زندگينامه مهدي کروبي

کد خبر: ۵۱۵۳۶

تاریخ: ۲۱ خرداد ۱۳۸۸ - ۱۷:۲۸

مهدي کروبي، درشهرستان اليگودرز استان لرستان به دنيا آمدم . پدرم مرحوم حاج شيخ احمد ازروحانيون سرشناس لرستان بود.

به گزارش ايرنا، مشروح زندگينامه کروبي به نقل از سايت شخصي وي بشرح زير است:

پدر وي شاگرد مرحوم آيت اله سيد ابوالحسن اصفهاني مبارزي شجاع،عابدي کم نظير و همواره بدنبال انجام امور مردم بود که انصافاً خدمات بسياري هم در آن ديار انجام داد.

جايگاه خاص او درميان مردم استان بيش از آن که به خاطر عرفان و به خاطر روحاني بودن و يا مبارزاتش باشد، به واسط کارهاي خير و مردمي بودنش بود. مرحومه خديجه کروبي نيز اهل همان منطقه بود.

کروبي خود مي گويد: بزرگ شدنم در خانواده مذهبي با تعليم آموزه هاي ديني از سوي پدرم همراه شد که با توجه به شرايط سني ام، گاه سختگيرانه به نظر مي آمد.

دروس مقدماتي حوزوي را نزد پدرم آموختم و در 16 سالگي به قم رفتم و تا سالي که به تهران آمدم تا سطح کفايه و خارج فقه و اصول را از اساتيد بزرگواري نظير مرحوم امام خميني، مرحوم آيت اله نجفي مرعشي، مرحوم آيت اله سلطاني، آيت الله منتظري مرحوم آيت اله فاضل لنکراني، مرحوم آيت اله مشکيني بهره مند شدم.

در تهران نيز مدتي در درس ميرزا باقر آشتياني شرکت کردم. من طلبه درس خواني بودم و اجازه اجتهاد از سوي 8 استاد برجسته حوزه از جمله آيات عظام سلطاني طباطبايي، فاضل لنکراني، يوسف صانعي، و نوري همداني به من داده شد.
در کنار دروس حوزوي در اواسط دهه چهل وارد دانشکده الهيات دانشگاه تهران شدم که به دليل دستگيري هاي مکرر و نيز زندگي مخفي و بعد مشکل سربازي، فارغ التحصيلي ام در رشته فقه و حقوق اسلامي تا سال 1350 به تاخير افتاد .
در سال 1341 با خانم فاطمه کروبي که چهره اي آشنا براي مردم است ازدواج کردم.

ايشان سال ها در مراکز پزشکي و درماني بنياد شهيد فعاليت کرد و يک دوره هم نماينده مردم تهران در مجلس بود.
او تنها خانمي است که در تاريخ انقلاب اسلامي مورد تقدير کتبي و شخصي از سوي امام خميني قرار گرفته است و اين به واسطه ي تلاش شبانه روزي در رسيدگي به امور مجروحان جنگ بود.

نتيجه زندگي مشترک ما 4 پسر به نام هاي محمد حسين، محمد تقي، علي و ياسر است. خبر تولد پسر دومم را در زندان دريافت کردم. او که در جريان دفاع مقدس داوطلبانه عازم جبهه شد و يک پايش را از دست داد، اکنون استاد دانشگاه است.

فرزندانم همه ازدواج کرده اند و 5 نوه دارم که به ترتيب زهرا، الهه، احمد، سارا و محمد نام دارند. در سال 1347 از قم به تهران مهاجرت کرده و در منطقه خراسان و خيابان شهباز سکني گزيدم.

دو سال بعد به توصيه مرحوم آيت الله طالقاني به منطقه اي در شميران، نزديک چيذر، رفتم و امام مسجد صاحب الامر در خيابان حکمت شدم. همزمان تا سالهاي انقلاب در مدارس جهان آرا، پيمان و مهديه تهران و مدتي نيز در حوزه علميه ي چيذر به تدريس مشغول بودم.

البته شرکت در مبازرات سياسي آزاديخواهانه و مبارزه با سرکوب و اختناق حاکم و در نتيجه دستگيري و زندان هاي مکرر مشکلات زيادي براي کار آموزشي من به دنبال داشت.

شايد بد نباشد به اين نکته اشاره کنم که از سال 1342 تا 1357 مجموعاً 9بار دستگير، تبعيد و زنداني شدم که نخستين بازداشت سال 1342 و آخرين آن ماه رمضان 1357 بود.

با افرادي چون مرحوم آيت اله حاج آقا مصطفي خميني، آيت اله منتظري، مرحوم آيت اله طالقاني، انواري، شهيد مهدي عراقي ، هاشمي رفسنجاني، مرحوم رباني شيرازي ، محمد تقي شريعتي (پدر دکتر شريعتي)، شهيد محمد منتظري، تقي درچه اي، دکتر شيباني، علي بابايي و مفيدي (از نهضت آزادي)، عمويي و کي منش (از کمونيست هاي سرشناس)، پرويز حکمت جو و پاک نژاد (از گروه هاي مبارز غير مذهبی) هم بند بودم و شايد همين تجربه سختي هاي زندان و آشنايي با درد و رنج خانواده ها سبب شده که همواره با درک مشکلات زندانيان و خانواده آنان، همه تلاش خود را براي حل مشکلات ايشان بدون توجه به انديشه ونگرش آنان وحتي اختلاف نگرش بکار بندم.

بعد از انقلاب همواره در تلاش بوده ام تا در هر منصبي که مي توانسته ام ، منشاء اثر باشم و اکنون نيز با ايمان کامل به آرمان هايي که چند دهه براي آنها تلاش کرده ام، همچنان به بذل تمام توانايي هايم در خدمت به کشور و مردم ادامه مي دهم.

مناصبي که من متصدي آن بوده ام براي مردم آشکار است و با اعتقاد به اينکه چهار دوره نمايندگي مجلس شوراي اسلامي، 2 دوره رياست آن، يک دوره نايب رئيسي، عضويت در شوراي بازنگري قانون اساسي، تاسيس کميته امداد امام خميني (ره)، سرپرستي بنياد شهيد، نمايندگي امام در امور حج و مناصب سياسي غيرحکومتي نظير عضويت در شوراي مرکزي حزب جمهوري اسلامي، عضويت در شوراي مرکزي جامعه روحانيت مبارز، تاسيس و عهده داري سمت دبير کلي مجمع روحانيون مبارز تا سال 1384 و تاسيس و دبيرکلي حزب اعتماد ملي از سال 1384 تاکنون، ملاک خوبي براي قضاوت مردم در مورد عملکرد اينجانب است و اين قضاوت در چند انتخابات و به ويژه راي اينجانب در انتخابات رياست جمهوري سال 1384 نشان داده شده است.