ایمان مبعلی؛ جواهری که قدر نمی بیند

کد خبر: ۵۱۹۹۰۴

تاریخ: ۰۴ مرداد ۱۳۹۴ - ۱۸:۵۸

پسرِ تمام نشدنی ایذه، در 33 سالگی هنوز در میانه میدان آقایی می‌کند.

آی اسپورت- شادی‌های گل متنوع آندو و ژست وفاداری حدادی‌فر، آن ها را به مردان تقدیرشده در مراسم بهترین های لیگ چهاردهم تبدیل می کند و باز هم همه به سادگی از یاد می برند که آقای پاسِ گل لیگ، از آن ها بوده برای بردن جایزه بهترین هافبک و بهترین بازیکن لیگ چهاردهم، چقدر شایسته تر از آن ها بوده است. ایمان درست بر عکس همه هم نسلان‌اش که در فوتبال امارات در تله اضافه وزن و تنبلی و پول گیر کردند، هنوز هم یکی از بهترین مهره های فوتبال ایران به شمار می رود.

پسرِ تمام نشدنی ایذه، در 33 سالگی هنوز در میانه میدان آقایی می کند. آقای مهندس با پرنسیب پاس ها و پرستیژ سانترها، بازیکنان الشباب را به خانه می فرستد و با آن کرنر تماشایی دقایق پایانی، مهره جوان تیمش را به اولین گل آسیایی می رساند. او هنوز همان ایمانی است که می شناختیم. همان هافبکی که در نبرد سال 2003 با اردن، برای قفل مسابقه کلید شد و 9 سال بعد، دروازه عراق در جام ملت های آسیا را با یک ایستگاهی از راه دور باز کرد.

دیوید بکامِ وطنی، جواهر قدرنادیده فوتبال ایران است. پسرِ غایب مراسم های بهترین ها که انگار بازیکنِ محبوبِ قدرت نیست. انگار خلق شده تا روی پای قلدرها تکل بزند و تاوان‌اش را هم بدهد. گاهی با خط خوردن از لیستِ تیم ملی و گاهی با غیبت در مراسم توخالیِ بهترین های لیگ.