خوب، بد، زشت به‌خاطر يك مشت رأي

اتفاقاتي از قبيل آنچه ديروز در دانشگاه اميركبير افتاد. ديروز خبر اين بود: يكي از نامزدهاي دهمين دوره انتخابات رياست‌جمهوري كه برنامه سخنراني‌اش در دانشگاه امير كبير موفق به كسب مجوز نشده بود، با گشايش درهاي اين دانشگاه از سوي دانشجويان حامي، وارد محل سخنراني شد.

کد خبر: ۵۰۱۳۹

تاریخ: ۱۰ خرداد ۱۳۸۸ - ۱۴:۰۱

معاون سياسي- قضايي سازمان بازرسي كل كشور با تاكيد بر اهميت انتخابات دهم يكي از مباحث مهم انتخابات را تامين امنيت برگزاري انتخابات برشمرد.

مهدي اميري كه در گردهمايي مديران سازمان بازرسي كل كشور- به‌منظور نظارت بر كيفيت و حسن جريان امور دهمين دوره انتخابات رياست‌جمهوري- سخن مي‌گفت، ادامه داد:مستحضريد كه خط و نشان‌هايي در اين زمينه كشيده شده است تا شيطنت‌هايي به‌صورت سخت افزاري و نرم افزاري در آستانه انتخابات صورت بگيرد.

وي تاكيد كرد: البته دستگاه‌هاي اطلاعاتي اشراف كاملي به اينگونه مسائل دارند اما سازمان بازرسي بر حسب وظيفه قانوني خود در انتخابات اينگونه مسائل را پيگيري خواهد كرد.

همزمان مديركل روابط عمومي دانشگاه اميركبير اعلام كرد كه اين سخنراني و تجمع از نظر دانشگاه كاملا غيرقانوني است.

مسئولان دانشگاه پيش از آن نيز گفته بودند كه براساس تصميم هيأت نظارت بر تشكل‌هاي اسلامي دانشگاه، با سخنراني نامزد مذكور در دانشگاه اميركبير، در روز چهارشنبه 13 خرداد موافقت شده است.

اما رسانه‌هاي بيگانه و همچنين رسانه‌هاي وابسته، اتفاقات ديروز را به تشنج و حتي زد و خورد(!) در دانشگاه اميركبير تعبير كردند.

اتفاق ديگر اما بين تماشاگران 2 مسابقه اخير فوتبال افتاد. الفاظي كه هواداران نامزدها در دقايق پاياني -و شايد در اثر فشار رواني باخت در مسابقه- از روي سكو به هم و به نامزد رقيب اعطا مي‌كردند، هرگز يكجا از اين عده شنيده نشده بود.

اين فشار را اما نبايد مختص تماشاگران استاديوم دانست،بلكه ريشه‌هاي آن را در روزهاي انتخاباتي بهار 88 و در رفتار و گفتار – به‌اصطلاح- نخبگان فرهنگي ومطبوعاتي و حتي فكري و فلسفي بايد جست.

بداخلاقي‌ها و بددهني‌هايي كه در قالب يك محاكمه غيابي در برخي روزنامه‌ها تحرير و منتشر مي‌شوند، از آنچه در ورزشگاه ديده مي‌شود، عريان‌تر است؛ آن هم به قلم كساني كه خود را سرآمد حوزه انديشه، ادبيات و فلسفه مي‌پندارند.

بي‌توجهي به جايگاه رسانه‌اي و فكري كه فرد –به حق يا غيرآن- در آن قرار گرفته و بي‌حسي نسبت به تاثير گفته‌ها و نوشته‌ها بر امنيت اخلاق سياسي مردم، تاواني خواهد داشت كه دامنه آن از 2 يا 3 هفته آينده و 4 سال پس از آن فراتر خواهد بود.

با مطالعه تطبيقي رفتارها در «آستانه» انتخابات، شدت و حدت اين رفتار‌ها از جانب همان نخبگان و هواداران تحت‌تأثير آنها، تابعي است از تخمين جهت‌گيري مردم به سمت نامزد رقيب. بيم افزايش آراي رقيب هرچه بيشتر، عصبيت عده‌اي هم براي ترور شخصيت نامزد رقيب فزون‌تر.

اما آيا اين عصبيت محصولي زشت‌تر از اين هم مي‌تواند داشته باشد؟ محصولاتي كه حتي ديدن فهرست آنها هم براي خوانندگان تاريخ اين كشور در نسل‌هاي آتي شيرين نخواهد بود.