اميدهاي سوخته براي فوتبال رو به زوال

...و تيم اميد در راه بزرگسالان گام برمي‌دارد

حسرت 36 ساله تنها واژه اي است كه هرگاه نام تيم اميد و المپيك به گوشمان مي رسد، برايمان تداعي مي شود و ظاهرا با نگاهي بدبينانه بايد اين واقعيت تلخ را به خود بقبولانيم با اين شيوه اي كه مسئولان در پيش گرفته اند اين حسرت 40 ساله مي شود.

کد خبر: ۵۲۵۴۲

تاریخ: ۳۱ خرداد ۱۳۸۸ - ۱۶:۰۰

در حالي كه چند روزي بيشتر از ناكامي تيم ملي فوتبال در راه رسيدن به جام جهاني 2010 آفريقاي جنوبي نمي‌گذرد، شرايط تيم اميد نيز نااميد كننده به نظر مي‌رسد.

به گزارش فارس، فوتبال ايران روزهاي خوبي را سپري نمي كند. ناكامي تيم ملي در راه رسيدن به جام جهاني، ظاهرا براي ما درس عبرت نشده است. بهترين بودن فدراسيون فوتبال ايران در آسيا در حالي كه تيم ملي نتوانسته جايي در ميان تيم هاي صعود كرده به جام جهاني داشته باشد ارزش خود را تا حدودي از دست مي دهد. كارهاي فدراسيون در بخش هاي مختلف در حال انجام شدن است اما نماد و سمبل تلاش هر فدراسيون، تيم ملي آن است، آن هم تيم ملي بزرگسالان.

اهميت به تيم هاي پايه و برنامه ريزي جامع براي اين تيم ها زماني به چشم مي آيد كه تيم ملي در رده بزرگسالان توانسته باشد نتايج مقبول و درخور شان آن ملت را به دست آورده باشد.

اكنون مردم ما سرخورده از اين تيم ملي و ناكامي هاي تيم هاي باشگاهي در ليگ قهرمانان آسيا به چه چيزي در اين فوتبال مي توانند دلخوش باشند؟ اين سركوبي احساسات را چطور و با چه نتيجه اي شگرفي مي توان جبران كرد؟

ما مانده ايم و تيم اميد. اين فوتبال است و ساق هاي جواناني كه بيش از گذشته تحت فشار قرار خواهند گرفت. براي رسيدن به المپيك 2012 لندن تا چه ميزان مي‌توان به برنامه‌هاي فدراسيون فوتبال دل بست؟

اما با چه خوش بيني مي توان به اين تيم دلخوش بود؟ به كدام برنامه ريزي اصولي و منطقي بايد دلخوش باشيم و به خود اميد واهي بدهيم كه تيم اميد مي تواند همه ناكامي هاي ملي اين فوتبال را جبران كند؟

جايي كه هنوز بين فدراسيون فوتبال و كميته ملي المپيك سنگ ها وا كنده نشده و دعوا بر سر اينكه متولي اين تيم در راه المپيك كدام يك باشند؛ وجود دارد.

* از حبيبي تا غلامحسين پيرواني
آخرين حضور ايران در المپيك مربوط به سال 1980 مي شود. ايران با سرمربيگري حسن حبيبي به المپيك مسكو راه يافت. ما كجاي اين دنيا قرار گرفته ايم؟ 36 سال عدم حضور در بزرگترين آوردگاه ورزشي نشانه چيست؟ به راستي ما لايق حضور در المپيك هستيم يا هميشه مورد ظلم قرار گرفته ايم و با واژه هايي مانند بدشانسي خود را قانع كرده ايم؟

ناصر حجازي، علي پروين، حميد عليدوستي، عبدالرضا برزگري، عبدالرضا خادم پير، مهدي دينورزاده، هدايت شعار غفاري، منصور ابراهيم زاده، حسين فركي، همايون شاهرخي، احمد سنجري و....آخرين نسل از فوتبال ايران بوده اند كه رنگ المپيك را ديده اند.

بعد از آنها مجموعه اي از بهترين نسل هاي اين فوتبال در راه المپيك سوختند و سوختند و هر بار فقط افسوسي باقي مانده و بس و تجربه اي كه هيچگاه به كار گرفته نشده است. علي كفاشيان با آن لبخند هميشگي كه اين روزها كمتر آن را در چهره وي مي بينيم، آخرين بار بعد از حذف تيم اميد عنوان كرد "اين بار نشد؛ دفعه بعد تيم براي المپيك لندن خود را آماده مي كند. "

اما به راستي اكنون كه او رئيس فدراسيون فوتبال است مي تواند تيمي را آماده كند كه به لندن برسد يا بايد از حالا خود را آماده شنيدن اين جمله كه "براي صعود به المپيك 2016 برنامه ريزي مي كنيم " آماده كنيم.

آيا اكنون كه تيم به غلامحسين پيرواني رسيده مي توانيم به صعود اميدوار باشيم؟ يعني او حسن حبيبي ديگري براي تيم اميد مي شود؟

* دلخوشي به صعود با كدام حمايت؟
چطور بايد انتظار داشته باشيم تيم اميد بار تيم ملي را به دوش بكشد در حالي كه مسئولان فدراسيون وقتي براي برگزاري جلسه عقد قرارداد با اين مربيان نمي گذارند؟ مگر مهدي تاج قول نداده بود كه بعد از بازگشت از كره جنوبي تكليف اين مربيان را مشخص مي كند؟ يعني با حذف تلخ از صعود به جام جهاني بايد در اين فوتبال را تخته كرد و بي خيال همه چيز و هر برنامه اي شد؟ چرا كسي نمي گويد مشكل چيست و چرا شان و احترام كادر فني تيم اميدي كه خودشان انتخاب كرده اند حفظ نمي شود؟

غلامحسين پيرواني به دليل رفتار ذاتي و شرم و حيايي كه در ميان اين نسل از مربيان يافت مي شود حاضر نيست در اين باره موضع گيري شديدي كند اما نكته مهم مربوط به كميته ملي المپيك و شخص بهرام افشارزاده است.

دبيركل كميته ملي المپيك از همان روزهايي كه قرار بود سرمربي تيم اميد انتخاب شود به طور ضمني و شفاهي از فضاي انتخاب سرمربي ناراحتي خود از روندي كه فدراسيون در پيش گرفته بود را اعلام كرد. افشارزاده كه تجربه تلخ عدم صعود را چشيده است اين بار اصلا نمي خواهد ناكام باشد.

او اهداف بلندي در سر دارد و به دليل همين هم بود كه در همان روزها روي سرمربي خارجي بزرگ تاكيد داشت و با مصاحبه هايي كه انجام مي داد تصور مي شد سرمربي آينده تيم اميد يك مربي بزرگ خارجي خواهد بود اما زور او بر فدراسيون غالب نشد و اين فدراسيون بود كه تصميم خود را اجرا كرد و افشارزاده نيز به حمايت پرداخت. او منافع ملي را به مبارزه براي رسيدن به عقيده خود ترجيح داد، اما در ادامه مشكلاتي به وجود آمد.

نمونه اين عدم همكاري به قرارداد مربيان بازمي گردد. جايي كه كميته ملي المپيك معتقد است چرا مبلغ در نظر گرفته شده مربيان به خود آنها اطلاع داده نشده و مفاد اين قرارداد مشخص نيست و در جايي ديگر تاج و ساير مسئولان فدراسيون از عدم هرگونه مشكلي براي عقد قرارداد صحبت مي كنند.

اگر به واقع مشكلي نيست پس مذاكره اميرحسين پيرواني با تيم مقاومت براي سرمربيگري نشانه چيست؟ زمزمه هاي اينكه كميته ملي المپيك دنبال انتخاب سرمربي جديد براي تيم اميد است از كجا نشات مي گيرد؟ آيا بايد ناكام شويم تا به فكر چاره باشيم؟ اجبار به انجام بازي هاي دوستانه برابر تيم ملي بزرگسالان و تيم ملي اندونزي و انتقاد افشارزاده از نحوه بازي تيم اميد و موضع گيري غلامحسين پيرواني را چگونه بايد نشانه هاي اميدواركننده اي بدانيم؟

به راستي قرار است با اين برنامه ريزي به المپيك راه پيدا كنيم؟ 36 سال زمان كمي براي پيشرفت نيست. ما نشان داده ايم كه نه تنها نبايد دنبال پيشرفت باشيم و به اميد راهيابي به المپيك رويا پروري كنيم بلكه بايد بگوييم چه كسي است ما را در ارائه برنامه ريزي درست ياري كند؟

اينكه تيم اميد فعاليتش را زود شروع كرده جاي اميدواري است اما آيا مي توان به اين دلخوش بود؟ آيا فدراسيون فوتبال و كميته ملي المپيك در ميان اين همه هياهو نبايد به فكر تيم اميد باشند تا فوتبال ايران پس از ناكامي در راهيابي به جام جهاني 2010 ناكامي ديگري به خود نبيند؟

مثل اينكه عادت كرده ايم همه چيز را تا دقيقه 90 مسكوت نگه داريم و كارمان به اما و اگر بكشد و پس از آن بگوييم "حيف شد ". با اين شرايط ظاهرا تيم اميد در راه تيم بزرگسالان گام برمي‌دارد مگر اينكه شرايط تغيير كند.