«ماه عسل» تبلیغات برای قشر مرفه؛

این شما و این «پزر»هایی که به مدد رسانه ملی، مشهور شدند!

هرچه مشاغلی از این دست برای بسیاری‌مان ناشناخته و متعجب کننده است، ‌برای قشری خاص و محدود، بسیار آشنا و منطبق با سبک زندگی‌شان به نظر می‌رسد؛ بنابراین، معرفی یک پزر یا مانکن، به رشد و توسعه کسب و کار ایشان در آن طبقه و حتی توسعه بازار کاریشان منجر شود، اما رهاورد حضور این تیپ میهمانان در رسانه ملی چیست؟

کد خبر: ۵۱۳۴۵۱

تاریخ: ۰۹ تير ۱۳۹۴ - ۲۳:۰۳

«پزر»؛ باور کنید تا یکی دو روز اخیر، خواندن این لغت ‌برای بسیاری ساده نبود، چه برسد به اینکه بخواهیم معنایش کنیم، ولی حالا اوضاع فرق کرده و هم خواندن و معنا کردن پزر ساده‌تر شده و هم اغلبمان با یک پزر مشهور آشنا شده‌ایم!

به گزارش «تابناک»، احسان علیخانی، مجری توانمندی که چندسالی است با برنامه پیش از افطار، ماه‌های رمضان میهمان منازل بسیاری از ایرانیان می‌شود، در «ماه عسل» امسال به گونه‌ای عمل کرده که گویا تمایل ندارد سال دیگر جایی در کنداکتور رسانه ملی داشته باشد، زیرا ماه مبارک به نیمه نرسیده، دست اندرکاران این برنامه ثابت کرده‌اند، دستشان از یافتن سوژه‌های ناب و همخوان با میهمانی خدا، خالی‌تر از همیشه است.

این را می‌شد از اولین قسمت این برنامه دریافت که میهمانانش قرار بود رنگ و بوی‌ لیلی و مجنون‌ داشته باشند ولی اینقدر دم دستی و بدرنگ بودند که هم خودشان دستمایه جوک شدند و هم برنامه ماه عسل را با تنزل اعتبار مواجه کردند. اتفاقی که شاید می‌شد یک خطای غیر عمد خواندش ولی حالا ثابت شده که بیش از یک خطاست، زیرا کار به تبلیغات مانکن‌های عجیب و غریب و معرفی پدیده ای خاص به نام پزر در سطح ملی رسیده است!

ظاهرا سازندگان ماه عسل که همواره با این انتقاد مواجه بودند که ساعات نزدیک به افطار را با روایاتی به غایت تلخ به کام روزه‌داران تلخ می‌کنند، مسیر اصلاح روند خود را اشتباه تشخیص داده‌اند؛ اشتباهی که با دست به دست شدن تصاویر مرتبط با شغل یکی از میهمانان اخیر برنامه در شبکه‌های اجتماعی، مورد ریشخند واقع شده و نشان می‌دهد که مناسبتی خواندن برنامه ای چون ماه عسل، دیگر معنایی ندارد.

کافی است به این نکته توجه کنیم که ساعاتی مانده به افطار، در حالی که بسیاری با انرژی تحلیل رفته بر اثر روزه‌داری و فعالیت روزانه پای گیرنده‌های تلویزیونی خود نشسته بودند تا برنامه‌ای پرسابقه را تماشا کرده و راهشان تا اذان مغرب را کوتاه و مفید کنند، آقایانی را می‌بینند که مانکن هستند و ساعتی 200 هزارتومان درآمد دارند و مجری برنامه از سخت بودن کارشان سخن می‌گوید!

البته ماجرا به اینجا ختم نمی‌شود، زیرا در ادامه با مانکن دیگری مواجه می‌شویم که چند صد هزار تومان به ازای چند ساعت همراهی با دامادها دریافت می‌کند و اصطلاحا "ساقدوش" است تا این سؤال پیش آید که آیا از این شغل‌ها عجیب تر و سخت تر وجود نداشت؟ آیا نمی‌شد کارگری که در اعماق معدن کار می‌کند یا جوشکاری را که در این روزهای آتشین تابستانی انجام وظیفه می‌کند، میهمان ماه عسل کرد و از ایشان درباره سختی‌های کارشان پرسید؟

شاید این اشکال بنیادین برنامه علیخانی است که مانع از انتخاب‌هایی از این دست می‌شود و به «استثنا» بودن اولویتی تا این اندازه بالا می‌دهد که پیش از افطار مردم را با مانکن‌هایی پر کند که شهرت نقش بسزایی در درآمدشان دارد و چه بسا بسیاری شان حاضرند مبالغ گزافی برای رسیدن به آن بپردازند.

ماجرا زمانی عجیب تر می‌شود که ویژه برنامه ماه رمضانی رسانه ملی در ادامه معرفی مانکن‌ها، به معرفی خانم مانکنی می‌رسد که کارش تخصصی تر از بقیه مانکن‌هاست و آن گونه که مجری می‌گوید، «پزر» است؛ یعنی به عروس و داماد‌ها یاد می‌دهد که چگونه مقابل دوربین ژست بگیرند تا عکس‌های عروسی و فیلمشان، شبیه فیلم‌های سینمایی شود و از دید علیخانی و همکارانش، کارش عجیب و سخت دسته بندی شده است!

ناگفته پیداست که هرچه مشاغلی از این دست برای بسیاری مان ناشناخته و متعجب کننده است، ‌برای قشری خاص و محدود، بسیار آشنا و منطبق با سبک زندگی شان به نظر می‌رسد و بر این اساس، معرفی یک پزر یا مانکن، به رشد و توسعه کسب و کار ایشان در آن طبقه و حتی توسعه بازار کاریشان منجر شود اما رهاورد حضور این تیپ میهمانان در رسانه ملی، آن هم در زمان پر مخاطبی چون ساعت پیش از اذان مغرب در ماه رمضان چه بوده؟

آیا اگر قرار بود رسانه ملی را از موهبت‌های این کسب و کارهای پول ساز بهره‌مند کرده و به همه نکات مهم، زنهار‌ها و هشدارها، باید و نبایدها پشت کنیم، نمی‌شد زمان دیگری را به این کار اختصاص داده و تبلیغ پدیده‌های نوینی چون پزرها را در برنامه ای که عنوان ماه خدا را یدک می‌کشد، انجام ندهیم؟!