پیامدهای ورزشی توافق هسته‌ای

کد خبر: ۵۱۷۲۵۷

تاریخ: ۲۴ تير ۱۳۹۴ - ۰۱:۰۸

امید می‌رود ظرف چند ماه آینده با اجرایی شدن مفاد متن توافق٬ قطعنامه‌ شورای امنیت علیه کشورمان لغو شود. قطعنامه‌هایی که علاوه بر تحریم برخی از صنایع ایران، نقل‌وانتقال پول را هم برای تجار و صنایع ایرانی با محدودیت‌هایی جدی روبه‌رو کرده بود. اما این توافق هسته‌ای چه تأثیراتی بر ورزش ایران می‌گذارد؟

به گزارش متافوتبال٬‌ ایران و 6 قدرت جهانی سرانجام بعد از ماه‌ها مذاکره در وین اتریش و در یک روز به‌یادماندنی به توافق دست یافتند. حالا امید می‌رود ظرف چند ماه آینده با اجرایی شدن مفاد متن توافق٬ قطعنامه‌ شورای امنیت علیه کشورمان لغو شود. قطعنامه‌هایی که علاوه بر تحریم برخی از صنایع ایران، نقل‌وانتقال پول را هم برای تجار و صنایع ایرانی با محدودیت‌هایی جدی روبه‌رو کرده بود. اما این توافق هسته‌ای چه تأثیراتی بر ورزش ایران می‌گذارد؟

تسهیل ورود مستشاران ورزشی

دولت احمدی‌نژاد گرچه در سال‌های اول حیاتش تصمیمات عجیب‌وغریبی برای ورزش ایران اتخاذ کرد، اما در سال‌های آخر عمر 8 ساله‌اش توانست در اوج تحریم‌ها، پای 2 مربی سرشناس خارجی را به تهران باز کند؛ کارلوس کی‌روش برای فوتبال و خولیو ولاسکو برای والیبال. گرچه این مربیان با تلاش‌های روسای دو فدراسیون فوتبال و والیبال به ایران آمدند اما خبرنگاران این دو حوزه به‌خوبی می‌دانند که اگر حمایت‌ها و کمک‌های مالی وزارت ورزش وقت نبود هیچ‌گاه فرودگاه امام در 15 فروردین سال 90 به‌طور همزمان میزبان ولاسکو و کی‌روش نمی‌شد. بااین‌همه در 10 سال گذشته و همزمان با فشار کشورهای عضو شورای امنیت به ایران، فدراسیون‌های مختلف ورزشی در استخدام مربیان خارجی مشکل داشته‌اند. روسای فدراسیون‌های ورزشی دلیل اصلی این مشکل را تحریم‌های هسته‌ای می‌دانستند. آن‌ها اعتقاد داشتند این تحریم‌ها به 2 روش مانع ورود مستشاران می‌شوند. نخست؛ جو منفی به وجود آمده در رسانه‌های خارجی علیه ایران و ناامن نشان دادن کشورمان. دوم؛ مشکل در واریز حقوق مربیان خارجی به‌حساب‌های ارزی خارج از کشور. حالا به نظر می‌رسد با توافقی که به لطف کوشش‌های جواد ظریف و همراهانش به‌دست‌آمده، این مشکل از سر راه فدراسیون‌های ورزشی برداشته می‌شود. حداقل این «بهانه» از آن‌ها گرفته می‌شود و افکار عمومی و رسانه‌های ورزشی می‌توانند صریح‌تر از گذشته درخواست واردات «دانش مربی‌گری» به ورزش ایران را داشته باشند.

پرشان جیب فدراسیون‌ها

فدراسیون‌های موفق ورزشی در سال‌های گذشته همواره در انتقال جوایز مالی بین‌المللی خود به‌حساب‌های داخلی‌شان مشکل داشتند. آن‌ها از بسته بودن امکان سوییف بین بانکی رنج می‌بردند و برای انتقال پول‌هایشان به ایران باید راه‌های پرپیچ‌وخمی را می‌پیماییدند. این مهم البته در سایه اعتماد فدراسیون‌های جهانی به فدراسیون‌های ایرانی امکان‌پذیر بود. چه اینکه فدراسیون‌های جهانی بر اساس پروتکل‌های داخلی‌شان تنها مجاز به ارسال پول به‌حساب‌های بانکی فدراسیون‌ها هستند و حق دادن دستی پول به فدراسیون‌ها یا صرافی‌های موردتوافق 2طرف را ندارند. بااین‌همه برخی از فدراسیون‌ها همچون فوتبال در سال‌های گذشته هرگز موفق به دریافت کامل طلب‌هایشان از نهادهای بین‌المللی فوتبال مانند فیفا نشده‌اند.

پایان بهانه‌هایی از جنس مقدس

فدراسیون‌ فوتبال در دهه گذشته صدای بلندتری در انتقاد از تحریم‌های بین‌المللی داشته است. کفاشیان و دوستانش نسبتاً تمام مسائل فوتبال ایران را به تحریم‌ها گره‌زده‌اند. آن‌ها عدم برگزاری بازی‌های تدارکاتی درست‌ودرمان بین‌المللی را به جو موجود علیه ایران نسبت داده‌اند. اردو‌های کم و بی‌کیفیت تیم ملی را به نرسیدن پول فیفا و AFC به دلیل تحریم‌های مالی ربط داده بودند و انتقادات گاه‌وبیگاه کی‌روش را هم همین مشکل پرداخت حقوق اعلام کرده بودند. فدراسیون فوتبال البته 1 راه مشخص و خلاف اساسنامه‌اش را هم برای انتقال پول‌هایش از AFC و FIFA انتخاب کرده بود: انتقال طلب‌ها از کنفدراسیون آسیا به سفارت ایران در کوالالامپور و سپس دریافت آن در گونی‌های مخصوص از ساختمان وزارت امور خارجه در تهران. بااین‌همه فدراسیون فوتبال در سا‌ل‌های گذشته برای واریز حق‌وحقوق کی‌روش و البته پرداخت سایر مراودات بین‌المللی‌اش از روش عجیب‌وغریب دیگری استفاده می‌کرده است: انتقال پول‌ها به‌حساب داخلی هوشنگ مقدس و سپس تبدیل آن‌ها به دلار توسط این تاجر ایرانی و انتقال دلارها به‌حساب خارجی آقای مقدس. روشی که بر پایه اعتماد شخص کفاشیان به مقدس جلو رفته بود و در برهه‌ای تبدیل به پاشنه آشیل فدراسیون کفاشیان شد. حالا به نظر می‌رسد با برداشتن تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران، فدراسیون فوتبال و البته دیگر فدراسیون‌ها بهانه‌هایی ازاین‌دست برای واریز پول به‌حساب شخصی افراد نزدیک به خود را نداشته باشند.

لغو تحریم‌ها و پایان تمرین تیراندازان با هوا!

شاید باورتان نشود اما بیشترین تأثیر تحریم‌ها در ورزش را تیراندازان کشورمان لمس کردند. الهام هاشمی، مربی تیم ملی تیراندازی ایران بعد از کسب چند مدال دربازی‌های آسیایی 2014 اینچئون در مصاحبه جالبی پرده از تأثیر تحریم‌های هسته‌ای بر ورزش تیراندازی ایران برداشت: «اگر تحریم فشنگ نبود، مطمئن باشید تعداد مدال‌های کاروان تیراندازی بیشتر از این‌ها بود. کاش تحریم فشنگ نبود تا در خفیف هم صاحب مدال می‌شدیم.» مربی تیم ملی در ادامه، رابطه تحریم‌ها و نتیجه نگرفتن تیراندازان ایرانی را این‌طور توضیح داد: «در رشته تفنگ خفیف سه سال است که به خاطر تحریم‌های غیرمنطقی فرصت مدال‌آوری را ازدست‌داده‌ایم. ملی‌پوشان به خاطر کمبود فشنگ و مهمات فقط به‌صورت خشک و بدون فشنگ تمرین می‌کنند. مگر می‌شود با هوا تمرین کنی و مدال بگیری؟»

ابراهیم رحیمی، عضو تیم ملی تیراندازی ایران دربازی‌های آسیایی هم ظاهران از مشکل نداشتن فشنگ رنج می‌برده است: « متأسفانه به دلیل تحریم‌ها دو سال است که برای تهیه فشنگ مشکل‌داریم. به همین دلیل تمرینات را بدون فشنگ و به‌صورت خالی انجام می‌دهیم. این در صورتی است که حتماً باید با فشنگ تمرین کنیم. چراکه هم باید صدای گلوله با گوشمان آشنا باشد و همچنین شرایطی که در هنگام شلیک گلوله ایجاد می‌شود و لگدی که تفنگ وارد می‌کند برای ورزشکار شناخته‌شده باشد اما متأسفانه به دلیل تحریم‌ها با کمبود فشنگ روبرو هستیم.» حالا به نظر می‌رسد با نهایی شدن توافق هسته‌ای ایران و 1+5 فدراسیون تیراندازی ایران فرصت واردان فشنگ‌های مخصوص رشته خفیف را پیدا می‌کند. اتفاقی که بی‌شک می‌تواند به تعداد مدال‌های کاروان ایران دربازی‌های آسیایی سال 2018 بیفزاید.