ستاره داريم، تاكتيك نداريم؛

تيم يك نفره

کد خبر: ۵۱۸۳۶

تاریخ: ۲۴ خرداد ۱۳۸۸ - ۱۲:۳۷

در فوتبال ما تبديل به يك عادت شده كه هميشه به ستاره‌هاي خود بنازيم. مقابل امارات هم منتظر يك جرقه بوديم تا با استناد به آن بتوانيم پيروز ميدان شويم. ما تاكتيك‌ تيمي نداريم و اين مساله‌ هم به امروز و ديروز مربوط نمي‌‌شود.

به نوشته ایران ورزشی؛ سال‌هاست كه متكي به ستاره‌هاي خود هستيم. چه زماني كه علي دايي، كريم باقري و خداداد حضور داشتند و چه حالا كه علي كريمي و مهدوي‌كيا را داريم. چرخ روزگار با سرعت ديروز را تبديل به امروز كرده اما اين روش اشتباه در فوتبال ما همچنان ادامه دارد.

اين را تا به حال تصور كرده‌ايم كه اگر روزي عاري از ستاره‌هاي خود شويم چه اتفاق دردناكي براي‌مان پيش مي‌آيد؟ اين ستاره‌ها تا به كي در فوتبال ما ساخته مي‌شوند و آيا نبايد روزي را در ذهن خود تجسم كنيم كه علي كريمي يا... را نداشته باشيم؟ خيلي سخت است اما كليد استارت را بايد در جايي فشار دهيم تا از اين وضعيت اسفبار خارج شويم.

در مقدماتي جام جهاني 7 گل زده‌ايم اما ردپايي از تاكتيك تيمي و هماهنگي بين بازيكنان در اين گل‌هاي به ثمر رسيده به چشم نمي‌خورد. اگر ستاره‌هايي مثل نكونام، باقري و كريمي نبودند الان چند امتيازي بوديم؟ 12 سال پيش با اتكا به نبوغ ستاره‌هاي خود مقابل يك استرالياي سراپا تاكتيكي به تساوي رسيديم تا حضور در جام جهاني را تجربه كنيم. آيا از آن زمان تا به حال دنبال كاهش محوريت ستاره‌ها در تيم ملي بوده‌ايم؟

خداداد كه خود زماني يكي از ستاره‌هاي محبوب تيم ملي بود با نگراني خاصي مي‌گويد: «امان از روزي كه نابغه‌هايي مثل كريمي و نكونام را نداشته باشيم. به خوبي از سرنوشت متكي بودن به ستاره‌ها با خبرم و مي‌دانم كه اگر روزي آنها نباشند بدجوري به بن‌بست تاكتيكي مي‌خوريم. اين را مطمئن باشيد.»

خداداد درست مي‌گويد تمام حرف‌هاي او را قبول داريم به راستي اگر تيم ملي مقابل امارات استعداد غريزي كريمي را همراه خود نداشت الان چه بلايي سرمان آمده بود؟ آيا مي‌توانستيم همچنان به صعود اميدوار باشيم؟ اتكا به ستاره‌ها چالشي قديمي براي ما به شمار مي‌رود اما آيا مي‌توانيم آن را از بدنه تيم ملي دور كنيم؟ استفاده از نابغه‌ها يك ريسك بزرگ محسوب مي‌شود جايي كه اگر ستاره‌ ما آماده باشد يك روز رويايي براي تيم ملي رقم مي‌خورد و برعكس... مثال بارز آن هم علي كريمي.

شايد در طول 90 دقيقه يك حركت مفيد انجام دهد اما بايد هميشه انتظار او و حركات انفجاري‌اش را بكشيم.حالا يك پارادوكس به وجود مي‌آيد. آيا بايد 90 دقيقه منتظر يك جرقه باشيم يا ستاره خود را زودتر از حد تصور تعويض كنيم؟ پاسخي براي هيچ‌كدام از اين سوال‌ها در برهه حساس فعلي وجود ندارد. شايد سال‌ها بعد و زماني كه از اتكا به ستاره‌ها خارج شديم بتوان جواب اين سوال را با قاطعيت داد اما حالا...