انتقادها به ساخت حرم حضرت امام (ره) از سر دلسوزی نیست!

آنچه در این میان، برخوردهای صورت گرفته با مسأله ساخت و ساز حرم امام را سیاسی جلوه می دهد، دو رویکرد متناقض درباره دو بنای ملی و مذهبی توسط برخی افراد و گروه های سیاسی است؛ یکی از این پروژه ها که از قضا کار ویژه شبیه حرم امام (ره) دارد و بیش از چند دهه است که همچنان ناتمام مانده، مصلی امام خمینی است.اما منتقدان گویی چشمان خود را بر روی آن به صورت کامل بسته اند.

کد خبر: ۵۰۷۸۰۲

تاریخ: ۲۰ خرداد ۱۳۹۴ - ۲۰:۱۸

ساخت و ساز در حرم مطهر امام خمینی (ره) در هفته های اخیر مباحث فراوانی ایجاد کرد. برخی می گویند، ساده زیستی بنیانگذار انقلاب با این تجملات همخوانی ندارد و برخی معتقدند بنایی برای ماندگاری در تاریخ ساخته اند.

به گزارش «تابناک»، به هر حال در روزهای گذشته رسانه های عمدتا منتسب به اصولگرایان انتقاداتی زیادی به این مسأله در رسانه های خود ابراز کردند و از آن سو هم برخی از رسانه های طیف ها میانه رو اصولگرایان و برخی اصلاح طلبان، چنین بنایی را برای آرامگاه حضرت امام که سالانه میزبان میلیون ها زائر از داخل و خارج کشور است، ضروری قلمداد کردند.

اینکه ساده زیستی امام و مخالفت وی با خوی کاخ نشینی چه میزان باید در ساخت و ساز حرم وی تأثیرگذار باشد، می تواند موجبات بحث های مفصلی را فراهم گرداند. مطمئنا کسانی با استعانت به سیره و روش زنندگی امام خمینی(ره) هر گونه تجمل گرایی را مخالف سیره و روش آن امام همام تلقی خواهند کرد. از سوی دیگر، افرادی نیز در توجیه اقدام خودشان آن را منافی سیره امام قلمداد نخواهند کرد و از آن دفاع می کنند.

صرف نظر از اینکه نگاه و مشی امام در ساختن چنین بنایی چیست، نکته ای که مهم به نظر می رسد این است که بالاخره مرقد حضرت امام امروز به میعادگاه بسیاری از عاشقان آن امام تبدیل شده و امروز قبله حاجت بسیاری از عاشقان است؛ بنابراین، زیبایی این مکان بالذات نمی تواند دست مایه انتقاد قرار گیرد.

چه بسا اگر متولیان امر، برای ساخت و نوسازی حرم حضرت امام، فراخوان مردمی اعلام می کردند، مبالغی بسیار بیشتر از هزینه ای که اکنون برای آن حرم مطهر انجام شده است، خود مردم ایران تأمین می کردند. در واقع خیل عاشقان امام با پرداخت بخش هایی از هزینه های ساخت و ساز جنبه مردمی به این اقدام ملی می دادند.

آنچه در این میان، برخوردهای صورت گرفته با مسأله ساخت و ساز حرم امام را سیاسی جلوه می دهد، دو رویکرد متناقض درباره دو بنای ملی و مذهبی توسط برخی از افراد و گروه های سیاسی است، زیرا در این میان کم پروژه های ملی نیست که وضعیت بهتری از پروژه های اینچنینی ندارند؛ اما منتقدان گویی چشمان خود را بر آن کامل بسته اند. یکی از این پروژه ها که از قضا کار ویژه شبیه حرم امام (ره) دارد و بیش از چند دهه است که همچنان ناتمام مانده، مصلی امام خمینی است.

مصلی تهران که محلی برای برگزاری اجتماعات و همچنین برگزاری نماز جماعت است، در سال 1367 به پیشنهاد مقام معظم رهبری و آقای هاشمی رفسنجانی و تأیید امام خمینی ساختش آغاز شد.

رهبر انقلاب و آقای هاشمی در نامه ای در سال 67 خطاب به امام می نویسند: «به دنبال احساس نیاز به ایجاد مصلاى تهران و در پى جستجو و بررسى چند ساله، محلى مناسب در قسمت شمال مرکزى تهران (عباس ‏آباد) که در مالکیت شهردارى است شناسایى شد و طرح مناسب و جامعى پس از مشورت فراوان و به مسابقه گذاشتن میان مهندسان داخلى و خارجى، تهیه شد.از آنجا که مشکلات حقوقى و ثبتى و تشریفات انتقال قانونى به این زودیها قابل حل نیست و مشکلات اقامه نماز جمعه تهران در دانشگاه روز افزون است و به نظر مى‏ رسد که این کار باید به همت و اراده حضرت عالى به سرانجام برسد، لذا استدعا دارد اجازه فرمایید به مقدار یک میلیون متر مربع از اراضى مزبور در حد فاصل خیابان شهید بهشتى به سمت شمال، که قسمت اعظم آن نیز با موافقت شهردارى محصور گردید و در اختیار مصلا است به ساختمان مصلا و تا حد لازم در محور قبله از شمال آن براى سایر مرافق اختصاص یابد و تصدى امور آن با امام جمعه تهران باشد».

حضرت امام خمینی نیز در پاسخ به این درخواست می نویسد: «با حفظ جهات شرعى در مورد زمین مذکور با پیشنهاد حجتى الاسلام، آقایان: خامنه‏ اى و هاشمى، موافقت مى شود. ان شاء اللَّه در کنار ساختن مصلاى تهران، در ساختن‏ بینش کفر ستیزى مسلمانان موفق باشید. ضمناً سادگى مصلا باید یادآور سادگى محل عبادت مسلمانان صدر اسلام باشد. و شدیداً از زرق و برق ساختمان هاى مساجد اسلام امریکایى جلوگیرى شود. خداوند تمامى دست‏ اندرکاران برپا کننده مساجد اللَّه را تأیید فرماید».

موضوع مهمی که در پاسخ نامه امام به ساخت مصلی کمتر مورد توجه قرار گرفته است، اینکه ایشان تأکید می کند در ساخت مصلی باید سادگی را رعایت کرد، زیرا یادآور سادگی محل عبادت مسلمانان باشد نه مساجد اسلام آمریکایی.

حال پس از نزدیک به بیش از 25 سال از این فرمان امام نه تنها این پروژه با دستورالعمل حفظ سادگی ساخته نشده است، بلکه بر اساس همان معماری هم که دستور ساخت آن را داده اند پایان نمی یابد.

حال پرسش این است کسانی که به تجمل گرایی حرم امام انتقاد می کنند، چرا به ساخت مصلی تهران که برخلاف توضیح صریح امام مبنی بر ساده بودن است، انتقاد نمی کنند و از سوی دیگر، هیچ انتقادی نسبت به کندی اجرای این پروژه و پایان یافتن هرچه زودتر آن نمی کنند؟! پروژه ساخت مصلای تهران آنقدر طولانی شده که گاهی در برخی لطیفه ها در بین مردم این گونه می نویسند، ایرانی جایی است که برای خریدن کتاب باید به مصلا بروی (اشاره به برگزاری نمایشگاه کتاب در مصلی ) و برای خواندن نماز باید به دانشگاه بروی (اشاره به برگزاری نماز جمعه در دانشگاه تهران به دلیل آماده نشدن مصلی پس از بیش از بیست سال).

شایسته است پس از این همه مدت که از ساخت مصلای تهران و ضرورت اتمام آن با حفظ دستورالعمل حضرت امام می گذرد، رسانه هایی که به ماجرای حرم امام این همه واکنش نشان دادند، حداقل حساسیتی هم به اتمام پروژه بیست و چند ساله مصلای امام خمینی تهران داشته باشند.