مسافران بدون بار در پاريس

کد خبر: ۵۰۶۸

تاریخ: ۲۶ دی ۱۳۸۶ - ۰۹:۵۰

يكي از بينندگان «تابناك» در مطلبي با انتقاد از عملكرد هواپيمايي ايران‌اير آورده است: بنده دانشجوي شاغل به تحصيل در کشور فرانسه مي‌باشم و مي‌خواهم در مورد يکي ديگر از کم کاري‌هاي آشکار ايران‌اير براي شما بنويسم، البته به صورت خلاصه و کاملا روشن.

روز سه‌شنبه، 18 دي ماه ، پرواز 733 ايران اير پس از يازده ساعت تاخير و بلاتکليفي تهران را به مقصد پاريس ترک کرد. اين در حالي است که کليه مسافران چهار ساعت را درون هواپيما در سرماي شديد، بي آب و هرگونه امکانات گرمايشي ديگر از جمله پتو سپري کردند. تصور چنين شرايطي بخصوص هنگامي که با گريه‌هاي ناشي از سرما و تشنگي اطفال و حتي مادرانشان همراه مي‌شد، وجدان هر انساني را به درد مي‌آورد اما ... گويا در خلال اين چهار ساعت هواپيما مشغول آماده شدن براي پرواز بود، ولي آيا براي چنين منظوري وجود مسافران درون هواپيما لازم بود و اگر بود آيا پيش‌بيني سرما، تشنگي و گرسنگي مسافران کار سختي بود؟

اما اين پايان ماجراهاي عجيب اين پرواز نبود. چرا که مسافرين پس از ترک هواپيما و انتظار براي بارهاي خود متوجه شدند که اين انتظار کاملا بيهوده است. آري، تصميم مسئولان پرواز بر اين بود که مسافران، بدون بار و لوازم خود راهي سفر شوند. هيچ اشتباهي صورت نگرفته بود. بار‌ها اشتباها به مقصد ديگري فرستاده نشده بودند، بلکه ظاهرا به دليل سنگيني هواپيما اين تصميم اتخاذ شده بود!
چشمان بهت‌زده و گاه اشک‌آلود، فريادهاي خشمگين و البته بيهوده مسافران و حتي سکوت معنادار برخي ديگر از آنها درد وجدان را صد چندان مي‌کرد.

بسياري از مسافران از جمله خود من، تمام لوازم بسيار ضروري از جمله کتاب‌ها و جزوات درسي را به آن بارها سپرده بوديم. اين در حالي است که بايد در يك هفته آينده، دو امتحان را پشت سر بگذارم: بدون کتاب‌ها و يادداشت‌هايم... .

مقصد بسياري از مسافران پاريس نبود؛ از شهرهاي مختلف فرانسه گرفته، تا ساير شهرهاي اروپا و حتي آمريکا‌، بليت ادامه مسير همه آنها باطل شده بود و بايد دوباره براي ادامه مسير برنامه ريزي و هزينه کنند. برنامه‌ريزي‌اي مشکل و البته پرهزينه که براي بنده که در همان حوالي زندگي مي‌کنم تنها 120 يورو (160 هزار تومان) هزينه در برداشت. پيش‌بيني هزينه ديگر مسافران را به خوانندگان اين داستان دردناک مي‌سپارم. در مورد خانواده‌هايي که با فرزندان خود بايد شب را در فرودگاه صبح کنند حرفي براي گفتن ندارم...
راستي، اين مشکلات، مصايب و هزينه‌ها را پاسخگويي هست؟
چه کسي مي‌تواند مشکلات و دردهاي ما را درک کند و لحظه‌اي با ما همدردي کند؟