احساس مردم آمریکا به توافق هسته‌ای با ایران

«وقتی در مورد توافق از او پرسیدم پاسخ داد: این موضوع مربوط به نفت است یا مربوط به صدام حسین؟»

کد خبر: ۵۱۷۹۴۴

تاریخ: ۲۷ تير ۱۳۹۴ - ۱۴:۰۵

پایگاه آمریکایی پولیتیکو (Politico)، در گزارشی تحت عنوان "ایران؟ همان کشوری است که به آن حمله کردیم؟" به بررسی توافق هسته ای از نگاه مردم آمریکا پرداخته و ضمن بیان اینکه مردم آمریکا به خاطر توافق هسته ای از مسئولین تشکر نمی کنند، از آماری سخن به میان می آورد که نشان می دهد مردم آمریکا حتی جای کشور ایران را بر روی نقشه نمی دانند‍!

به گزارش جام نیوز، در ابتدای این گزارش آمده است: «توافق هسته ای را که فراموش کن! ... خواسته شخصی من این بود که یک آمریکایی پیدا شود که بتواند ایران را روی نقشه نشان دهد!»

پولیتیکو نوشت: «سوزان رایس، مشاور امنیت ملی در هفته جاری پس از آنکه "جان کری" وزیر امور خارجه [آمریکا] و ارنست مونیز، وزیر انرژی [آمریکا] توافق هسته ای با ایران را که تاریخی ترین توافق بین المللی دوره ریاست جمهوری اوباما است، اعلام کردند، در توییتر خود نوشت: "ملت ما سپاسگزار هستند."»

این نشریه آمریکایی با ابراز تعجب از پیام سوزان رایس که تشکر و سپاسگزاری مردم آمریکا از تلاش های دولت، برای دستیابی به توافق را اظهار داشته بود، نوشت: «سپاسگزار؟! مردم ما؟!»

مقاله نویس این نشریه در ادامه می نویسد: «سه شنبه شب که جوهر توافقنامه 159 صفحه ای ایران دیگر خشک شده بود، من سه ساعت در میان جمعیت گشتم و با رهگذران، فروشندگان و خریداران، صحبت کردم تا بدانم نظر مردم آمریکا در مورد توافق هسته ای چیست و اصلا به آن اهمیت می دهند یا از آن اطلاع دارند؟

مسئله خیلی بدتر از اینها بود. همانطور که تحقیقاتی در زمینه سواد جغرافیایی مردم آمریکا در سال 2006 نشان می دهد، 75 درصد از آمریکایی های بین 18 تا 24 حتی نمی توانند ایران را روی نقشه نشان دهند چه رسد به اینکه به خاطر یک توافق پیچیده دیپلماتیک که هزاران کیلومتر دورتر به امضا رسیده، سپاسگزار باشند.»

نگارنده در ادامه به چندین مورد از مصاحبه های خود در این زمینه اشاره کرده و از جمله می نویسد: «در روز 14 جولای که از سوی کارشناسان و دیپلمات ها به عنوان روز به پایان رساندن مذاکرات شناخته می شود، از یک آرایشگر 35 ساله پرسیدم که در مورد این توافق تاریخی که صبح به دست آمده چیزی شنیده ای؟ او چشم تیز کرد و گفت چیزی در این رابطه نشنیده است. وقتی پرسیدم "اصلا چنین توافقی ضروری است؟" او کاملا مطمئن نبود و گفت: "آن ها ما را دوست ندارد، درست است؟ این موضوع مربوط به نفت است یا مربوط به صدام حسین؟"

هنگامی که پرسیدم می توانی ایران را در نقشه خاورمیانه ای که اسم کشورها در آن نیست، تشخیص دهی؟ در حالی که میان عربستان و ایران مردد بود، برای کمک به او، عراق را نشان دادم -چرا که آمریکا در سال 2003 به این کشور حمله کرده- تا نقطه یک نقطه مرجع در اختیار او گذاشته باشم. او با مقایسه بین مساحت این سه کشور در نقشه، شک زده شد و گفت: "ما به کوچکترین کشور حمله کردیم؟ لعنت."

در همان نزدیکی معلمی 37 ساله را دیدم که پس از خرید از بازار برای استراحت روی یک صندلی نشسته بود. او نیز چیزی از اخبار مربوط به توافق هسته ای که پس از دو سال مذاکرات به نتیجه رسیده بود، نمی دانست و می گفت: "تابستان امسال خیلی سرم شلوغ بوده است." او نیز مانند نفر قبل با نگاه به نقشه، گیچ و سر در گم شد و گفت: "نه! نمی توانم ایران را پیدا کنم."

پس از آن با مردی 57 ساله که حسابرس شرکت بیمه بود صحبت کردم. او که خود را جمهوری خواه معرفی می کرد نیز مانند دو نفر قبل چیزی از توافق هسته ای نشنیده بود و در این رابطه گفت: "چیزهای بسیار مهم تری هست که ما نگران آن باشیم. سخت است که نگران همه چیز در صحنه جهانی باشیم."

پس از آن، خارج از بازار با مردی 32 ساله برخورد کردم که باقی مانده غذایش در دستش بود. او نیز مانند سه نفر پیش چیزی از این پیروزی بزرگ نشنیده بود و همچنین نمی توانست ایران را روی نقشه نشان دهد. آیا او فکر می کرد که حوادثی که در ایران اتفاق می افتد به زندگی شخصی او در ایالت "ایندیانا" ربطی دارد؟ او با شانه بالا انداختن پاسخ منفی خود به این سئوال را اعلام کرد.

در ادامه این گزارش به تعدادی دیگر از این موارد اشاره شده و در نهایت آمده است: «عامه مردم آمریکا مشغول به کارهای روزمره خود از جمله رفتن به خرید، فیلم دیدن، انجام کار، پیگیری مسابقات ورزشی و ... هستند و به نوعی خوشحال اند که ما دیپلمات هایی داریم که مراقب چیزهای دیگر باشند هر چند در جریان کار دیپلمات ها قرار ندارند.

نگارنده این نوشتار، در پایان مقاله خود با حالتی کنایه آمیز می نویسد: «باید برای آمریکا امیدوار بود»!