زندگينامه محسن رضايي

کد خبر: ۵۱۵۳۷

تاریخ: ۲۱ خرداد ۱۳۸۸ - ۱۷:۲۸

محسن رضايي در شهريور 1333 و در هنگام کوچ پائيز عشاير بختياري در خانواده اي مذهبي و دوستدار اهل بيت (ع) به دنيا آمد.

به گزارش ايرنا، زندگينامه رضايي به نقل از وب سايت شخصي وي بشرح زير است:

دوران کودکي و نوجواني را در شهر نفتخيز مسجدسليمان گذراند. به کمک چند تن از همسالانش، انجمن مذهبي «دين و دانش» را در مسجد جامع چشمه علي بنيان نهاد.

پس از به پايان رساندن تحصيلات ابتدايي و بخشي از تحصيلات متوسطه در دبيرستان سيناي مسجدسليمان،با رتبه نهم در آزمون ورودي هنرستان صنعتي شرکت ملي نفت ايران در اهواز پذيرفته شد و در سال 1348 به اين شهر هجرت نمود و در محله خزعيله يا سچّه ساکن شد.

مبارزه سياسي فرهنگي با رژيم شاه را از ترم دوم هنرستان صنعتي آغاز نمود و به زودي در حالي که خود را براي شرکت در کنکور دانشگاه ها آماده مي کرد، در رابطه با اين فعاليت هاي سياسي توسط ساواک اهواز بازداشت شد و مورد شکنجه و بازجويي قرار گرفت.

در سال 1352 و در 17 سالگي، پس از تحمل پنج ماه زندان انفرادي و يک ماه حبس در بند عمومي زندان آخراسفالت اهواز ، دور جديدي از فعاليت هاي سياسي خود را آغاز نمود؛ و توانست همزمان با تکميل تحصيلات خود در هنرستان صنعتي شرکت ملي نفت ايران، اقدام به گسترش تشکيلات اوليه نمايد.

اين حرکت روبه رشد پس از برقراري ارتباط با مبارزان شهرهاي خرمشهر، دزفول و تهران، منجر به تشکيل يک گروه منسجم با مشي پارتيزاني و چريکي شد که به زودي و با الهام از آيات 172 و 173 سوره مبارک? صافّات (انّهم هم المنصورون و انّ جندنا لهم الغالبون)، جمعيت منصورون ناميده شد.

در سال 1353 پس از قبولي در رشته مهندسي مکانيک دانشگاه علم و صنعت به تهران آمد و در محله نارمک ساکن شد.
در همين سال ازدواج کرد و در کنار مبارزه و تحصيل دانش ، در بخش مهندسي «طراحي پايه» کارخانجات ارج و ايران تاير، مشغول به کار شد.

با شدت گرفتن فشار پليس سياسي شاه (ساواک) بر گروه هاي چريکي، ناچار شد دانشگاه و کار صنعتي را رها کند.
زندگي مخفي را در پيش گرفت و در فاصله سال هاي 1353 تا 1357 به کادرسازي و گسترش تشکيلات جمعيت منصورون همت گمارد تا شاخه هاي تشکيلات در 7 استان و 17 شهرستان مهم کشور راه اندازي شد.

در آستانه پيروزي انقلاب و ورود امام خميني (ره) به ميهن، جمعيت منصورون به عنوان بزرگ ترين گروه چريگي طرفدار حضرت امام (ره) و روحانيت (به همراه گروه توحيدي صف و گروه موحدين) وظيفه حفاظت از حضرت امام (ره) را برعهده گرفت.

در سال 1358 که به پيشنهاد استاد شهيد مرتضي مطهري، 7 گروه مسلح مسلمان با يکديگر ادغام شدند تا بازوي مسلحي براي حفاظت از انقلاب نوپاي اسلامي باشند، او از سوي گروه منصورون به عضويت شوراي مرکزي «سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي» در آمد.

عضويت او در اين سازمان بيش از 3 ماه به طول نيانجاميد و در خرداد 1358 با حمايت حضرت امام (ره) واحد اطلاعات و بررسي هاي سياسي را در سپاه پاسداران انقلاب اسلامي بنيان نهاد و به عضويت شوراي فرماندهي سپاه درآمد.

در شهريور 1360 از سوي حضرت امام خميني(ره) به فرماندهي کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامي به عنوان پنجمين فرمانده کل سپاه منصوب شد و در دوران پرافتخار هشت سال دفاع مقدس، فرماندهي سپاه اسلام را برعهده داشت.
در دوره تصدي فرماندهي کل سپاه پاسداران، سازمان رزم سپاه را طرح ريزي کرد و به فرمان حضرت امام (ره)، سپاه را به 3 نيروي زميني، دريايي و هوايي مجهز کرد و توانست سپاه را در قالب 5 نيرو سازماندهي کند.

در اين دوره همچنين اقدام به تأسيس 2 دانشگاه امام حسين (ع) و بقيه الله (عج) نمود و به منظور بهره گيري از ظرفيت يگان هاي مهندسي سپاه براي کمک به دولت در اجراي طرح هاي عظيم سازندگي کشور، خود شخصاً فرماندهي قرارگاه سازندگي خاتم الانبياء را برعهده گرفت.

وي که تحصيلات دانشگاهي خود را در سال 1353 رها کرده بود، پس از برقراري صلح ، ضمن تغيير رشته از مهندسي مکانيک به اقتصاد، مقطع کارشناسي را در دانشگاه تهران گذراند.

تحقيق جامع او در مقطع کارشناسي در سال 1371 و در قالب يک کتاب به چاپ رسيده است. در مقطع کارشناسي ارشد اقتصاد، مطالعات خود را بر روي سياست هاي پولي و بانکي متمرکز کرد و موضوع رسال? علمي خود را در اين باره برگزيد.
در شهريور 1376 پس از قبول استعفاي وي توسط رهبر انقلاب، از سوي ايشان به عنوان «دبير مجمع تشخيص مصلحت نظام» منصوب شد و مطالعات اوليه براي تنظيم سند چشم انداز 20 سال? ايران را آغاز نمود.

وي با تکميل تحصيلات خود در مقطع دکتري اقتصاد دانشگاه تهران، عهده دار مسئوليت ادار? کميسيون اقتصاد کلان مجمع تشخيص مصلحت نظام شد.

رساله دکتري وي که در سال 1379 نگاشته و در قالب يک کتاب منتشر شده است. وي همچنين با پذيرفتن مسئوليت کميسيون هاي تخصصي سند چشم انداز 20 ساله، سياست هاي کلي نظام در جذب سرمايه گذاري خارجي و سياست هاي کلي اصل 44 قانون اساسي، کوشيده است تا از تجارب و ديدگاه هاي مديريتي و اقتصادي خود براي سياست گذاري بلند مدت کشور در حوزه هاي مختلف استفاده کند تا ايران اسلامي به جايگاهي مناسب براي زندگي شايسته ايرانيان برسد.