خطا در زمان و هدف‌گيري موشک جديد اسرائيل

علي منتظري

کد خبر: ۵۲۱۱

تاریخ: ۳۰ دی ۱۳۸۶ - ۰۹:۱۰

پيام تجربه موشکي جديد اسرائيل «اريحا 3» بر پايه آنچه اسرائيلي‌ها گفته‌ا‌ند، متوجه ايران بوده است؛ اين موشک بنا به اظهارات اسرائيلي‌ها، قادر به پشت سر گذرادن مسافت 4500 کيلومتر است و مي‌تواند هر نقطه‌اي را در ايران هدف قرار دهد.

حال اگر اين اظهارات درست باشد، اسرائيلي‌ها چند اشتباه اساسي در ارايه پيام تهديدآميز به ايران در حاشيه اين تجربه موشکي دارند:

1ـ استراتژي دفاعي ايران در برابر هر گونه حمله احتمالي اسرائيل يا آمريکا به ايران بر اين اساس استوار شده است که اين دو قادر به حمله موشکي و هوايي به اهدافي در کشورمان هستند. ايران هيچ‌گاه منکر نشده است که آنها قادر به هدفگيري موشکي يا هوايي به داخل کشور هستند.

2ـ فرض اساسي در استراتژي ايران اين بوده که اگر اسرائيل موشک‌هاي دوربرد براي هدفگيري ايران نداشته باشد، آمريکا در سريعترين زمان ممکن، آن را به موشک‌هاي استراتژيک دوربرد، مسلح خواهد کرد.

3ـ پايانه‌هاي موشکي استراتژيک بر پايه گستردگي جغرافيايي يک کشور تنظيم و تقسيم مي‌شود؛ بنابراين، اسرائيل به صورت اتوماتيک‌وار با محدوديت شديد روبه‌روست. مساحت ايران 1648195 کيلومتر است، اما مساحت رژيم اشغالگر قدس 26323 کيلومتر است که اگر نوار غزه و کرانه غربي را از آن کم کنيم، به 20150 كاهش پيدا مي‌کند. معناي آن اين است که اگر اسرائيل بتواند صد موشک در يک روز به سوي ايران پرتاب کند و صد شهر را هدف قرار دهد، ايران مي‌تواند هزار موشک و با آن، تقريبا نيمي از اسرائيل را در هم بکوبد. از همين رو، موازنه موشکي دو طرف، در پايان به نفع ايران خواهد بود.

4ـ اگر قرارداد «‌دفاعي استراتژيک مشترک ايران و سوريه‌» در صورت حمله به ايران عملياتي شود، آنگاه ايران نيازي به پرتاب موشک‌هاي دوربرد از خاکش ندارد و با برد حداکثر 500 کيلومتر و قابليت انفجاري بسيار بالاتري، اسرائيل آماج حملات موشکي قرار مي‌گيرد. اين در حالي است که اگر حملات متقابل مقاومت اسلامي از لبنان را در نظر نگيريم، ايران و سوريه به خوبي مي‌دانند که حمله به ايران حمله به سوريه و حمله به سوريه، حمله به ايران را در پي دارد و در هر دو حالت، هدف سوم و يا همزمان مقاومت اسلامي در لبنان و فلسطين است. اگر ايران، تدابير دفاعي مشترک را از پيش تدارک ديده باشد و با همکاري سوريه، سيستم دفاع موشکي را تجهيز كرده باشد، بدون شک، اسرائيل در صورت حمله به ايران، پاسخ‌هاي کوبنده‌اي دريافت خواهد كرد.

5ـ سايت‌هاي موشکي ايران بنا بر «‌نظام جنگ‌هاي نامنظم‌» تدارک ديده شده است. از اين رو، نه اسرائيل و نه آمريکا، در يک حمله غافلگيرانه، نمي‌توانند آن را از کار بيندازند، براي همين، نظام دفاع استراتژيک موشکي ايران از قدرت بهينه درازمدتي برخوردار است، به ويژه آن که کشورمان مي‌تواند براي هدفگيري اسرائيل، دست‌كم از چهارصد هزار کيلومتر مربع فضاي مفيد در داخل کشور استفاده کند که از مشخصه کوهستاني و ناهموار برخوردار است.

6ـ ايران در يک دهه اخير، روي برد موشکي تا سه هزار کيلومتر با دقت و وسواس بسياري کار کرده است تا از «‌قدرت پيشگيرانه و دفاعي‌» در برابر هر حمله احتمالي اسرائيل برخوردار باشد. اسرائيلي‌ها مي‌دانند که با برد 2500 کيلومتر نيز از ايران تحت آتش قرار دارند و هر چه از برد موشک‌ها کاسته شده، بر قدرت انفجاري آنها افزوده شده است. از همين رو، موشک‌هاي ايراني از قدرت انفجاري بسيار بالايي برخوردارند.

بر اين اساس، به صراحت مي‌توان گفت که تجربه موشکي اخير اسرائيل که در تاريخ 27 دي‌ماه صورت گرفت، هيچ تغييري در«‌موازنه دفاع موشکي ايران‌» ايجاد نمي‌کند و هيچ يک از نظام‌هاي دفاعي او را بر هم نمي‌زند و تنها پيش‌داوري‌هاي ايران را که در بند يک آن را برشمرديم، تأييد مي‌کند. از اين رو، اين آزمايش موشکي، در عرصه احتمال رويارويي اسرائيل با ايران، هيچ پيش فرض و نتايج جديدي را پديد نمي‌آورد و بعيد است که اين امور از نگاه کارشناسان نظامي اسرائيلي مخفي مانده باشد. به همين دليل است که گمانه اصلي براي اين آزمايش موشکي، بيشتر متوجه ابعاد رواني آن در داخل اسرائيل است، نه فشار رواني بر ايران.