گزيده سرمقاله‌ روزنامه‌هاي صبح امروز

کد خبر: ۵۲۵۹۷

تاریخ: ۰۱ تير ۱۳۸۸ - ۱۱:۱۱

جام جم
«آقاي مهندس موسوي آيا غير از خودتان، كسي را قبول داريد؟» عنوان يادداشت روز روزنامه جام جم به قلم مهدي فضائلي است كه در آن مي‌خوانيد:
نقاط عطف در تاريخ ملت بزرگ ايران كم نبوده است و پس از پيروزي انقلاب اسلامي اين نقاط عطف، تعدد و تنوع بيشتري پيدا كرد.
روزها و شب‌هايي كه مي‌گذرانيم از جمله اين نقاط عطف و شايد جزو دشوارترين آنها باشد. دشوار نه از آن جهت كه حق و باطل را نمي‌توان تشخيص داد كه اتفاقا مرز بين حق و باطل كاملا روشن است، بلكه از آن جهت كه دوستان ديروز انقلاب امروز در كنار جبهه باطل ايستاده‌اند و بعضا در وسط جبهه، و انقلاب بايد تصميم بگيرد با دوستان ديروز خود چگونه رفتار كند. البته اين اولين بار نيست كه انقلابي در جهان از جمله انقلاب اسلامي ايران در معرض چنين تصميمي قرار مي‌گيرد و اين بار نيز اين تصميم اتخاذ خواهد شد.
اتفاقات اين روزها حداقل به بهانه ناكامي آقاي مهندس موسوي و واگذاري نتيجه انتخابات رياست جمهوري شكل گرفته و ظاهرا آقاي موسوي «سر» اين ماجراهاست. لذا چند پرسش را با ايشان مطرح مي‌كنيم...

آفتاب يزد
«آقاي لاريجاني پاي حرف خود بايستيد» عنوان سرمقاله روزنامه آفتاب يزد است كه در آن مي‌خوانيد:
دو اتفاق قابل پيش‌بيني در دو ماه اخير، فراكسيون دولتي اصولگرايان را در رسيدن به برخي از اهداف مهم خود ناكام نموده است. آنها قبل از انتخابات تلاش مي‌كردند فضاي انتخاباتي كشور را به دو قطبي «ارزش‌گرايان و ارزش‌گريزان» تبديل كنند. اين تلاش از ابتدا نيز محكوم به شكست بود زيرا در عملكرد برخي همكاران دولت نهم، نكات ضد ارزشي مشاهده مي‌شد كه براي آن هيچ گونه مشابه، در دوره مسئوليت ميرحسين موسوي وجود نداشت.
پرگويي ‌بعضي مدعيان حمايت از دولت براي ضدارزشي دانستن كروبي نيز راه به جايي نمي‌بُرد. اما آنچه آرزوهاي اين فراكسيون را كاملاً بر هم زد كانديداتوري محسن رضايي و اظهارات او در خصوص عملكرد دولت نهم و رئيس آن بود. پس از انتخابات هم اصولگرايان دولتي به دنبال آن بودند كه ادعاي خود در خصوص «غيرقابل اتكا بودن شكايت كانديداهاي اصلاح‌طلب» را يك موضوع پذيرفته شده در ميان اكثريت مردم و مسئولان و امري اجماعي براي همه اصولگرايان جلوه دهند.

ابتكار
«اشتباه نکنيد؛خر داغ کرده‌اند!»عنوان سرمقاله روزنامه ابتكار به قلم محمد علي وکيلي است كه در آن مي‌خوانيد؛در نظام‌هاي که در آنها انتخابات آزاد برگزار مي شود، معيار مشروعيت،ميزان مشارکت است نرخ مشارکت 45 تا 70 در صد را کف و سقف يک نظام سياسي در جذب مشارکت عمومي اعلام کرده اند کف که مشخص است،کمتر از آن نشا ن دهنده نارضايتي‌ها در هر کشور است و تکرار آن به بحران مقبوليت سياسي ختم مي شود بر اين اساس ميزان اقبال عمومي و نوع مشارکت (حداکثري يا حداقلي) آنها بيانگر:
1 -ميزان دلبستگي مردم به نقش آفريني در سرنوشت خويش
2-ميزان پايگاه مردمي،مقبوليت و مشروعيت نظام
3-ميزان اقتدار ملي و ضريب امنيت و بازدارندگي دفاع
واضح است هر چه استقبال در انتخابات رياست جمهوري در سطح بالايي باشد هر يک از پيامد‌ها و آثار سه گانه فوق در مرتبه بالاتري خواهد بود در انتخابات دهمين رياست جمهوري ايران نيروهاي اجتماعي و سياسي ايراني داخل و خارج از کشور در برابر نظام جمهوري اسلامي جهت گيري دوگانه اي را در پيش گرفتند.

رسالت
«منطق دمكراسي» عنوان سرمقاه روزنامه رسالت به قلم محمد كاظم انبارلويي است كه در آن مي‌خوانيد:
شنبه 30 خرداد براي مردمي كه در خيابانهاي مركزي شهر تهران شاهد شرارت عده‌اي از اراذل و اوباش سياسي بودند روز تلخي بود.همه مي‌پرسند صورت مسأله چيست و حل آن كدام است؟
ديروز برادر عزيزم مازيار بيژني كاريكاتوريست كيهان صورت مسئله را در يك تصوير مختصر و مفيد به خوبي تشريح كرده بود.
يك فرد بالاي يك برج عاج ايستاده و يك پرچم گرفته و مي‌گويد 13 بزرگتر از 24 است . وقتي او انبوه 40 ميليون مردمي را كه در پاي برج عاج با در دست داشتن پرچم جمهوري اسلامي به نفع نظام شعار مي‌دهند ، نگاه مي‌كند و مي‌گويد: «ريز مي‌بينمتون».

صورت مسأله دعوا اين است كه يك جريان به شرط پيروزي وارد انتخابات شد و قبل از شمارش آرا ، خود را پيروز مي‌دانست و اصلا كاري ندارد مردم به چه كسي راي داده‌اند، او فقط راي خود را حق مي‌داند و راي اكثريت را باطل. اين يك قرائت جديد از جمهوريت است.كثيري از كساني كه به همين فرد راي داده‌اند منطق او را قبول ندارند و به لوازم جمهوريت و راي اكثريت التزام دارند اما او و دوستانش مي‌خواهند از طرق غيرقانوني از جمله اغتشاش در خيابانها و فشار خارجي، يك انتخابات قانوني و افتخارآميز را ابطال كنند .ما دوستانه به آقاي مهندس موسوي مي‌گوييم برادر چرا 24 ميليون رايي كه به آقاي دكتر محمود احمدي‌نژاد داده شده را ريز مي‌بيني ؟ آيا اينها جزء ملت ايران نيستند؟

دنياي اقتصاد
«سياست‌هاي اشتباه براي مقابله با سيل واردات»عنوان سرمقاله روزنامه دنياي اقتصاد به قلم حميد زمانزاده است كه در آن مي‌خوانيد؛ معاون اول رئيس‌جمهوري مصوبه 11‌بندي کارگروه حمايت از توليد کشور را براي اجرا ابلاغ کرد؛ بر اساس بند دو اين مصوبه، «دستگاه‌هاي اجرايي موضوع ماده (160) قانون برنامه چهارم توسعه مکلفند از واردات کالاهايي که مشابه آنها در داخل کشور توليد مي‌شود، بر اساس فهرستي که بنا به پيشنهاد وزارت صنايع‌ و معادن به تصويب کارگروه مي‌رسد، خودداري کنند.»

در سال‌هاي اخير و به واسطه درآمدهاي سرشار نفتي و مديريت ناصحيح در نحوه هزينه دلارهاي نفتي (همان يوروها)، همراه با انگيزه‌هايي مانند کاهش شدت تورم، در نظام تجارت خارجي ايران مجموعه سياست‌هايي اعمال شد که به واسطه آن سيل واردات به کشور سرازير شد. بر مبناي آمار رسمي بانک مرکزي جمهوري اسلامي، ميزان واردات کالا و خدمات ايران از کشورهاي خارجي در سال 1386 برابر 48‌ميليارد دلار و در سال 1387 رکورد تاريخي 56‌ميليارد دلار را ثبت نموده است؛ چنين حجم عظيمي از واردات در شرايطي است که صادرات غير نفتي ايران در اين دو سال به ترتيب برابر 21 و 18‌ميليارد دلار بوده است.

سرمايه
«روزنامه‌ها در اتوبان يک طرفه اطلاع رساني» عنوان سرمقاله روزنامه سرمايه به قلم داود محمدي است كه در آن مي‌خوانيد:
شرايط حساس ايران در برهه کنوني واقعيتي است که کمتر کسي توان انکار آن را دارد. مردماني که دور از هرگونه تنش در بطن تحولات سياسي قرار گرفته اند يا دل نگران آينده کشور خويش هستند و حتي معدودي که ايفاي نقش ناظر منفعل را برگزيده اند، جملگي با ولع و اشتياق آميخته با روحيه ميهن پرستي و کنجکاوي خاص ايرانيان، پيگير خبرهاي مرتبط با اين تحولات هستند تا ضمن ارزيابي خبرهاي متفاوت و گاهي متناقض، سره از ناسره را تشخيص دهند و از فرو رفتن در باتلاق اشتباه و ره سپردن در بيراهه، مصون بمانند.

در اين ميان، تحليل‌هاي «رسمي» به دفعات و با قوت بر اين نکته تاکيد دارند که در تنش‌هاي اخير، رسانه‌هاي بيگانه نقش مخرب داشته اند و با بمباران تبليغات غلط، ايرانيان را به بيراهه اغتشاش کشانده اند. اما با فرض صحت چنين تحليلي راه چاره چيست؟ اجماع کارشناسان که قاطبه آنان در زمره دلسوزان مام ميهن مي گنجد، بر اين پاسخ تاکيد دارند که بايد با جلب اعتماد مردم به رسانه‌هاي داخلي، واکسن مصونيت در برابر تبليغات مسموم احتمالي بيگانگان را بر پيکر تب آلود ايران تزريق کرد. اما اين توصيه کارشناسي و منطبق با منافع ملت و مصلحت حکومت تا چه ميزان به مرحله اجرا درآمده است؟