این اتفاق افتاد، فدراسیون به قولش وفا نکرد و حاضر نشد با پاداش از کارش تقدیر کند.

حالا از نداشتن انگیزه می‌گوید و این‌که فدراسیونی‌ها برای کارش ارزش قائل نشده‌اند: «اصلا پول پاداش برایم مهم نیست. بلکه دادن آن نشان می‌دهد چقدر برایم ارزش قائل شده‌اند. با ندادن آن احساس کردم به من بی‌احترامی شده و این مسئله اذیتم کرد.»

هرچند برادر بزرگ‌تر تا بعد از یونیورسیاد دانشجویی، برادرانش را همراهی می‌کند اما اگر فدراسیون شرایط او را بپذیرد و یک سرپرست برای آن‌ها تعیین کند، آن‌وقت فقط مربی می‌ماند؛ یک مربی مثل بقیه همکارانش. او البته بدش نمی‌آید مربی بدن‌ساز شود؛ آن هم در رشته دیگری مثل بسکتبال، والیبال و...

***

چرا نمی‌خواهید دیگر مربی برادرانتان باشید؟

شرایط خیلی زیادی دخالت دارد. البته من از کارم راضی بودم. مشکلی هم نبود که حل نشود. حتی کارمان را با تقسیم وظایف شروع کردیم؛ این‌که چه کسی آشپزی کند. حتی در زمانی‌که فدراسیون شرایط مالی خوبی نداشت. خودمان هزینه کردیم و بعد با ارائه فاکتورها آن را تسویه کردیم. در هر حال نگذاشتیم مسائل اردو ما را به حاشیه بکشاند و از هدف‌مان بمانیم.

پس وقتی حاشیه‌ای در کار نیست چرا استعفا می‌دهید؟

من روزی 12-10 ساعت وقت صرف می‌کنم. در حالی که خانواده‌ام هم حقی به گردن من دارند. در حالی که با این شرایط وقت زیادی نمی‌توانم برای آن‌ها داشته باشم و درآمدم هم ناچیز است. در حالی که خط فقر این روزها 800 هزار تومان است، حقوق من مربی زیر خط فقر است. فدراسیون 630 هزار تومان به من می‌دهد. با این درآمد و امنیت شغلی که وجود ندارد، فکر کردم چرا باید مربی بمانم.

یعنی به فکر شغل دیگری هستید؟

نمی‌خواهم فرصت را از دست بدهم. می‌خواهم شغل دیگری پیدا کنم. از طرفی می‌خواهم در مقطع دکترا تحصیلاتم را ادامه دهم و در جای دیگری سرمایه‌گذاری کنم. فدراسیون به مربیان خارجی، حقوق میلیونی می‌دهد اما من مربی داخلی که همه کار می‌کنم...

در این مدت فدراسیون هیچ‌کاری با شما نداشت؟

فدراسیون از شرایط ما خبر ندارد اما ما شرایط خوبی فراهم می‌کنیم. به بهترین نحو تمرین کنیم. البته فدراسیون برای برآورده کردن خواسته‌های معقول ما هم کم نگذاشته. از این بابت از مسئولان فدراسیون ممنونم.

پس واقعا تصمیم خودتان را گرفته‌اید؟

فکر می‌کنم بهتر است دنبال درسم بروم. اگر مدرک دکترایم را بگیرم می‌توانم درس بدهم ولی درآمدم تقریبا همانی می‌شود که فدراسیون می‌دهد. با این تفاوت که حقوقم مادام‌العمر می‌شود. البته کنار آن هم می‌توانم مربی‌گری‌ام را انجام دهم.

اما شما همین حالا هم می‌توانید مربی باشید؟

الان وقتی زمان کمی به مسابقه مانده می‌گویند مربی باید حرفه‌ای کار کند در حالی که هیچ‌شرایط حرفه‌ای برای کار وجود ندارد. در حالی که همین الان اگر من 4، 5 شاگرد خصوصی بگیرم، درآمدم بالای یک میلیون تومان می‌شود. من بدهکار فدراسیون نیستم که بخواهم این کار را در هر شرایطی انجام دهم.

یعنی شما اعتقاد ندارید عضوی از خانواده دوومیدانی هستید و باید به آن کمک کنید؟

چرا در این خانواده هر کسی می‌تواند باید کار کند اما نه به هر قیمتی. من اعتقاد ندارم وقتی عضو این خانواده بودی به هر قیمتی شده وظیفه‌ات را انجام دهی. از طرفی من هیچ‌جا کم نگذاشته‌ام. از طرفی زمانی که درباره حقوق صحبت کردیم، قرارمان این نبود. در هر حال من با این دستمزد کار نمی‌کنم. مشکلی هم ندارم و اگر فدراسیون صلاح بداند، می‌تواند مربی خارجی بیاورد.

یعنی نمی‌خواهید کمتر از مربیان خارجی حقوق بگیرید؟

من خود را با کسی مقایسه نمی‌کنم. اما مربیان خارجی وقتی به ایران می‌آیند هزینه آن‌چنانی دارند. بعضی از آن‌ها حتی بعد از سال‌ها کار کردن با ورزشکاران نتوانسته‌اند یک مدال آسیا برای ایران بگیرند. اما پای مربی داخلی که وسط می‌آید، این‌طور می‌شود.

یعنی حالا می‌خواهید فقط در خدمت خانواده‌تان باشید؟

فکر می‌کنم حالا وظیفه‌ام در قبال خانواده‌ام بیشتر از مسئولیتم برای فدراسیون است. حالا که سه فرزند دارم نباید به خاطر عرق ملی از حق و حقوق خانواده‌ام بزنم. به جای این‌که همه وقتم صرف اردوها و سر و سامان دادن کارهای برادرانم شود، ترجیح می‌دهم دنبال کار بگردم.

با این تصمیم محمد و محمود ضرر نمی‌کنند؟

خیلی‌ها با من صحبت کرده‌اند. آن‌ها معتقدند من کنار بکشم، بچه‌ها ضرر می‌کند. با این‌که این تصمیمم را گرفته‌ام اما نمی‌خواهم زحماتم را هدر دهم. حاضرم یک ماه دیگر با آن‌ها کار کنم تا فدراسیون مربی دیگری برای‌شان پیدا کند اما واقعا دیگر حاضر نیستم کارم را ادامه دهم.

یعنی حالا از کارتان راضی هستید؟

من تا حدی کارم را انجام داده‌ام. وقتی محمد و محمود بتوانند رکورد ایران را بزنند، می‌گویم خوب کار کرده‌ام.

ممکن نیست در تصمیم خود تجدید نظر کنید؟

شاید بمانم که فدراسیون سرپرست اردو را تعیین کند تا او همه شرایط لازم و تدارکات را انجام دهد و این مسئولیت از عهده من برداشته شود و من فقط مربی باشم؛ یک مربی مثل بقیه مربیان.

یعنی فکر می‌کنید تا الان با قبول این مسئولیت اشتباه کرده‌اید؟

اگر مسئولیت برادرانم را همه جوره قبول کردم، فقط خواستم محبت‌های مسئولان فدراسیون را جبران کنم. رفاقت، دوستی و احترام جای خود را دارد. فکر نمی‌کنم تا حالا اشتباه کرده‌ام. نه در این مورد و نه در زندگی‌ام. از طرفی خوشحالم که کمک هم کرده‌ام. بعد هم نشان دادم که برادرانم می‌توانند بهترین باشند؛ برخلاف نظر کارشناسان. خیلی از کارشناسان معتقد بودند محمد به جای پرتاب دیسک باید وزنه بیندازد اما حالا او با رکورد 64 متر و 37 سانتی‌متر در رنکینگ نفر اول آسیاست. قول داده‌ام او بالای 67 متر بیندازد و می‌اندازد. او با این رکورد می‌تواند جزو 5 نفر اول دنیا باشد. از این بابت خوشحالم.

درست است که جزو دلایل کناره‌گیری شما ندادن پاداش رکوردزنی شاگردان‌تان بوده؟

یکی از شرط‌ها برای مربیان این است که وقتی ورزشکاری رکورد می‌زند، پاداش می‌گیرد. اما فدراسیون به من می‌گوید پاداش نمی‌دهد. در حالی که این پاداش برای من حکم انگیزه را دارد. در دنیا سطح مربیان خوب برابر ورزشکاران هستند. اصلا پولش مهم نیست. با لحاظ نشدن آن هیچ‌ انگیزه‌ای برای کار ندارم. چراکه مربیان خارجی این پوئن را دارند. فکر می‌کنم اگر این مسئله برای من نیز در نظر گرفته شود، مشخص می‌شود چقدر برایم ارزش قائل شده‌اند. من که هنوز 4، 5 ماهی است حقوق نگرفته‌ام وقتی این مسئله مطرح شد، فقط احساس کردم به من بی‌احترامی شده و خیلی اذیت شدم.

بعد از این مسئله تصمیم گرفتید مربی نباشید؟

نه. من این تصمیم را دی ماه سال قبل گرفتم. نه حالا که بچه‌ها 64 متر پرتاب کرده‌اند. بعد از آلمان و حالا با دل چرکین به تمرین می‌روم. شاید حالا ترجیح می‌دهم بروم تمرین معلولان تا برادرانم. الان هیچ تمایلی برای کار کردن ندارم. تنها زمانی می‌توانم کار کنم که فدراسیون شرایط کاری‌ام را قبول کند.

اگر فدراسیون شرایط شما را بپذیرد، قراردادتان را تمدید می‌کنید؟

اگر قرار باشد قراردادم را تمدید کنم، طبق شرایطی که تعیین می‌کنم، مربی می‌مانم. آن‌هم تا بعد از قهرمانی آسیا.

گفتید ترجیح می‌دهید در رشته دیگری مربی‌گری کنید. یعنی می‌خواهید بدن‌ساز شوید؟

من تحصیل را رها نمی‌کنم و می‌خواهم در پیام نور مقطع دکترایم را بگذرانم. اما بدم نمی‌آید مربی بدن‌ساز شوم. بدن‌سازی در رشته توپی مثل بسکتبال. می‌خواهم در آن قسمت هم تخصص بگیرم.